Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Giorgio Gaber κάποτε έγραψε έναν συγκλονιστικό, κωμικό, τραγικό, μονόλογο γιατί κάποιος κάποτε έγινε κομμουνιστής.

Άλλος επειδή ήταν τοπική ή οικογενειακή παράδοση, άλλος επειδή ερωτεύτηκε το μύθο της σοβιετικής και κινέζικης εποποιίας, άλλος για να αποδράσει από τη μοναξιά του, άλλος γιατί η κομματική πειθαρχία τον παρέπεμπε στον θρησκευτικό τρόπο που μεγάλωσε, άλλος για να είναι μέσα στις λίστες των κουλτουριάρηδων του σινεμά και των τεχνών, άλλος γιατί ήταν προϊόν της καθοδήγησης και της διαφώτισης, άλλος για να ξεπλύνει τις ντροπές του, άλλος γιατί εκτιμούσε κάποιον αγωνιστή, έναν διάσημο αντάρτη, άλλος για τις γιορτές και τις φιέστες, άλλος γιατί το επίτασσε ο μέσα του λαϊκισμός, άλλος επειδή ονειρευόταν να τα αρπάξει από τους πλούσιους και να ανέλθει κοινωνικά, να ξεφύγει από την προλεταριακή του μοίρα, άλλος για να ντύσει τη φυγοπονία του και τη δειλία του, άλλος γιατί απλώς είχε μάθει παπαγαλία το ποίημα, άλλος για να τα βάλει με τον μαλάκα τον πατέρα του, άλλος από αγανάκτηση, άλλος από μόδα, άλλος από πειραματικό ενδιαφέρον για ένα νέο οικονομικό μοντέλο, άλλος για να φτιάξει ένα ακόμα παράλληλο σύμπαν στις θεωρίες συνωμοσίας του, άλλος για να ηγηθεί, άλλος για να ταΐσει τον ναρκισσισμό του, άλλος από έλλειψη άλλων επιλογών, άλλος επειδή είχε βαρεθεί την καθεστηκυία τάξη της χώρας του, άλλος γιατί ήταν πνεύμα αντιλογίας, γιατί ήθελε να μοιάζει αντιδραστικός… Μα κάποιος στο τέλος έγινε κομμουνιστής γιατί ονειρευόταν μια άλλη ελευθερία, άλλης φύσης και ποιότητας, γιατί ένιωθε μέσα από τον πυρήνα του, ασυνείδητα πια, ότι η δική του ευτυχία είναι εξαρτημένη και συνυφασμένη με την ευτυχία των άλλων, γιατί ήθελε έναν τελείως νέο κόσμο, με άλλον πυρήνα, άλλη ηθική κι ομορφιά, γιατί ήθελε να αλλάξει τον μέσα και τον έξω του κόσμο που αλληλεπιδρούν τόσο τοξικά στις παρούσες συνθήκες, γιατί ήθελε να πετάξει σαν γλάρος προς το όνειρο, να γίνει ο καθένας μας κάτι παραπάνω από αυτό που είναι, να σκοτώσει τον παλιό του εαυτό, μέχρι να απογειωθεί ο Άνθρωπος σε μια άλλη ζωή, πιο πραγματική.

Και ναι ρε μάγκες, εμένα προσωπικά τουλάχιστον, δε με νοιάζει τι ψηφίζετε, τι δηλώνετε, πού στέκεστε στις διαδηλώσεις, ακόμα κι αν κατεβαίνετε σε αυτές, αν κάνετε απεργίες, αν έχετε γραφτεί στο σωματείο, στο συνδικάτο, τι αναρτήσεις κάνετε, τι σημαίες βάζετε δίπλα από το προφίλ σας, ποια θέλετε να είναι η δημόσια περσόνα σας, πού συχνάζετε, τι ταινίες βλέπετε, τι τραγούδια τραγουδάτε στις συναυλίες και στις ταβέρνες, πόσο βαθιά μπορείτε να αναλύσετε το ένα ή το άλλο οικονομικό μοντέλο ή το τάδε ιστορικό γεγονός, αν έχετε ακόμα και τραύματα ή παράσημα από τη δράση σας, αν είστε διάσημοι κι ινφλουένσερ και ταγματάρχες στην επανάσταση του πληκτρολογίου, αν είστε σε επιτροπές, σε δράσεις, σε βιτρίνες.

Αυτά είναι ρευστά, αλλάζουν, σήμερα είναι έτσι, αύριο γίνονται αλλιώς, σήμερα είσαι από εδώ, αύριο είσαι από εκεί, αυτά είναι τα εργαλεία, τα μέσα, οι μηχανισμοί, τα πλαίσια.

Κάποια ασήμαντα εντελώς, κάποια άλλα σημαντικά, σημαντικότατα, αλλά άψυχα.

Το μόνο κριτήριο που βάζω εγώ στον πλανήτη μου τον κυκλοθυμικο μου είναι να είσαι άνθρωπος, να πηγαίνει αντανακλαστικά η φτιάξη σου προς το καλό ρε παιδί μου, να το έχεις ποτίσει, να το έχεις λιπάνει, να το έχεις φροντίσει να βγάλει ανθό το δέντρο μέσα σου.

Ακόμα και για πράγματα που δεν καταλαβαίνεις ακριβώς, που σου είναι καινούργια, ανοίκεια, δεν έχει σημασία, η πυξίδα σου να δείχνει προς το Καλό, και θα το βρεις. Το Καλό ντε, πώς το λένε, Θανάσης Βέγγος, κι ας φαίνεται μπανάλ και παρωχημένο στους σκατιάρικους ατομικιστικούς καιρούς μας.

Να μην παίρνεις τον εαυτό σου πολύ στα σοβαρά, να θυμάσαι πως στο τέλος της ημέρας θα γίνει τροφή για τα σκουλήκια, να μην του κάνεις όλα τα χατίρια σαν κακομαθημένο παιδάκι, για να τον αλλάζεις, να τον βοηθάς, για να του ρίχνεις και κανένα μπινελίκι, αν χρειάζεται, για να μένει χώρος να αγαπάς τους άλλους, να απλώνεις το χέρι όταν είσαι από πάνω για να σηκώσεις αυτόν που βλέπεις από κάτω σου, πάντα όταν είσαι από πάνω κρίνεσαι, όταν είσαι από κάτω, πάντα καλός θα φαίνεσαι.

Ας μην είσαι κομμουνιστής, αντάρτης, επαναστάτης, αγωνιστής.

Αν είσαι άνθρωπος, κάπου σε μια στροφή, θα βρεθούμε.

Κι ακόμα κι αν διαφωνήσουμε, θα αγκαλιαστούμε, θα ζεσταθούμε, θα χαμογελάσουμε.

Αν πάλι δεν είσαι άνθρωπος καμία ταμπέλα, καμιά συλλογικότητα, κανένα κίνημα, κανένα κόμμα δε θα σε σώσει, κι ακόμα κι αν ανταμώσουμε, ακόμα κι αν στέκεσαι δίπλα μας, πάντα απέναντι θα είσαι.

Αλληλεγγύη στο κορίτσι και σε όλα τα άτομα που έχουν πέσει θύματα κακοποίησης, εκμετάλλευσης, τρομοκρατίας.

Στα παλιά μας τα παπούτσια η ταυτότητα του θύτη, όλοι την ίδια μούρη έχουν κάτω από τη μάσκα.

Στο τέλος, σας το υπόσχομαι, θα δέσουμε τις πληγές και θα πετάξουμε για εκείνον τον κόσμο που ονειρεύτηκε αυτός ο τελευταίος κομμουνιστής του Γκάμπερ. Θα γίνουμε γλάροι, θα γίνουμε τακούνια για καρφιά, να εκδικηθεί η ομορφιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους