Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πολλοί αποχαιρετούν την Πόπη Χριστοφόρου αποκαλώντας την «ηρωίδα μάνα». Και καταλαβαίνω απόλυτα τον λόγο που το κάνουν.

Θέλουν να την τιμήσουν.

Να δείξουν τον βαθύ σεβασμό τους.

Να αποχαιρετήσουν μια μάνα που έζησε με τον πιο βαρύ και αβάσταχτο πόνο.

Μια μάνα που εχασε και τα δύο της παιδιά μεσα σε μια στιγμή.

Όμως καμία μάνα δεν θέλει να γίνει «ηρωίδα». Σιγουρα όχι με αυτόν τον τόσο άδικο και τραγικό τροπο.

Γιατί αυτά τα παιδιά δεν χάθηκαν σε πόλεμο υπερασπιζόμενα την πατρίδα τους.

Χάθηκαν εν καιρώ ειρήνης.

Εξαιτίας τραγικών λαθών, εγκληματικών παραλείψεων και μιας συστημικής αμέλειας της ΕΦ και του κράτους που είχαν την ευθύνη για την ασφάλειά τους.

Αυτό που θέλει κάθε μάνα είναι να εχει κοντά της τα παιδια της. Ζωντανά.

Να τα βλέπει να μεγαλώνουν.

Να προχωρούν στη ζωή τους.

Να κάνουν τις δικές τους οικογένειες.

Να αποκτούν τα δικά τους παιδιά.

Και είμαι βέβαιος ότι ούτε τα παιδιά της Πόπης ήθελαν να γίνουν «ήρωες» με αυτόν τον τρόπο.

Καταλαβαίνω όμως και σέβομαι απόλυτα γιατί ο απλός κόσμος θέλει να δώσει μια ηρωική διάσταση στον θάνατό τους.

Το κάνει από αγάπη.

Από σεβασμό.

Από την ανάγκη να τιμήσει έναν άδικο θάνατο και να δώσει κάποιο νόημα σε μια τραγική απώλεια που δύσκολα χωρά στο ανθρώπινο μυαλό.

Όταν όμως η Πολιτεία μιλά για ηρωισμό, δεν το κάνει πάντα για αυτούς τους αγνούς και ανιδιοτελείς λόγους.

Το κάνει και για να καλύψει πίσω από τη λέξη «ήρωες» τις δικές της βαριές ευθύνες και την αποτυχία της να διαφυλάξει το πιο θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, το δικαίωμα στη ζωή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους