Καλό απομεσήμερο στην ομήγυρη!… - Μερικές πρώτες σκέψεις για τη νίκη του AfD στο γερμανικό κρατίδιο Σαξονία-Άνχαλτ στις χτεσινές τοπικές βουλευτικές εκλογές, αλλά και στη βάση του τι προοπτικές...

Πλήρες Κείμενο:

Καλό απομεσήμερο στην ομήγυρη!… - Μερικές πρώτες σκέψεις για τη νίκη του AfD στο γερμανικό κρατίδιο Σαξονία-Άνχαλτ στις χτεσινές τοπικές βουλευτικές εκλογές, αλλά και στη βάση του τι προοπτικές διαφαίνονται στο πολιτικό σκηνικό της Γερμανίας, αλλά και της Ευρώπης και του δυτικού κόσμου εν συνόλω.

Χωρίς να διεκδικώ κανενός είδους «αλάθητο», αλλά δημιουργώντας αφορμή για σκέψη και (το δυσκολότερο) δράση… - 1) Είναι το AfD ακροδεξιό κόμμα; Απάντηση: Ναι, είναι! Τόσο, όσο και ο Φάρατζ στη Βρετανία, η Λεπέν στη Γαλλία και η κυβερνώσα Μελόνι στην Ιταλία.

Και το κύριο χαρακτηριστικό της ακροδεξιάς στην περίοδο μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι είτε η ίδια να υιοθετεί ολοένα και πιο «συστημικές» θέσεις όσο πλησιάζει προς την εξουσία, πολλώ δε μάλλον όταν κατά καιρούς την καταλαμβάνει (Ιταλία, Αυστρία, Ολλανδία κ.ά. είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα), είτε να διαχέει την πολιτική της δράση εντός υπαρκτών δεξιών συστημικών πολιτικών δυνάμεων, περνώντας στον κεντρικό προγραμματικό πυρήνα των τελευταίων την ακροδεξιά ατζέντα (πχ ΕΡΕ στην προδικτατορική Ελλάδα, Partido Popular στην Ισπανία, όπου όμως ήδη υπάρχει και το αμιγές φασιστικό VOX, CDU στη Γερμανία με τη συμμαχία με το βαυαρικό CSU, ιδρυμένου από τον νοσταλγό των Ναζί, μακαρίτη εδώ και χρόνια, Φραντς Γιόζεφ Στράους κοκ). Ο παγκόσμιος νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός προσπαθεί να σταθεί πάνω στο τεχνητό και ψεύτικο δίπολο «συστημικής» Δεξιάς-«αντισυστημικής» Ακροδεξιάς, οι οποίες ουσιαστικά αποτελούν έναν και μοναδικό πόλο, αυτόν της άρχουσας αστικής τάξης, εκμεταλλευόμενη, μεταξύ άλλων και την πλήρη ανυπαρξία του έτερου ενδοσυστημικού πόλου (Σοσιαλδημοκρατία). Χρησιμοποιεί δε ως «μπαμπούλα» και τους δύο αυτούς ψεύτικους «πόλους», απευθυνόμενη σε διαφορετικά τμήματα των πολιτών και του εκλογικού σώματος – τους συντηρητικούς συστημικούς ψηφοφόρους τους εκφοβίζει με τον «μπαμπούλα» της «έλευσης των φασιστών», τους δε φασίστες με τη διατήρηση της συστημικής ατζέντας για το μεταναστευτικό, την ταυτότητα φύλου και σεξουαλικότητα3 κλπ. - 2) Γιατί ψήφισαν έτσι οι Γερμανοί ψηφοφόροι (και, ενδεχομένως, θα ψηφίσουν σύντομα και οι Βρετανοί, οι Γάλλοι, οι Ισπανοί και, για άλλη μια φορά, οι Ιταλοί); Γιατί η διαχείριση του συστήματος διακυβέρνησης από τα «ορίτζιναλ» συστημικά κόμματα, από το CDU/CSU και το SPD μέχρι τους Πράσινους και (κατά περίπτωση) το Linke τα τελευταία 10-12 χρόνια ήταν η χείριστη δυνατή, οδηγώντας την οικονομία της χώρας στα όρια της χρεωκοπίας και την πλειονότητα των Γερμανών πολιτών στα όρια της ακραίας φτώχειας.

Ειδικά στα εδάφη της πρώην ΓΛΔ (όπου, 36 χρόνια μετά την επανένωση των γερμανικών εδαφών, οι κοινωνικές ανισότητες παραμένουν και διευρύνονται), η κατάσταση αυτή έχει φτάσει στο απροχώρητο.

Τι έκανε, εν προκειμένω, το AfD; Αφήνοντας προσωρινά στην άκρη (χωρίς ωστόσο να τις απεμπολεί) τις ξενοφοβικές/ρατσιστικές, ισλαμοφοβικές και αντι-ΛΟΑΤΚΙ θέσεις της πολιτικής του ατζέντας, επέλεξε σε αυτές τις τοπικές εκλογές να πει στους τοπικούς ψηφοφόρους αυτά που ήθελαν να ακούσουν: ανάγκη ενίσχυσης της κοινωνικής πολιτικής, αλλαγή δόγματος εξωτερικής πολιτικής, ειδικά σε σχέση με το Ουκρανικό και τις σχέσεις με τη Ρωσία, ανασύσταση της γερμανικής βιομηχανίας και,εν γένει, παραγωγικής μηχανής κοκ.

Πράγματα, μεταξύ μας, που θα μπορούσε να υποστηρίξει ένα κόμμα σαν το SPD, εάν δεν είχε προσχωρήσει ανεπιστρεπτί στην πολιτική και ιδεολογική ατζέντα του νεοφιλελευθερισμού, συναγωνιζόμενο το CDU/CSU σε... «κεφαλαιοφροσυνη». Και οι ψηφοφόροι το ακολούθησαν, τουλάχιστον γι’ αυτή τη φορά.

Το εάν στο τέλος θα βγουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο γελασμένοι, είναι ένα άλλο ερώτημα (Στγ: εγώ θεωρώ δεδομένο ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο – τους λόγους τους περιέγραψα εμμέσως πιο πάνω). - 3) Τελικά, «υπάρχει ελπίς»;;; Απάντηση: Υπάρχει και, στην παρούσα φάση, μπορεί να εκφραστεί στη Γερμανία με την ενίσχυση του BSW (της Sahra Wagenknecht), του μοναδικού αριστερού (με κομμουνιστικές καταβολές και ιδέες) κόμματος στη χώρα που μπορεί να αποτελέσει ισχυρό ανάχωμα στην επέκταση τόσο της νεοφιλελεύθερης, όσο και της ακροδεξιάς πολιτικής ατζέντας Στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, η δημιουργία ανάλογου τύπου πολιτικών δυνάμεων, είτε με τη μορφή ενιαίου πολιτικού οργανισμού, είτε με τη μορφή πολιτικών μετώπων, αν και όχι ικανή από μόνη της, είναι απολύτως απαραίτητη προϋπόθεση για πολιτικές αλλαγές που θα ακυρώσουν στην πράξη το συστημικό πολιτικό αφήγημα (είτε νεοφιλελεύθερο, είτε ακροδεξιό-φασιστικό) και θα οδηγήσουν τις κατά τόπους κοινωνίες ένα βήμα πιο κοντά για την επίτευξη του στρατηγικού στόχου που λέγεται «σοσιαλισμός». Όπως είχε πει ο αλήστου μνήμης ΓΑΠ (αλλά με τελείως διαφορετική αφορμή), «Ή αλλάζουμε, ή βουλιάζουμε»... Τα λέμε και αργότερα, λοιπόν, αναλόγως με το χρόνο και τα κέφια…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους