Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πηγή: Kindinews.gr Το «κρυφό» κόστος του κουμπαρά της νέας γενιάς: Κρατική επιδότηση της ανισότητας και τραπεζική ρευστότητα Η πρόσφατη εξαγγελία για τη δημιουργία ενός κρατικά επιδοτούμενου αποταμιευτικού κουμπαρά για τα παιδιά, όπου το δημόσιο θα διπλασιάζει τις μηνιαίες καταθέσεις των γονέων έως τα 100 ευρώ, παρουσιάστηκε ως ένα καινοτόμο μέτρο δημογραφικής πολιτικής και προνοιακής μέριμνας.

Στην πραγματικότητα, όμως, πίσω από τις υποσχέσεις για ένα εξασφαλισμένο κεφάλαιο με τη συμπλήρωση των 18 ετών, κρύβεται ένας από τους πιο άδικους μηχανισμούς διεύρυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων, ο οποίος παράλληλα λειτουργεί ως ένα άριστο επενδυτικό εργαλείο για το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Το πρώτο και πιο εμφανές πρόβλημα του μέτρου είναι η βαθιά ταξική του φύση, η οποία οδηγεί σε αυτό που στην οικονομική επιστήμη ονομάζεται αντίστροφη αναδιανομή.

Για να λάβει μια οικογένεια την κρατική ενίσχυση των 100 ευρώ, πρέπει πρώτα να έχει η ίδια ένα πλεόνασμα 100 ευρώ, ώστε το κράτος να καταθέσει άλλα τόσα.

Σε μια πραγματικότητα όπου ένα τεράστιο ποσοστό των νοικοκυριών αδυνατεί να βγάλει τον μήνα και παλεύει με την ακρίβεια, η αποταμίευση 1.200 ευρώ τον χρόνο φαντάζει ως άπιαστο όνειρο.

Αυτό σημαίνει ότι οι δημόσιοι πόροι, οι οποίοι προέρχονται από τους φόρους όλων των πολιτών, συμπεριλαμβανομένων και των πιο φτωχών, θα κατευθυνθούν αποκλειστικά στην επιδότηση των οικογενειών που έχουν ήδη την οικονομική άνεση να αποταμιεύουν.

Όταν αυτά τα παιδιά φτάσουν στα 18 τους χρόνια, εκείνα των προνομιούχων θα ξεκινήσουν τη ζωή τους με ένα σημαντικό προβάδισμα δεκάδων χιλιάδων ευρώ, ενώ τα παιδιά των φτωχότερων στρωμάτων θα βρεθούν σε ακόμη πιο μειονεκτική θέση, έχοντας υποστεί έναν κρατικά χρηματοδοτούμενο αποκλεισμό.

Όσο για το επιχείρημα της ενίσχυσης του δημογραφικού, αυτό καταρρίπτεται από την ίδια τη λογική του μέτρου: για να εξασφαλίσει μια οικογένεια το κρατικό «δώρο» στα 18 του πρώτου παιδιού, πρέπει κάθε μήνα να δεσμεύει χρήματα που διαφορετικά θα μπορούσαν να καλύψουν τα άμεσα έξοδα ενός δεύτερου.

Έτσι, αντί να διευκολύνει την απόκτηση περισσότερων παιδιών, δημιουργεί ανταγωνισμό πόρων και αποθαρρύνει τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα, ενώ οι εύποροι -που ούτως ή άλλως δεν βασίζονται σε τέτοια αποταμίευση- παραμένουν ανεπηρέαστοι.

Η δεύτερη, και ίσως πιο σκοτεινή πλευρά του προγράμματος, αφορά τον τρόπο με τον οποίο αυτά τα κεφάλαια θα αξιοποιηθούν κατά τη διάρκεια των 18 ετών.

Αυτά τα χρήματα δεν πρόκειται να μείνουν αδρανή σε κάποιο κρατικό θησαυροφυλάκιο.

Θα διοχετευθούν σε επενδυτικά σχήματα, αμοιβαία κεφάλαια και ομόλογα, προσφέροντας στις τράπεζες και τους διαχειριστές κεφαλαίων μια εγγυημένη, μακροπρόθεσμη και «κλειδωμένη» ρευστότητα.

Για σχεδόν δύο δεκαετίες, το χρηματοπιστωτικό σύστημα θα γυρίζει αυτό το χρήμα στην αγορά, θα πραγματοποιήσει συναλλαγές repos, θα χορηγεί δάνεια και θα παράγει κέρδη, χρησιμοποιώντας ως καύσιμο τις οικονομίες των πολιτών και τις κρατικές επιχορηγήσεις.

Την ίδια στιγμή, ο τελικός δικαιούχος αναλαμβάνει όλο το ρίσκο αυτής της μακροχρόνιας δέσμευσης.

Μετά από 18 χρόνια, η αγοραστική δύναμη των χρημάτων αυτών θα έχει συρρικνωθεί σημαντικά λόγω του πληθωρισμού, ενώ κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι μια μελλοντική χρηματιστηριακή κρίση δεν θα εξανεμίσει μέρος των αποδόσεων.

Αντί το κράτος να επενδύσει αυτούς τους πόρους σήμερα σε άμεσες κοινωνικές δομές, όπως η δημόσια παιδεία, η υγεία και η στήριξη των χαμηλόμισθων γονέων που έχουν άμεση ανάγκη, επιλέγει να χρηματοδοτήσει ένα επενδυτικό κόλπο που εξασφαλίζει τη ρευστότητα των τραπεζών και αφήνει τους πιο αδύναμους στο περιθώριο. Ο Αθέατος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους