Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ένα ζευγάρι χωρίζει, χωρίζει το ζευγάρι. Δεν χωρίζει ο γονιός από το παιδί. Ποτέ.

Και όμως, πολλοί το μπερδεύουν.

Αυτό είναι το πιο σημαντικό κομμάτι, γιατί εκεί φαίνεται ποιος είναι πραγματικά γονιός και ποιος απλά έτυχε να κάνει παιδί.

Οι ευθύνες ΔΕΝ σταματάνε ποτέ μετά το διαζύγιο όταν έχεις παιδί/ παιδιά.

Αρχικά κανένα παιδί δεν είναι αγγελιοφόρος και δεν πρέπει να γίνεται…Δεν είναι "πες της μάνας σου" και "πες του πατέρα σου". Και σίγουρα δεν είναι κατάσκοπος.

Όταν το βάζεις στη μέση, δεν τιμωρείς τον πρώην σου, τιμωρείς το παιδί σου.

Η ευθύνη που έχεις να σέβεσαι τον άλλο γονιό μπροστά στο παιδί ειναι υποδειγματική!! Μπορεί να τον μισείς. Οκ. Είναι δικαίωμα σου.

Αλλά όταν λες στο παιδί "η μάνα σου είναι άχρηστη" ή "ο πατέρας σου μας παράτησε", το παιδί δεν ακούει αυτό.

Ακούει "το μισό από εμένα είναι άχρηστο". Γιατί είναι μισό εσύ, μισό ο άλλος.

Πλήγωσέ το όσο θες, αλλά μην το πληγώνεις έτσι και μην διχάζεις την ψυχή του.

Το να είναι ένας γονιός συνεπείς στις υποχρεώσεις του απέναντι στα παιδιά του είναι υποχρέωση και όχι αγκαρια Δεν είσαι γονιός του Σαββατοκύριακου.

Είσαι γονιός κάθε μέρα.

Ακόμα κι αν δεν βλέπεις συχνά τα παιδιά σου, το τηλέφωνο, το ενδιαφέρον για το σχολείο, ο γιατρός, η αγωνία - αυτά δεν έχουν πρόγραμμα επισκεπτηρίου.

Το "δεν ήξερα, ρώτα τη μάνα του" δεν είναι δικαιολογία.

Είναι παραίτηση και είναι εκούσια.

Η οικονομική ευθύνη δεν είναι χάρη προς τον άλλο γονέα, ουτε «μηνιαίος μισθός» όπως πολλοί δεν ντρέπονται να αποκαλούν… Η διατροφή δεν είναι δώρο που κάνεις στον πρώην για να κάνει διακοπές και ψώνια.

Είναι υποχρέωση στο παιδί σου να φάει, να ντυθεί, να πάει φροντιστήριο, στο γιατρό και ότι άλλο χρειαστεί.

Το να λες "δεν δίνω γιατί τα τρώει εκείνη" είναι σαν να λες «τιμωρώ το παιδί μου επειδή δεν γουστάρω τη μάνα του» Το πιο ώριμο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας χωρισμένος γονιός είναι να πει: "Ξέρω ότι αγαπάς τον μπαμπά / τη μαμά σου και χαίρομαι γι' αυτό". Αυτό θέλει τεράστιο ψυχικό μέγεθος.

Αλλά αυτό είναι η αγάπη.

Να βάζεις την ανάγκη του παιδιού να αγαπάει πάνω από την ανάγκη σου να έχεις δίκιο.

Και κάτι τελευταίο, σκληρό αλλά αληθινό: Τα παιδιά δεν θα θυμούνται ποιος είχε δίκιο στο διαζύγιο.

Δεν θα θυμούνται τις λεπτομέρειες των καυγάδων όταν μεγαλώσουν.Θα θυμούνται ποιος ήταν εκεί.Ποιος τους κράτησε σταθερούς όταν όλα γύρω τους κατέρρεαν.

Ποιος δεν τα χρησιμοποίησε.

Ποιος τα αγάπησε και ποιος τα στήριξε κάθε φορά που το είχαν ανάγκη.

Στο τέλος, χωρισμένοι γονείς δεν σημαίνει χωρισμένη οικογένεια.

Σημαίνει δύο σπίτια που πρέπει να μάθουν να συνεργάζονται για έναν άνθρωπο.

Μακάρι όλοι οι χωρισμένοι γονείς να μπορούσαν να σταθούν « βράχοι» και ακέραιοι απέναντι στα παιδιά τους κοιτώντας μονάχα το καλό τους χωρίς να τους τυφλώνει ο εγωισμός τους !!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους