Άκουσα με προσοχή την οικονομική τοποθέτηση του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και θεωρώ ότι υπάρχουν πράγματα που πρέπει να αναγνωρίζουμε χωρίς κομματικές παρωπίδες. Η Ελλάδα έκανε μια...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από τα μεγάλα ελλείμματα, την κρίση, τα μνημόνια και την ανάγκη εξωτερικής στήριξης, περάσαμε σε μια οικονομία που αναπτύσσεται, δημιουργεί πρωτογενή πλεονάσματα, μειώνει το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ και αποκτά μεγαλύτερο δημοσιονομικό χώρο.

Αυτό δεν είναι λίγο.

Και δεν πρέπει να το μηδενίζουμε.

Ο κατώτατος μισθός έχει αυξηθεί από τα 650 ευρώ το 2019 στα 920 ευρώ σήμερα, ενώ ο στόχος είναι να φτάσει τα 1.000 ευρώ το 2028.

Παράλληλα, με τις τριετίες, υπάρχουν εργαζόμενοι που μπορούν να φτάσουν έως και τα 1.300 ευρώ.

Όμως πιστεύω ότι τώρα πρέπει να ανοίξει η επόμενη μεγάλη συζήτηση.

Γιατί η οικονομική επιτυχία δεν πρέπει να μετριέται μόνο από το ΑΕΠ, το χρέος και τα πρωτογενή πλεονάσματα.

Πρέπει να μετριέται και από το αν ένας νέος άνθρωπος μπορεί να δουλεύει, να αμείβεται αξιοπρεπώς, να πληρώνει το ενοίκιό του, να δημιουργεί οικογένεια και να μπορεί να χτίσει το μέλλον του στην Ελλάδα.

Γι’ αυτό θεωρώ ότι ο επόμενος μεγάλος στόχος πρέπει να είναι: Σταδιακά, ο νόμιμος κατώτατος μεικτός μισθός να προσεγγίσει τα 1.300 ευρώ, με παράλληλη μείωση της φορολογικής και ασφαλιστικής επιβάρυνσης.

Δεν μιλάω όμως για μια ακόμη εύκολη εξαγγελία.

Οι στόχοι αυτοί δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως απλές εξαγγελίες.

Πρέπει να συνοδεύονται από αναλυτική κοστολόγηση, συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και αξιολόγηση των επιπτώσεών τους στην ανταγωνιστικότητα, στα δημόσια έσοδα και στην απασχόληση.

Η υλοποίησή τους πρέπει να γίνεται σταδιακά, με βάση τις αντοχές της οικονομίας, την παραγωγικότητα και τις συνθήκες στην αγορά εργασίας.

Όχι με την παλιά λογική «αυξάνουμε τις δαπάνες και κάποιος άλλος θα πληρώσει τον λογαριασμό». Η πρόταση πρέπει να είναι διαφορετική.

Υψηλότεροι μισθοί, αλλά ταυτόχρονα χαμηλότερη φορολογία της εργασίας και χαμηλότερες ασφαλιστικές επιβαρύνσεις.

Έτσι ώστε η αύξηση του μισθού να μεταφράζεται σε πραγματικά περισσότερα χρήματα στην τσέπη του εργαζόμενου, χωρίς αντίστοιχη αύξηση του κόστους για την επιχείρηση και χωρίς να δημιουργούμε νέο δημοσιονομικό έλλειμμα.

Και εδώ υπάρχει ακόμη ένα μεγάλο στοίχημα: Να χτυπήσουμε αποφασιστικά τη φοροδιαφυγή.

Η ψηφιοποίηση των συναλλαγών, η διασύνδεση ταμειακών μηχανών και POS και οι ηλεκτρονικοί έλεγχοι πρέπει να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο.

Όποιος συστηματικά δεν κόβει αποδείξεις και κλέβει τον ΦΠΑ δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν να πρόκειται για μια απλή διοικητική παράβαση.

Χρειάζονται αυστηρές, αναλογικές και επαναλαμβανόμενες κυρώσεις.

Πρώτη σοβαρή παράβαση: υψηλό πρόστιμο.

Επανάληψη: προσωρινή αναστολή λειτουργίας.

Συστηματική και εκτεταμένη φοροδιαφυγή: ακόμη και πολύμηνο κλείσιμο της επιχείρησης.

Ο συνεπής επαγγελματίας πρέπει να ξέρει ότι το κράτος προστατεύει τον ίδιο από τον ανταγωνισμό εκείνου που κλέβει.

Και εφόσον η φορολογική συμμόρφωση αυξηθεί και τα δημόσια έσοδα το επιτρέψουν, πρέπει να ανοίξει και η συζήτηση για έναν χαμηλότερο και απλούστερο ΦΠΑ, με μακροπρόθεσμο στόχο ακόμη και έναν ενιαίο συντελεστή της τάξης του 15%. Όχι όμως αύριο το πρωί και χωρίς μελέτη.

Πρώτα κλείνουμε τις τρύπες της φοροδιαφυγής και μετά μειώνουμε τους φορολογικούς συντελεστές.

Το μοντέλο είναι απλό: Λιγότερη φοροδιαφυγή → περισσότερα πραγματικά έσοδα → χαμηλότεροι φόροι → περισσότερη κατανάλωση και επενδύσεις → μεγαλύτερη ανάπτυξη → υψηλότεροι μισθοί.

Ο στόχος δεν πρέπει να είναι απλώς να δίνουμε περισσότερα.

Ο στόχος πρέπει να είναι να δημιουργούμε περισσότερα.

Περισσότερες επενδύσεις.

Περισσότερη παραγωγικότητα.

Περισσότερες και καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας.

Χαμηλότερη φορολογία στην εργασία.

Χαμηλότερη φορολογική επιβάρυνση για τη συνεπή επιχείρηση.

Και τελικά υψηλότερο πραγματικό εισόδημα για τον εργαζόμενο.

Δεν πρέπει να επιστρέψουμε στην Ελλάδα των ελλειμμάτων και των υποσχέσεων χωρίς αντίκρισμα.

Αλλά ούτε πρέπει, τώρα που η οικονομία έχει αποκτήσει μεγαλύτερη σταθερότητα, να θεωρήσουμε ότι η δουλειά τελείωσε.

Το επόμενο μεγάλο στοίχημα είναι η νέα γενιά.

Να παραδώσουμε στα παιδιά μας όχι μόνο μικρότερο χρέος, αλλά και μια Ελλάδα στην οποία θα μπορούν να εργάζονται, να στεγάζονται, να δημιουργούν οικογένεια και να προοδεύουν.

Να συνεχίσουμε όσα έγιναν σωστά.

Να διορθώσουμε όσα δεν αρκούν.

Και να κάνουμε το επόμενο βήμα.

Από τη δημοσιονομική σταθερότητα στην πραγματική ευημερία της νέας γενιάς. Αυτή θεωρώ ότι πρέπει να είναι η επόμενη μεγάλη οικονομική πρόταση της Νέας Δημοκρατίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους