Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ Δεν με ενοχλεί η οικονομική άνεση κανενός.

Είναι προσωπική του υπόθεση.

Με προβληματίζει όμως η σπατάλη για την επίδειξη.

Σήμερα βλέπουμε στα εμπορικά πανηγύρια σαμπάνιες, κιβώτια και φορτηγά με ποτά, φιάλες που αδειάζουν και παίρνουν φωτιά, πυροτεχνήματα και καλλιτέχνες να κατεβαίνουν στα τραπέζια για πριβέ παραγγελίες.

Πού τελειώνει το γλέντι και πού αρχίζει η επίδειξη; Και τι μήνυμα δίνουμε στα παιδιά και στη νεολαία μας που τα βλέπουν όλα αυτά; Ακούμε ότι έτσι φέρνουμε τη νεολαία κοντά στην παράδοση.

Αυτό είναι πράγματι η παράδοση; Το δημοτικό τραγούδι έχει μουσική, λόγο, ιστορία, μνήμη και ρίζες.

Η παράδοση εξελίσσεται, αλλά δεν σημαίνει ότι κάθε υπερβολή γίνεται παράδοση.

Και τότε έρχεται μέσα μου ένα ερώτημα που δεν μπορώ εύκολα να προσπεράσω: όταν η υπερβολή γίνεται για να γεμίσει ένα κενό μέσα μας ή για να δείξουμε στους άλλους τι μπορούμε να ξοδέψουμε, ενώ την ίδια στιγμή συνάνθρωποί μας δεν έχουν ούτε τα απαραίτητα για να ζήσουν, πού βρίσκεται το μέτρο; Πιστεύω πως εμείς, ως λαός, δικαιούμαστε να αποφασίζουμε πώς θέλουμε να διασκεδάζουμε και τι πολιτισμό θέλουμε να στηρίζουμε — όχι απλώς να αποδεχόμαστε αυτό που μας σερβίρουν.

Θυμάμαι ένα περιστατικό από το πρώτο μου μαγαζί, στους Αγίους Αναργύρους, το «Θεόφιλος», όπου δραστηριοποιήθηκα από το 1983 έως το 2000.

Σε μια συνεστίαση του Πολιτιστικού Συλλόγου Νεμούτας Ηλείας ήρθε ο φίλος μου ο Τάσος, άνθρωπος που όταν γλεντούσε ξόδευε αρκετά.

Κατέβηκα από το πάλκο που τραγουδούσα, τον χαιρέτησα και του είπα: «Τάσο μου, απόψε βλέπεις ότι φιλοξενούμε στον χώρο μας αυτόν τον πολιτιστικό σύλλογο.

Δεν μπορώ να σου κάνω το κέφι, είτε με μία Coca-Cola είτε με κατανάλωση ολόκληρης της κάβας του μαγαζιού.

Δεν μπορώ να σου κάνω το κέφι απόψε, από σεβασμό προς τον κόσμο που φιλοξενούμε.» Και εκείνος μου απάντησε: «Παιδί μου, κάνε τη δουλειά σου κι εγώ θα κάνω τη δική μου.» Γλέντησε όλο το βράδυ, κερνούσε τον κόσμο, αλλά δεν ζήτησε τίποτα για τον εαυτό του.

Και στο τέλος του παίξαμε τα τραγούδια που ήθελε.

Εγώ τραγούδησα και γλέντησα με σεβασμό όλο τον κόσμο, ανεξάρτητα από το οικονομικό όφελος.

Σεβόμουν και σέβομαι τον κόσμο, όχι το πορτοφόλι του καθενός.

Δεν θέλω να πω σε κανέναν πώς θα διασκεδάσει.

Θέλω να σκεφτούμε αν αυτό που μας παρουσιάζεται σήμερα ως διασκέδαση και παράδοση είναι πράγματι αυτό που θέλουμε.

Έχω καταθέσει τη δική μου θέση.

Τώρα θέλω να ακούσω τη δική σας.

Μόνο μια παράκληση: τα σχόλια να είναι κόσμια, χωρίς ύβρεις και προσωπικές επιθέσεις. Όσα ξεπερνούν αυτά τα όρια θα διαγράφονται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους