Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αλέξη, αδυνάτισες. Το πρόσωπο έστρωσε, το βλέμμα γλύκανε, το σακάκι έπεσε σωστά.

Σχεδόν άλλος άνθρωπος.

Ξεκίνησες από την Αριστερά.

Με την Αριστερά ανέβηκες.

Με την Αριστερά κυβέρνησες.

Και τώρα επιστρέφεις πάλι κρατώντας τη λέξη στο όνομα, σαν παλιό οικογενειακό ασημικό.

Μόνο που η Αριστερά δεν είναι λογότυπο.

Και ξέρεις, Αλέξη, οι παλιοί αριστεροί ήταν σκληροί άνθρωποι.

Πέρασαν εξορίες, φυλακές, βασανιστήρια.

Και πολλοί δεν λύγισαν, δεν αντάλλαξαν τα πιστεύω τους με μια καρέκλα.

Ύστερα, ήσυχα ήσυχα, έκαναν στην άκρη.

Για να έρθουν οι νεότεροι.

Για να έρθουν άνθρωποι σαν κι εσένα.

Κι εκεί κάπου βρίσκεται το πικρό αστείο της Ιστορίας.

Γιατί εκείνοι πλήρωσαν τις ιδέες τους ακριβά: με το σώμα τους, με την ελευθερία τους, με χρόνια από τη ζωή τους. Ο Κύρκος, ο Γλέζος, ο Μίκης.

Μια άλλη Αριστερά.

Πιο δύσκολη.

Πιο βαριά. Μια Αριστερά που δεν χωρούσε εύκολα σε επικοινωνιακά κοστούμια.

Κι εσύ τώρα επιστρέφεις. Νεότερος. Ηρεμότερος. Θεσμικότερος.

Και μιλάς ωραία, Αλέξη.

Πάντα ωραία μιλούσες.

Μόνο που η Ιστορία δεν ακούει ομιλίες.

Κρατάει πρακτικά.

Και στα πρακτικά υπάρχει το «Όχι». Και λίγο πιο κάτω… το «Ναι». Άλλαξες λοιπόν.

Κανένα κακό.

Άλλαξες ύφος, εικόνα, παρέες, ίσως και εσύ ο ίδιος.

Μόνο να θυμάσαι κάτι: ο κόσμος είναι απρόβλεπτος, Αλέξη.

Σε σηκώνει ψηλά όταν πιστέψει.

Και σε αφήνει να πέσεις όταν πάψει να πιστεύει.

Και το πιο επικίνδυνο δεν είναι όταν τιμωρεί έναν πολιτικό.

Είναι όταν, από την απογοήτευση και την οργή του, αρχίζει να τιμωρεί τον ίδιο του τον εαυτό.

Κι αν κάποτε φτάσουμε εκεί, η ευθύνη δεν θα ανήκει μόνο σε εκείνον.

Θα ανήκει και σε όσους του ζήτησαν να ελπίσει, ανέβηκαν πάνω στην ελπίδα του και ύστερα την άφησαν πίσω τους.

Γιατί ο λαός μπορεί να κάνει λάθη. Αλλά πολλές φορές, πριν κάνει το λάθος του, κάποιος έχει φροντίσει να του σκοτώσει την πίστη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους