Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΙ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ Ζω σε μια έρημο. Όχι από άμμο.

Από απουσία.

Έχει κι αυτή τους καυτούς της ανέμους, τις άνυδρες νύχτες, τους ορίζοντες που υπόσχονται νερό και δεν δίνουν τίποτε.

Περπατώ μέσα της με μια παλιά θάλασσα στα μάτια.

Γιατί κάποτε, αγάπη μου, ήμασταν ακρογιαλιά.

Εσύ ερχόσουν ξυπόλυτη πάνω στην άμμο, ο ήλιος έσταζε από τα μαλλιά σου, κι ο άνεμος σκόρπιζε το φόρεμά σου ανάμεσα στα αρμυρίκια.

Μύριζε θυμάρι, βασιλικό, γιασεμί, και λίγο θάλασσα από το δέρμα σου.

Κι εγώ δεν ήξερα πως εκείνη τη στιγμή ζούσα κάτι που μια μέρα θα με πονούσε να θυμάμαι.

Δεν ξέραμε τότε πόσο ακριβό είναι ένα συνηθισμένο απόγευμα.

Ένα ποτήρι κρασί.

Δυο γυμνά πόδια στην άμμο.

Το χέρι σου πάνω στο δικό μου.

Ένα κόκκινο γεράνι στο ασβεστωμένο παράθυρο.

Κι εκείνο το φεγγάρι που έβγαινε από τη θάλασσα ολόκληρο, λες και ο Θεός το είχε ανάψει μόνο για εμάς.

Τώρα το ίδιο φεγγάρι βγαίνει ακόμη.

Μα έχει μια ρωγμή.

Ίσως δεν ράγισε εκείνο.

Ίσως ράγισε το μάτι που το κοιτάζει μόνο.

Τώρα τα βράδια έχουν πολλή σιωπή.

Η καρέκλα απέναντί μου ξέρει περισσότερα για σένα από τους ανθρώπους.

Το ποτήρι μένει μισό.

Το παράθυρο ανοιχτό.

Κι ένας βασιλικός στο περβάζι επιμένει να μοσχοβολά λες και δεν κατάλαβε ακόμη πως έφυγε το καλοκαίρι.

Καμιά φορά περνά ένα άρωμα στον δρόμο και γυρίζω.

Για ένα δευτερόλεπτο η έρημος γεμίζει νερό.

Τα ξερά κλαδιά ανθίζουν.

Οι παπαρούνες ανάβουν ξανά στις πλαγιές.

Κι από κάπου μακριά ακούω τη φωνή σου.

Ύστερα τίποτε.

Μόνο ο δρόμος.

Μόνο οι άνθρωποι.

Μόνο εγώ, με μια θάλασσα μέσα μου που δεν βρίσκει πια ακτή.

Αγάπη μου, ο χρόνος είναι παράξενος κλέφτης.

Δεν παίρνει τα πράγματα όταν τα ζεις. Περιμένει.

Και χρόνια αργότερα σου δείχνει μια φωτογραφία, σου φέρνει ένα τραγούδι, ένα άρωμα, ένα ξεχασμένο κοχύλι, και τότε καταλαβαίνεις τι σου έκλεψε.

Τη νιότη; Όχι.

Η νιότη ας φύγει.

Τη δική σου παρουσία μέσα στη νιότη μου.

Αυτό πονά.

Γιατί τώρα ξέρω πως Παράδεισος δεν ήταν η θάλασσα.

Ούτε το καλοκαίρι.

Ούτε εκείνες οι χρυσές ακρογιαλιές.

Παράδεισος ήταν πως ήσουν εσύ εκεί.

Κι αν μπορούσα να επιστρέψω για λίγο, δεν θα ζητούσα να γίνω νέος.

Δεν θα ζητούσα να αλλάξω τίποτε.

Θα επέστρεφα σ’ ένα ασήμαντο απόγευμα.

Σε εκείνο ακριβώς που δεν συνέβη τίποτε σπουδαίο.

Εσύ δίπλα μου.

Η θάλασσα μπροστά μας.

Ένα τζιτζίκι να σκίζει τη ζέστη.

Κι εγώ να κρατώ το χέρι σου χωρίς να γνωρίζω ακόμη πως κάποτε θα έδινα ό,τι μου απέμεινε για να το κρατήσω άλλη μία φορά.

Αυτό είναι η μνήμη.

Να διψάς σήμερα και να θυμάσαι το νερό που κάποτε άφηνες να τρέχει ανάμεσα στα δάχτυλά σου.

Να κρυώνεις και να θυμάσαι έναν ώμο όπου κάποτε ακουμπούσες το κεφάλι σου.

Να γερνάς και μέσα σου να περπατά ακόμη ξυπόλυτος εκείνος ο νέος που δεν ήξερε πόσο ευτυχισμένος ήταν.

Γι’ αυτό απόψε μη μου μιλήσετε για το αύριο.

Έχω μπροστά μου αρκετή έρημο.

Αφήστε μου λίγο χθες.

Ένα κοχύλι.

Μια χούφτα άμμο.

Ένα γιασεμί από εκείνη την αυλή.

Λίγο αλάτι από εκείνο το φιλί.

Και τη φωνή της να λέει το όνομά μου όπως δεν το είπε κανένας άλλος άνθρωπος.

Αυτά μου φτάνουν.

Για να διασχίσω όση έρημο μου απομένει.

Κι όταν κάποτε φτάσω κι εγώ στην τελευταία ακτή, αν υπάρχει απέναντι μια άλλη θάλασσα, θέλω να πιστεύω πως θα σε δω να έρχεσαι πάλι ξυπόλυτη από μακριά, με τον ήλιο στα μαλλιά σου και το παλιό μας καλοκαίρι στα μάτια.

Και τότε δεν θα σε ρωτήσω πού ήσουν.

Δεν θα σου πω πόσο πόνεσα.

Θα πάρω μόνο το χέρι σου.

Και θα περπατήσουμε πάλι στην ακρογιαλιά, εκεί όπου κανένα ρολόι δεν θα γνωρίζει την ώρα.

Γιατί ίσως οι μεγάλες αγάπες να μην πεθαίνουν.

Ίσως απλώς να γίνονται θάλασσες και να περιμένουν κάπου μακριά να τελειώσει η έρημος. ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους