«ΑΙΔΩΣ, ΚΡΗΤΙΚΟΙ!» 🇬🇷🩸 Όταν η «συμφιλίωση» συναντά την ιστορική αμνησία Στο Ηράκλειο, στην καρδιά μιας πόλης που κουβαλά πάνω της τη μνήμη της 25ης Αυγούστου 1898, μια οργανωμένη πολιτιστική πομπή...

Πλήρες Κείμενο:

«ΑΙΔΩΣ, ΚΡΗΤΙΚΟΙ!» 🇬🇷🩸 Όταν η «συμφιλίωση» συναντά την ιστορική αμνησία Στο Ηράκλειο, στην καρδιά μιας πόλης που κουβαλά πάνω της τη μνήμη της 25ης Αυγούστου 1898, μια οργανωμένη πολιτιστική πομπή πέρασε από την οδό 25ης Αυγούστου με συμμετοχή τουρκικής αποστολής και τουρκικών σημαιών, στο πλαίσιο μιας εκδήλωσης που παρουσιάστηκε ως «πομπή της ειρήνης». Ειρήνη;Ασφαλώς και κανείς δεν μπορεί να είναι εναντίον της ειρήνης.

Όμως η ειρήνη χωρίς μνήμη δεν είναι συμφιλίωση αλλά λήθη και ασέβεια.Η 25η Αυγούστου 1898 είναι μία από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας του Ηρακλείου.

Εκείνη την ημέρα ο χριστιανικός πληθυσμός της πόλης υπέστη σφαγή από τον μουσουλμανικό όχλο, μέσα σε μια έκρηξη βίας που συνδέθηκε με την οθωμανική διοίκηση και τις δυνάμεις της εποχής.

Ανάμεσα στα θύματα βρίσκονταν και Βρετανοί στρατιώτες και σήμερα, στο ίδιο ιστορικό τοπίο, υψώνονται τουρκικές σημαίες στο πλαίσιο μιας γιορτής πολιτισμού.

Δεν είναι ζήτημα του αν αγαπάμε ή μισούμε τους σημερινούς Τούρκους ή αν πρέπει να υπάρχουν πολιτιστικές ανταλλαγές.

Το φλέγον θέμα είναι αν ένας λαός που σέβεται τον εαυτό του μπορεί να μετατρέπει τους τόπους της ιστορικής του μνήμης σε σκηνικό όπου η ιστορία απλώς… δεν υπάρχει.Γιατί άλλο πράγμα η ειρηνική συνύπαρξη και άλλο η ιστορική απονεύρωση.Άλλο η συμφιλίωση και άλλο η εξίσωση θύτη και θύματος.Άλλο ο πολιτισμός και άλλο η μετατροπή της ιστορίας σε τουριστικό φόντο.Κανείς δεν ζητά να κλείσουν τα σύνορα, να σταματήσουν οι πολιτιστικές ανταλλαγές ή να ξαναζήσουμε τα πάθη του παρελθόντος.

Ζητάμε κάτι πολύ απλούστερο,να θυμόμαστε.

Να γνωρίζουμε πού στεκόμαστε,τι προηγήθηκε και να καλωσορίζουμε τον σημερινό άνθρωπο χωρίς να προσκυνούμε τα σύμβολα μιας αυτοκρατορίας που αιματοκύλησε τον τόπο.

Ακριβώς εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση. Η Ελλάδα διαθέτει Rafale, Belharra, εξοπλισμούς, διπλωματικές συμμαχίες και στρατηγικά δόγματα.

Όλα αυτά είναι απαραίτητα.

Όμως υπάρχει και ένας άλλος πόλεμος, πολύ πιο ύπουλος ο πόλεμος εναντίον της ιστορικής μνήμης.Γιατί ένας λαός μπορεί να χάσει μια μάχη στα πεδία των μαχών και να ξανασταθεί.

Μπορεί όμως να χάσει τη μνήμη του και τότε έχει ήδη χάσει κάτι πολύ βαθύτερο την ίδια την ιστορική του συνείδηση.Δεν φταίνε οι Τούρκοι επειδή κρατούν τη σημαία τους.Τη σημαία τους έχουν δικαίωμα να την αγαπούν.

Ωστόσο το ερώτημα απευθύνεται αποκλειστικά σε εμάς..Εμείς θυμόμαστε ακόμη τι σημαίνει η δική μας;Όταν η τουρκική σημαία περνά από έναν δρόμο που φέρει το όνομα της ημέρας μιας μεγάλης σφαγής και εμείς το βαφτίζουμε απλώς «πολιτισμό», ποιος ακριβώς συμβιβάστηκε με το παρελθόν;Οι νεκροί δεν ζητούν εκδίκηση αλλά μνήμη.Η μνήμη είναι το ελάχιστο χρέος των ζωντανών προς τους νεκρούς.

Γι’ αυτό θα ξαναπώ,Αιδώς, Κρητικοί.

Όχι γιατί φιλοξενήσατε ανθρώπους από μια άλλη χώρα αλλά γιατί κινδυνεύουμε να φτάσουμε στο σημείο να θεωρούμε προσβολή όχι τη λήθη της ιστορίας, αλλά την υπενθύμισή της.

Καλωσορίζουμε τον άνθρωπο όμως δεν ξεχνάμε την ιστορία.Γιατί ένας λαός χωρίς μνήμη δεν είναι λαός συμφιλιωμένος με το παρελθόν του αλλά ένας λαός που έχει αρχίσει να το παραδίδει με κατεβασμένα τα χέρια. 🇬🇷🩸

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους