Μια εξαιρετική τοποθέτηση - αίτημα από την #ΠΟΛΗ_ΑΛΛΙΩΣ 🔴Πολιτικοί γάμοι και πολιτικές κηδείες: ανάγκη για αξιοπρεπή δημόσια αίθουσα τελετών στον δήμο μας! Η «ΠΟΛΗ ΑΛΛΙΩΣ» έχει θέσει εδώ και καιρό...

Πλήρες Κείμενο:

Μια εξαιρετική τοποθέτηση - αίτημα από την #ΠΟΛΗ_ΑΛΛΙΩΣ 🔴Πολιτικοί γάμοι και πολιτικές κηδείες: ανάγκη για αξιοπρεπή δημόσια αίθουσα τελετών στον δήμο μας! Η «ΠΟΛΗ ΑΛΛΙΩΣ» έχει θέσει εδώ και καιρό στο δημοτικό συμβούλιο το ζήτημα της δημιουργίας ενός ειδικού χώρου για την τέλεση πολιτικών γάμων.

Ο χώρος αυτός οφείλει να είναι επαρκής σε μέγεθος, αξιοπρεπής, καλαίσθητος και εξοπλισμένος με τις απαραίτητες υποδομές, όπως είναι μια κατάλληλη μικροφωνική εγκατάσταση.

Ωστόσο,παρά τις υποσχέσεις της δημοτικής αρχής,το ζήτημα αυτό δεν έχει προχωρήσει ακόμη. 👉Στην Ελλάδα ο πολιτικός γάμος νομιμοποιήθηκε μόλις το 1982 με τον νόμο 1250, δηλαδή δύο αιώνες μετά την καθιέρωσή του στη Γαλλία από τη Γαλλική Επανάσταση.

Παρά το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι συμπολίτες και συμπολίτισσες επιλέγουν πλέον τον πολιτικό γάμο ή το σύμφωνο συμβίωσης (ξεπερνώντας το 60% στις αστικές περιοχές), οι τελετές εξακολουθούν να πραγματοποιούνται σε μικρές, ακατάλληλες αίθουσες ή γραφεία υπηρεσιών.

Μάλιστα, αυτό γίνεται σε ημέρες και ώρες που δεν επιλέγουν οι ίδιοι, με τη διάρκεια της τελετής να μην ξεπερνά τα 5 λεπτά.

Με αυτόν τον τρόπο, είναι αδύνατο να ικανοποιηθεί η ανάγκη των νεόνυμφων να γιορτάσουν με τη δέουσα λαμπρότητα και σε χαρούμενη ατμόσφαιρα ένα τόσο σημαντικό γεγονός της ζωής τους, παρουσία των συγγενών και φίλων τους.. 👉Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την πολιτική κηδεία, την οποία επίσης επιλέγουν πλέον πολλοί συμπολίτες μας.

Ένα οξύ θεσμικό κενό περιβάλλει ακόμη και σήμερα την έννοια του πολιτικού αποχαιρετισμού.

Ενώ η εκκλησιαστική κηδεία βασίζεται σε μια παράδοση αιώνων με καθορισμένο χώρο, τυπικό και θεολογία, η πολιτική κηδεία παραμένει μετέωρη και περιστασιακή.

Φιλοξενείται αναγκαστικά σε «δανεισμένους» χώρους –δημαρχεία, πανεπιστήμια, αμφιθέατρα, ιδιωτικά γραφεία τελετών, ακόμη και διαδρόμους! Στη χώρα μας η πολιτική κηδεία υφίσταται ως δικαίωμα, χωρίς όμως την απαραίτητη δημόσια υποδομή για την άσκησή του. Η Πολιτεία αναγνωρίζει τη δυνατότητα του ατόμου να καθορίζει τον τύπο της τελετής της κηδείας του, ενώ το Σύνταγμα θέτει τον σεβασμό και την προστασία της αξίας του ανθρώπου ως πρωταρχική της υποχρέωση.

Γιατί, λοιπόν, υπάρχει τέτοια ένδεια αξιοπρεπών δημόσιων χώρων για τον δέοντα αποχαιρετισμό όσων δεν επιθυμούν θρησκευτική τελετή; Γιατί να μην διαθέτει ο δήμος μας έναν κατάλληλο δημόσιο χώρο για την άσκηση αυτού του δικαιώματος; Αυτή η «χωρική αοριστία» δεν είναι ουδέτερη.

Αντανακλά την άρνηση της πολιτείας να αναγνωρίσει την πολιτική διάσταση του θανάτου και να αποδεχθεί ότι ο πολίτης, πέρα από τη θρησκευτική του ταυτότητα, φέρει και μια κοσμική ταυτότητα μνήμης και προσφοράς, η οποία απαιτεί το δικό της τελετουργικό.

Η απουσία θεσπισμένου χώρου αναδεικνύει το γεγονός ότι η πολιτεία ρυθμίζει το σώμα όσο ζει, αλλά το αφήνει απροστάτευτο τη στιγμή του θανάτου, εκτός αν αυτό υπαχθεί στον εκκλησιαστικό μηχανισμό.

Έτσι η πολιτική κηδεία, αντί να συγκροτείται ως δημόσια πράξη μνήμης, επιβιώνει ως εξαίρεση· ως μια «παρέκκλιση» που δεν χωρά σε οριοθετημένο πλαίσιο.

Ο θάνατος παραμένει μονοπώλιο του θρησκευτικού λόγου και η συλλογική πολιτική μνήμη παραμένει άστεγη. ‼️Είναι ανάγκη να θεσμοθετηθούν ειδικοί χώροι πολιτικού αποχαιρετισμού στις μεγάλες πόλεις με την ανάλογη μνημειακότητα και το κατάλληλο τυπικό.

Ένας τέτοιος χώρος θα λειτουργούσε ως ένας «πολιτικός ναός της μνήμης»: με λιτή αλλά επιβλητική αρχιτεκτονική, με τελετουργικά που θα αποτυπώνουν την κοινότητα των κοινών αγώνων και με διαδικασίες που θα κατοχυρώνουν τον συλλογικό χαρακτήρα του θανάτου ως πολιτική στιγμή.

Η ίδρυση αυτών των χώρων δεν θα αποτελούσε μόνο αναγνώριση του δικαιώματος σε έναν πολιτικό θάνατο.

Θα συγκροτούσε μια νέα συμβολική γλώσσα για τη δημοκρατία,διότι εκεί στον αποχαιρετισμό συμπυκνώνεται η σχέση του ατόμου με το συλλογικό.

Η πολιτική κηδεία δεν είναι απλώς μια τελετή.

Είναι ένας δημόσιος δεσμός, μια σκηνοθετημένη επιβεβαίωση ότι η μνήμη δεν ανήκει σε έναν κλειστό οικογενειακό κύκλο, αλλά σε μια κοινότητα που συνεχίζει.

Αν θέλουμε, λοιπόν, να σκεφτούμε σοβαρά τι σημαίνει να «συνεχίσουμε τον αγώνα» όσων φεύγουν, οφείλουμε να τους παραχωρήσουμε τον δικό τους χώρο.

Έναν χώρο όπου ο θάνατος δεν θα είναι απλώς ένα βιολογικό τέλος ούτε αποκλειστικά μια θρησκευτική μετάβαση, αλλά ένα πολιτικό γεγονός: η στιγμή που η μνήμη, μεταστοιχειωμένη σε κοινότητα, υπόσχεται συνέχιση.

Η αξιοπρέπεια είναι δικαίωμα.

Παραμένει, ωστόσο, ζητούμενο η πλήρης και ουσιαστική κατοχύρωση του πολιτικού γάμου, της πολιτικής κηδείας και της πολιτικής ονοματοδοσίας των παιδιών.

Οι αντίστοιχες θρησκευτικές τελετές όλων των δογμάτων πρέπει να αποτελούν απολύτως ελεύθερες, εθελοντικές επιλογές, οι οποίες δεν θα παράγουν αυτόματα νομικά αποτελέσματα. 👉Παράλληλα, η «ΠΟΛΗ ΑΛΛΙΩΣ» έχει αναδείξει την ανάγκη δημιουργίας ενός δημόσιου, διαδιαδημοτικού αποτεφρωτηρίου.

Η αποτέφρωση των νεκρών νομοθετήθηκε στη χώρα μας με τον Ν. 3448/2006 εν μέσω σφοδρών αντιδράσεων του εκκλησιαστικού μηχανισμού.

Οι αντιδράσεις αυτές επέβαλαν τότε μια διάταξη άκρως περιοριστική ως προς το εύρος των προσώπων που μπορούσαν να αποτεφρωθούν.

Συγκεκριμένα, το άρθρο 35 προέβλεπε τη δυνατότητα αποτέφρωσης μόνο για όσους και όσες «οι θρησκευτικές πεποιθήσεις επέτρεπαν τη μετά θάνατον αποτέφρωση», υπό την προϋπόθεση ρητής δήλωσης του αποθανόντος ή, ελλείψει αυτής, των στενών συγγενών του.

Μόλις το 2014 με τον νόμο 4277 καταργήθηκαν επιτέλους οι περιορισμοί αυτοί.

Ωστόσο, παρά τη νομική αναγνώριση, το δικαίωμα αυτό για χρόνια μπορούσε να ασκηθεί στην πράξη μόνο στη γειτονική Βουλγαρία.

Το πρώτο αποτεφρωτήριο στην Ελλάδα –ιδιωτικής πρωτοβουλίας– δημιουργήθηκε 14 χρόνια μετά την αρχική νομοθέτηση στη Ριτσώνα Ευβοίας το 2019.

Εκεί, δυστυχώς, οι περισσότερες αποτεφρώσεις τελούνται ακόμη χωρίς τη συνοδεία των οικείων προσώπων.

Πρόσφατα δε, δημιουργήθηκε ένα νέο ιδιωτικό αποτεφρωτήριο στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας.

Την ίδια στιγμή τα εξαγγελθέντα δημοτικά αποτεφρωτήρια (σε Αθήνα, Πάτρα, αλλά και προσφάτως από τον δήμο Θεσσαλονίκης) παραμένουν «παγωμένα» λόγω γραφειοκρατικών εμποδίων.

Παρά τις καθυστερήσεις καταγράφεται σταθερή αύξηση των αποτεφρώσεων στη χώρα μας, καθώς η ανάγκη για ένα ήσυχο «αντίο» ωθεί όλο και περισσότερους στην επιλογή της καύσης.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουν πραγματοποιηθεί συνολικά 15.000 αποτεφρώσεις στην Ελλάδα, με την προηγούμενη χρονιά να σημειώνει 4.200 τελετές. 👉Αυτή η ανάγκη γίνεται ακόμη πιο επιτακτική αν αναλογιστεί κανείς την κατάσταση στην περιοχή μας.

Τα νεκροταφεία του Ευόσμου, της Θέρμης και των Πεύκων είναι πλέον υπερπλήρη, με εξαιρετικά υψηλό οικονομικό αντίτιμο και πολύ σύντομες διαδικασίες εκταφής.

Από την άλλη πλευρά, η Δημοτική Επιχείρηση Τελετών Νεάπολης (Δ.Ε.ΤΕ.Ν.), παρά το γεγονός ότι παρείχε οικονομικές υπηρεσίες στους δημότες, έκλεισε πρόσφατα κακήν κακώς εξαιτίας κακοδιαχείρισης και υποβάθμισης. ‼️Για όλους αυτούς τους λόγους –ιδεολογικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς, αλλά κυρίως για λόγους ισοπολιτείας– επιβάλλεται η άμεση θεσμοθέτηση και δημιουργία ενός δημόσιου διαδημοτικού αποτεφρωτηρίου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους