Original Post

Πλήρες Κείμενο:

τα ρεμάλια των ΕΞ-ΑΧΡΕΊΩΝ. Σκέφτηκα να γράψω ή καλύτερα ν αποθανατίσω μερικές στιγμές από η γνωριμία μου με κάποια από τα ρεμάλια των Εξαρχείων.

Ενδιαφέρον; θα δούμε.

Λέω να ξεκινήσω με το μεγαλύτερο: Τον Λεωνίδα Χρηστάκη.

Αναρχικός, ποιητής ζωγράφος! εκδότης, περιοδικών, Κούρος, Ιδεοδρόμιο κ.α - και όχι μόνο αλλά και πολλών βιβλίων δικά του και άλλων από όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Ο αναρχικός Λεωνίδας, μου έκανε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση, μέσω του τύπου! Λίγο προτού πεθάνει μου ζήτησε συγνώμη στο καφενείο της πλατείας Εξαρχείων όπου έπινε κάθε απόγευμα έναν πικρό καφέ.

Απ ότι κατάλαβα ζούσε μια ζωή με κάποιες λαμογιές και μικρο- ευεργεσίες.

Άφησε μεγάλο βιογραφικό.

Εμένα δεν μπορώ να πω πως με ενθουσίασε, ούτε ποτέ με έπεισε πως έκανε κάτι ηρωικό ή ανθρώπινο μέσω της υποστηριζόμενης αναρχικότητας του.

Ένας τύπος αλλοπρόσαλλος, στα πρόθυρα του αλκοολισμού,, σφοδρά αμετροεπής. Ο Δημήτρης Παπαχρήστος η φωνή του Πολυτεχνείου.

Λογοτέχνης; υπάλληλος στην Εθνική; εκδότης περιοδικών, Πολίτης κλπ.

Μόνιμος κάτοικος του καφενείου Μουργιά καταναλώνει ασύλληπτες ποσότητες τσίπουρου αερολογώντας και προσπαθώντας να επιβάλλει την ιστορική του φυσιογνωμία, παρέα πάντα με τον άλλο φίλο μου τον δημοσιογράφο Γιώργο Σταματόπουλο,- γι αυτόν θα αναφερθώ σε ειδικό κεφάλαιο- παρουσίαζαν χιλιάδες βιβλία σε φτηνές συγκεντρώσεις και ανάλογες καταστάσεις. Ο Δημήτρης Παπαχρήστος του οποίου έφτιαξα το πορτρέτο συνεχίζει να υπάρχει στη Μουργιά και αλλού.

Σε ράδιο φονικές ομιλίες αμειβόμενος υψηλά.

Καλά κάνει. Ο Ππαχρήστος είναι ένας τύπος που δεν καταλαβαίνεις ποτέ αν σε συμπαθεί ή σε αντιπαθεί.

Δημιουργήθηκε ακριβώς έτσι, πάνω στην φυσική επιλογή του Ντάρβιν, προσπαθώντας να εκμεταλλευθεί την όποια ικανότητα του για να επιβιώσει σ αυτό το άγριο μέρος που λέγεται Εξάρχεια. συνεχίζεται

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους