Τον Θάνο Λαμπρόπουλο τον γνώριζα απ' όταν ήμουν βοηθός του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου και της ομάδας «Περίπλους». Ο Θάνος και ο Στέλιος είχαν δει το ντοκιμαντέρ μου για τη Φλέρυ Νταντωνάκη στο φεστιβάλ...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δούλεψα κοντά τους για πολλά χρόνια, κάναμε κινηματογραφικά ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικές δουλειές.

Χάρη στην ενασχόληση μου αυτή, ως βοηθός σκηνοθέτη με τον «Περίπλου» εννοώ, γνώρισα προσωπικά μυθικούς καλλιτέχνες σαν τη Ζουζού Νικολούδη, τον Βλάσση Κανιάρη, τον Θόδωρο Δερβενιώτη, τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, την Αντιγόνη Βαλάκου κ.α. Εργαζόμουν κανονικά, το πρωί ήμουν στο γραφείο της εταιρείας, λίγα μέτρα από κει που μένω σήμερα, συνεδριάζαμε, ασχολούμασταν με τα διάφορα μοντάζ που έτρεχαν, με τις ηχογραφήσεις της πρωτότυπης μουσικής, είχαμε «δέσει» και η αλήθεια είναι ότι εκτιμούσα και ακόμη εκτιμώ πολύ τον σκηνοθέτη Στέλιο Χαραλαμπόπουλο - όντας βοηθός του και έχοντας ήδη κάνει την πρώτη δική μου ταινία, ήταν σχολείο η χρόνια ενασχόληση μου με τα ντοκιμαντέρ. Ο Θάνος ανέκαθεν ήταν ο αλαφροΐσκιωτος της υπόθεσης.

Έδειχνε αδίστακτος και τολμηρός, μα στην πραγματικότητα έπασχε από ένα σωρό νευρώσεις και φοβίες.

Τον θυμάμαι μια μέρα να τηλεφωνεί σε έναν πασίγνωστο κριτικό κιν/φου και μόνο που δεν έκλαιγε, επειδή σε μία ταινία τους είχε βάλει δυόμισι αστέρια.

Ήταν ο ορισμός του αεικίνητου αγχώδους «προντιούσερ» σε αντίθεση με τον πάντα cool Στέλιο, που ήταν ο διανοούμενος της υπόθεσης.

Ωστόσο, τα πηγαίναμε καλά με τον Θάνο, εγώ τον εκτιμούσα για το τρέξιμο του κι εκείνος για όλα τα ενδιαφέροντα μου.

Το 2006 λίγο ψυχραθήκαμε.

Ήταν η χρονιά που στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, τα δύο κρατικά βραβεία ντοκιμαντέρ είχαμε πάρει εγώ το δεύτερο με το «Ζωντανοί στο Κύτταρο - Σκηνές Ροκ», και ο Κίμων Τσακίρης το πρώτο με το «Sugar Town». Είχε ταινία όμως, ντοκιμαντέρ, και ο Λαμπρόπουλος εκείνη τη χρονιά, οπότε λίγο πριν την τελετή, με πιάνει και μου λέει: «Συγχαρητήρια, πήρες το βραβείο.

Κι εμείς δεν πήραμε τίποτα»...Η απάντηση μου τότε ήταν: «Δεν πειράζει, βρε Θάνο μου, ας μην πάρετε κι εσείς μια χρονιά, αφού πέρσι πήρατε το πρώτο και πρόπερσι το δεύτερο.

Άσε να πάρει και κάνας άλλος». Πόσο κωμικά ακούγονται σήμερα όλα αυτά, αν και τότε δεν ήταν καθόλου κωμικά, εφόσον το βραβείο για το «Ζωντανοί στο Κύτταρο - Σκηνές Ροκ» αντιστοιχούσε περίπου σε 11.000 ευρώ.

Τέλος πάντων, τα χρόνια πέρασαν, κακία δεν κράτησε κανείς σε κανέναν νομίζω, ώσπου πριν καμιά δεκαριά χρόνια μου τηλεφωνεί ο Θάνος και μου ζητάει ραντεβού.

Είδα έναν αλλιώτικο Θάνο ατιμέλητο, παρατημένο, με μακριά γκρίζα γένια και μαλλιά, σαν να μην είχε σχέση με εκείνον τον hot τότε παραγωγό που με προσέλαβε στην εταιρεία παραγωγής του.

Μου ζήτησε να κάνουμε ένα ντοκιμαντέρ για έναν σημαντικό εκπρόσωπο του ελληνικού ροκ των 60s - 70s.

Άρχισε να μου λέει κάτι πράγματα ανυπόστατα, εντελώς ανεδαφικά, του τύπου «να γυρίσουμε καμιά εικοσαριά βίντεο κλιπ των τραγουδιών του καλλιτέχνη για να μπουν μες στο ντοκιμαντέρ», λες και δεν ήταν ο καρα-επαγγελματίας που ήξερα.

Μου είπε επίσης ότι η εταιρεία έκλεισε, ότι ο ίδιος είχε περάσει ένα σοβαρό θέμα με την υγεία του, ότι τον βρήκαν διάφορες προσωπικές τραγωδίες και ότι καταπιανόταν με διανομές ξένων ταινιών - δίχως επιτυχία απ' ότι είχα καταλάβει.

Έκτοτε, θα την πω την αμαρτία μου, τον έβλεπα συχνά στην πλατεία Βικτωρίας και τον απέφευγα.

Κάθε φορά που με συναντούσε, μου φώναζε «Μπόσκο, να κάνουμε το τάδε ντοκιμαντέρ» και μετά ένα άλλο κ.ο.κ. Ταυτόχρονα ενημερωνόταν για τα πάντα, αν και είχε βγει εκτός παιχνιδιού.

Μπορούσε, ας πούμε, να με συναντήσει και να αρχίσει να μου λέει για κάποια ωραία συνέντευξη που είχα δημοσιεύσει.

Πάλι θα την πω την αμαρτία μου, τον λυπόμουν και μάλιστα τον λυπόμουν πολύ.

Πως κατάντησε κλοσάρ σχεδόν ένας κραταιός κιν/φικός παραγωγός που με θράσος χειριζόταν κάποτε όλους τους εγχώριους κιν/φικούς παράγοντες; Η είδηση του θανάτου του με στενοχώρησε, αν και τρίτη φορά θα την πω την αμαρτία μου, ήμουν σίγουρος πώς δεν θα αργούσε εκείνη η ώρα που θα ακούγαμε το μοιραίο. Ο Θάνος Λαμπρόπουλος υπήρξε κομμάτι της ζωής μου σε ότι αφορά τη θητεία μου στον κιν/φικό χώρο.

Τον γνώρισα ακμαίο, «δυνατό» και τον είδα μέσα σε είκοσι χρόνια στην απόλυτη παρακμή.

Και μόνο γι' αυτό θα έχει για πάντα τη συμπάθεια μου. Καλό ταξίδι, Θάνο. Η τρικυμία κόπασε τώρα πια. Εύχομαι να πηγαίνεις κάπου καλύτερα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους