Original Post

Πλήρες Κείμενο:

(Το κείμενο δεν γράφτηκε με την βοήθεια του ChatGPT αλλά είναι εμπνευσμένο από τα εύστοχα και άκρως εκπαιδευτικά ποστ της Διεθνούς Αμνηστείας -που θα βρεις στις φωτο του κειμένου - τα οποία ταυτίζονται απόλυτα με την κατάσταση που βιώνουμε σε αυτή την χώρα) Δεν χρειάζεται να σε χτυπήσει για να σε καταστείλει.

Αρκεί να σε κάνει να φοβάσαι. ⚠️ Αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το πιο επικίνδυνο χαρακτηριστικό του καθεστώτος Μητσοτάκη.

Δεν κυβερνά μόνο με την αστυνομική καταστολή.

Κυβερνά και με την καταστολή της σκέψης.

Με τον φόβο ότι αν φύγει αυτός, θα έρθει το χάος.

Ότι θα καταστραφεί η οικονομία.

Ότι θα ανοίξουν τα σύνορα.

Ότι θα έρθουν οι «λαθρομετανάστες». Ότι θα επιστρέψει η Αριστερά.

Ότι θα επικρατήσουν οι «woke». Ότι όλα θα διαλυθούν.

Εμείς ή το χάος. 🎭 Αυτό είναι το αφήγημα.

Και δεν χρειάζεται να σε πείσει ότι η κυβέρνηση είναι καλή.

Αρκεί να σε πείσει ότι όλοι οι υπόλοιποι είναι χειρότεροι. Στα Τέμπη το είδαμε στην πιο σκληρή του μορφή. 🚆 57 άνθρωποι νεκροί.

Και αντί η κοινωνία να έχει το αυτονόητο δικαίωμα να απαιτεί την απόλυτη αλήθεια, λογοδοσία και δικαιοσύνη, η οργή της αντιμετωπίζεται διαρκώς μέσα από το πρίσμα της πολιτικής σκοπιμότητας.

Όποιος επιμένει γίνεται «εργαλειοποιητής». Όποιος αμφισβητεί γίνεται «τοξικός». Όποιος ζητά απαντήσεις γίνεται μέρος ενός δήθεν σχεδίου αποσταθεροποίησης.

Αυτό είναι το κόλπο.

Δεν απαγορεύεις στον πολίτη να φωνάξει.

Τον κάνεις να αναρωτιέται αν πρέπει να φωνάξει.

Δεν κλείνεις το στόμα της κοινωνίας.

Την κάνεις να φοβάται τι θα ακολουθήσει αν ανοίξει το στόμα της. 🔇 Και ταυτόχρονα αποδυναμώνεις εκείνους που υποτίθεται ότι υπάρχουν για να ελέγχουν την εξουσία: τη Δικαιοσύνη, τους ανεξάρτητους θεσμούς, την ενημέρωση, την αντιπολίτευση.

Γιατί μια κυβέρνηση δεν γίνεται πραγματικά επικίνδυνη μόνο όταν έχει πολλή δύναμη.

Γίνεται επικίνδυνη όταν δεν υπάρχει αρκετή δύναμη απέναντί της για να την ελέγξει. ⚖️ Και τότε χρειάζεσαι εχθρούς.

Πάντα χρειάζεσαι εχθρούς.

Τον μετανάστη.

Τον αριστερό.

Τον «woke». Τον προοδευτικό.

Τον δικαιωματιστή.

Τον «αντισυστημικό». Τον δημοσιογράφο που επιμένει να ρωτά.

Τον πολίτη που δεν καταπίνει το αφήγημα.

Ο διχασμός γίνεται εργαλείο διακυβέρνησης. 🧨 Γιατί όσο εμείς σκοτωνόμαστε μεταξύ μας για την «woke ατζέντα», για τους μετανάστες και για το αν η Αριστερά είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της χώρας, τόσο λιγότερο κοιτάμε εκεί που πραγματικά πρέπει: Ποιος κυβερνά; Ποιος ελέγχει αυτόν που κυβερνά; Και ποιος ελέγχει εκείνον που ελέγχει την εξουσία; Και μετά υπάρχει η ενημέρωση. 📰 Δεν χρειάζεται να φιμώσεις όλα τα μέσα.

Αρκεί να δημιουργήσεις ένα περιβάλλον όπου οι πραγματικά ενοχλητικές φωνές δυσκολεύονται να ακουστούν.

Αρκεί να επιλέγεις ποιος θα ρωτήσει.

Ποιος θα έχει πρόσβαση.

Ποιος θα αποκλειστεί.

Και όταν ακόμη και η συνέντευξη Τύπου της ΔΕΘ γίνεται πεδίο συζήτησης για το ποια μέσα και ποιες φωνές έχουν πρόσβαση στην πολιτική εξουσία, τότε η ερώτηση είναι απλή: Τι ακριβώς φοβάται μια κυβέρνηση από μια δύσκολη ερώτηση; 🎙️ Μια πραγματικά ισχυρή δημοκρατία δεν φοβάται την κριτική.

Την χρειάζεται.

Δεν φοβάται τον δημοσιογράφο που επιμένει.

Τον προστατεύει.

Δεν φοβάται τον πολίτη που διαδηλώνει.

Τον ακούει.

Δεν φοβάται την αντιπολίτευση.

Την αντιμετωπίζει.

Και κυρίως: Δεν ζητά από τους πολίτες να τη στηρίζουν επειδή φοβούνται τι θα συμβεί χωρίς αυτήν.

Γιατί αυτό δεν είναι δύναμη.

Είναι ανασφάλεια μεταμφιεσμένη σε εξουσία.

Και όσο περισσότερο μια κυβέρνηση χρειάζεται τον φόβο του πολίτη για να παραμείνει στην εξουσία, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από την ουσία της δημοκρατίας. 🇬🇷 Δεν θέλω μια χώρα που κυβερνάται από τον φόβο του «τι θα γίνει αν φύγουν». Θέλω μια χώρα όπου η εξουσία ξέρει ότι μπορεί να φύγει.

Ότι μπορεί να ελεγχθεί.

Ότι μπορεί να λογοδοτήσει.

Ότι μπορεί να χάσει.

Γιατί αυτό είναι δημοκρατία. ⚖️ Και ίσως τελικά αυτό να είναι που φοβάται περισσότερο κάθε καθεστώς: τον άνθρωπο που δεν φοβάται πια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους