Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν ξέρω τι να γράψω σήμερα για την Πόπη Χριστοφόρου… Ίσως γιατί υπάρχουν άνθρωποι και ιστορίες που δεν χωρούν εύκολα σε λέξεις. Την Πόπη τη γνώρισα ως τη μάνα που κουβαλούσε έναν πόνο αβάσταχτο.

Τη μάνα που στις 11 Ιουλίου 2011 έχασε και τους δύο γιους της στο Μαρί.

Δύο παιδιά μέσα σε μια στιγμή.

Δύο ζωές που κόπηκαν τόσο άδικα.

Και μια μάνα που από εκείνη την ημέρα έπρεπε να μάθει να ζει με το αδιανόητο.

Πέρασαν χρόνια.

Πολλά χρόνια.

Η πληγή όμως δεν έκλεισε ποτέ.

Γιατί μια μάνα μπορεί να μάθει να συνεχίζει, αλλά δεν μαθαίνει ποτέ να ξεχνά το παιδί της.

Πόσο μάλλον όταν έχασε δύο.

Χθες έφυγε η Πόπη.

Και όσο κι αν με βαραίνει η σκέψη ότι έφυγε μια γυναίκα που γνώρισα και εκτίμησα, υπάρχει μέσα μου και μια άλλη σκέψη.

Ίσως, ύστερα από 15 χρόνια, να τελείωσε η αναμονή της.

Ίσως εκεί που πήγε να την περίμεναν οι δύο γιοι της.

Και αυτή τη φορά, Πόπη, κανείς και τίποτα δεν θα μπορέσει να σας χωρίσει.

Καλό ταξίδι.

Καλό αντάμωμα με τα παιδιά σου.

Και εμείς εδώ θα συνεχίσουμε να θυμόμαστε.

Γιατί το Μαρί δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στην ιστορία αυτού του τόπου.

Είναι οι άνθρωποί του.

Είναι οι οικογένειες που διαλύθηκαν.

Είναι οι μανάδες που έμειναν πίσω. Αιωνία σου η μνήμη, Πόπη. Να τους αγκαλιάσεις και για εμάς. 🖤

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους