Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποτε, ο πατέρας μου, Λιμενάρχης σε ακριτικό νησί κι επικεφαλής πληρώματος λέμβου του Λ.Σ., ενεπλάκη με Τούρκους ναρκέμπορους στο Αιγαίο.

Ο απολογισμός ήταν ένας, ευτυχώς όχι σοβαρός, τραυματισμός ενός από τους Λιμενοφύλακες που επέβαιναν στη λέμβο.

Νομίζετε κάποιοι ότι ο λόγος που διακινδυνεύουν τη ζωή τους οι στρατιωτικοί, είναι επειδή είναι… βλαμμένοι στρατόκαυλοι; Θεωρείτε ότι το κάνουν για τον μισθό (που ποτέ δεν υπήρξε παχυλός); Έχετε την αίσθηση ότι ενδιαφέρονται για το πώς τους αποκαλείτε όλοι εσείς οι φλώροι του καναπέ; Πέθαναν δύο πιλότοι μας – σε επίδειξη ή σε μάχη, καμία σημασία δεν έχει για μένα.

Ακόμα και οι επιδείξεις έχουν τη δική τους σημασία κι αξία.

Αντιλαμβάνομαι, ίσως τις ενστάσεις και τη σοβαρή κριτική κάποιων για το πόσο χρήσιμες είναι τελικά αυτές οι επιδείξεις, αλλά μέχρις εκεί! Ούτε, βέβαια πέθαναν για να τα… κονομήσει κάποιος ιδιώτης.

Οι πιλότοι μας και γενικά οι στρατιωτικοί μας δεν είναι ούτε μισθοφορικός στρατός, ούτε επιδειξιομανείς ηλίθιοι.

Είναι άνθρωποι ταγμένοι στο καθήκον.

Άνθρωποι που αντιλαμβάνονται ότι η πατρίδα, το έθνος, το σύνολο βαραίνει περισσότερο από τη δική τους τη ζωή.

Έχετε κάνει ποτέ κάτι ανάλογο στη ζωή σας, ρεμάλια του φραπέ; Κινδυνεύσατε έστω ένα δευτερόλεπτο όχι για την πάρτη σας, αλλά για την κοινότητα, τη γειτονιά σας, την πόλη σας, την πατρίδα σας, τους υπόλοιπους Έλληνες; Βουλώστε το, λοιπόν! Συλλυπητήρια στις οικογένειες των πιλότων μας! Το πένθος τους, πένθος για όλη την Ελλάδα…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους