Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ιστορικότητα του Ιράν στην Εποχή μας Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου το πέρασα σκεπτόμενος και πιστεύοντας πράγματα για το Ιράν και την ιρανική επανάσταση που αποδείχθηκαν λανθασμένα.

Μέσα μου ηχούσε η καρικατούρα που έχει φτιάξει η δυτική προπαγάνδα για το Ιράν.

Ευτυχώς όμως, δεν έσπευσα να την υιοθετήσω πλήρως.

Μέσα μου υπήρχε πάντα μια αμφιβολία.

Ήξερα για άλλες περιπτώσεις πώς παράγεται η δυτική προπαγάνδα και σε πιο τεράστιο βαθμό διαστρεβλώνει την ιστορική πραγματικότητα.

Έκανα λοιπόν τη δική μου έρευνα.

Διάβασα βιβλία γύρω από το θέμα και έμαθα πράγματα για τα οποία δεν είχα ιδέα: την ιστορία, το σύστημα, την κοινωνία και τον πολιτισμό του Ιράν.

Το σημερινό ιρανικό σύστημα έχει διαμορφωθεί τόσο από τη λαϊκή του επανάσταση όσο και μέσα σε ένα καθεστώς τρομερών κυρώσεων και αποκλεισμών, κυρώσεων που σε άλλες περιπτώσεις έχουν στοιχίσει τη ζωή σε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους.

Πρόσφατη έρευνα άλλωστε, αποδίδει στις αμερικανικές οικονομικές κυρώσεις συνολικά 40 εκατομμύρια θανάτους, άμεσους και έμμεσους τις τελευταίες 4 δεκαετίες.

Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο αναγκάστηκε να λειτουργήσει η επανάσταση: με τον πόλεμο εναντίον του από το Ιράκ ως το 1988 και με διαδοχικούς αποκλεισμούς και κυρώσεις.

Και ναι, είναι ένα σύστημα με παράδοξες, αντιφατικές, άδικες και καταπιεστικές πλευρές.

Έχει όμως και πολύ συγκεκριμένα επιτεύγματα, τα οποία πρέπει να αναγνωριστούν, γιατί είναι επιτεύγματα της λαϊκής επανάστασης, δεν θα είχαν συμβεί δηλαδή χωρίς την επανάσταση του 1979.

Σαράντα επτά χρόνια μετά, το πιο εντυπωσιακό από αυτά είναι κατά τη γνώμη μου, το εξής: το Ιράν είναι η μόνη μεγάλη χώρα στον κόσμο όπου οι γυναίκες πλειοψηφούν στις πολυτεχνικές σχολές. Στη Γερμανία, μια χώρα που θεωρείται πρότυπο γυναικείας χειραφέτησης, το ποσοστό είναι 25%, ενώ στο Ιράν φτάνει έως και 60%. Μιλάμε δηλαδή για άλωση της πατριαρχίας στις θετικές επιστήμες, που δεν έχει επιτευχθεί ακόμη ούτε στη Δύση, όπου συνεχίζουν να πλειοψηφούν οι άντρες.

Αυτό είναι το πρώτο επίτευγμα.

Το δεύτερο συνδέεται άμεσα με το πρώτο: η επανάσταση μόρφωσε τον πληθυσμό.

Πριν από το 1979 τα ποσοστά αναλφαβητισμού ήταν πολύ υψηλά, ιδίως μεταξύ των γυναικών.

Η επανάσταση εξάλειψε τον αναλφαβητισμό και μόρφωσε και τις γυναίκες, ένα τεράστιο βήμα προόδου.

Τρίτον, η επανάσταση δημιούργησε ένα από τα πιο εκτεταμένα δίκτυα κοινωνικής υποστήριξης και επιδομάτων προς τους φτωχότερους, δεν άφησε τους φτωχούς στη μοίρα τους.

Βέβαια, στην πορεία κάποιες από αυτές τις παροχές καταργήθηκαν μέσα σε νεοφιλελεύθερες στροφές, όμως το δίκτυο παραμένει πολύ ισχυρό, πολύ ισχυρότερο από ό,τι στη δική μας χώρα, όπου το κοινωνικό κράτος πετσοκόφτηκε πολύ περισσότερο.

Δεν χωράει σύγκριση.

Και το βασικότερο όλων: με την επανάστασή του, το Ιράν έγινε ανεξάρτητη χώρα.

Έπαψε να είναι μια χώρα που την κάνει ό,τι θέλει η Αμερική ή οποιαδήποτε άλλη μεγάλη δύναμη.

Η ανεξαρτησία αυτή έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, επειδή εμείς ζούμε σε μια μη ανεξάρτητη χώρα, μια χώρα ξεφτιλισμένη, που την χρησιμοποιεί η αμερικανική αυτοκρατορία, όψιμα και οι γενοκτόνοι Σιωνιστές του Ισραήλ.

Τι κριτική μπορεί να ασκήσει κάποιος που ζει σε εξαρτημένη χώρα απέναντι σε μια ανεξάρτητη; Είναι βαθιά υποκριτικό.

Δεν έχεις καταφέρει το βασικό, να είσαι ανεξάρτητη χώρα, και κάνεις κριτική σε μια χώρα που το κατάφερε, πληρώνοντας το πιο βαρύ τίμημα με κυρώσεις, απρόκλητους πολέμους, δολοφονίες ηγετών και παιδιών; Η ανεξαρτησία κοστίζει. Το Ιράν σήμερα ως ανεξάρτητη χώρα παλεύει για όλο τον πλανήτη.

Ενώ όλα τα δυτικά καθεστώτα με πρώτες τις ΗΠΑ αποδείχθηκαν απάνθρωπα, ανήθικα και συνένοχα στο Ολοκαύτωμα της Γάζας, το Ιράν το καταδίκασε και εναντιώθηκε με τον πιο ανθρώπινο και ηθικό τρόπο.

Όλη αυτή η λύσσα της δυτικής προπαγάνδας ενάντια του δεν μπορεί να διαχωριστεί από αυτό το ιστορικά αντικειμενικό γεγονός.

Ενώ όλη η δυτική και η ελληνική πολιτική ηγεσία είναι μέσα στο αίμα βουτηγμένη και συνένοχη στο μεγαλύτερο έγκλημα του 21ου αιώνα, το Ιράν ήταν το μόνο που έμπρακτα βοήθησε την Παλαιστινιακή Αντίσταση.

Και για αυτό έπρεπε να προωθηθούν στην δύση τερατώδη ψέματα για δεκάδες χιλιάδες δολοφονημένους διαδηλωτές του Ιράν αναφερόμενα σε γεγονότα όπου η Μοσάντ λειτουργούσε ανοιχτά και απέλυσε μετά κάποια στελέχη της γιατί δεν κατάφεραν να ρίξουν το επαναστατικό καθεστώς εσωτερικά.

Έβαλε όρια στον αμερικανοσιωνισμό που μέχρι τότε τα κατάπινε όλα στην περιοχή.

Εναντίον του εξαπολύθηκε ένας εξοντωτικός, ολοκληρωτικός πόλεμος με στόχο να μη μείνει τίποτα όρθιο: χτυπήθηκαν χιλιάδες αστικοί στόχοι, νοσοκομεία, σχολεία, γέφυρες, ενεργειακές υποδομές, δίκτυα ύδρευσης, πολυκατοικίες.

Ένας φρικτός πόλεμος.

Για έναν μήνα το Ιράν δέχθηκε τον σφοδρότερο βομβαρδισμό που είχε δεχθεί ποτέ χώρα σε τόσο σύντομο διάστημα, έσπασε κάθε ρεκόρ.

Του έριξαν ό,τι είχαν και δεν είχαν, πιστεύοντας ότι με έναν ολοκληρωτικό πόλεμο ενός μήνα το Ιράν θα γονάτιζε.

Γι' αυτό άδειασαν τα στρατιωτικά αποθέματα τους.

Κι όμως το Ιράν άντεξε.

Αυτό είναι το ιστορικά συγκλονιστικό.

Άντεξε και έβαλε τα όρια. «Ως εδώ». Και εδώ αξίζει μια αυτοκριτική: εμείς δεν καταφέραμε να οργανώσουμε ούτε ένα κίνημα που να προχωρήσει σε κατάληψη των πρεσβειών των ΗΠΑ και του Ισραήλ, έστω αυτό το ελάχιστο μιας σοβαρής σύγκρουσης.

Ναι θα προτιμούσαμε στην ηγεσία του Ιράν να είναι (αναρχο)κομμουνιστές, αλλά αυτή η ηγεσία με αυτά τα χαρακτηριστικά είναι τώρα είναι που δίνει την μεγαλύτερη μάχη για όλο τον πλανήτη.

Και με τον λαό του Ιράν, ακόμα και με πολλούς αντιφρονούντες του, συσπειρωμένο όσο ποτέ από την Επανάσταση του 1979, σε αυτή την τεράστια μάχη.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, το Ιράν κρατάει σήμερα το βάρος του αγώνα.

Σε αυτή λοιπόν την φάση, είμαστε με το Ιράν χωρίς επιφυλάξεις, με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες του Ιράν.

Και πάμε να συντρίψουμε τον αμερικανοσιωνισμό, με αιχμή το Ιράν, γιατί αυτός είναι ο ιστορικός του ρόλος σήμερα. Στην φωτογραφία ένα από τα βιβλία που διάβασα φέτος για το Ιράν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους