@mpampas_tis_kardias Πάντα κοιτάζω εκείνο το παράθυρο. Πίσω από το Υδραγωγείο, στο ύψος της Αγίας Άννας προς το Κεραμιδάκι, στέκει ακόμη ένα μικρό σπιτάκι από εκείνα της Αρωγής, μετά τους σεισμούς του 1953. Εκεί έμενε ο Αντώνης Λευτάκης, ο μπαρμπέρης, μαζί με τη μητέρα του. Από παιδί αυτό το σπίτι μου τραβούσε το βλέμμα. Ίσως γι’ αυτά τα παράξενα χρωματιστά τετραγωνάκια στους τοίχους του. Μέσα στην ομοιομορφία των μικρών σπιτιών της Αρωγής, εκείνο είχε κάτι δικό του. Κάτι χαρούμενο. Η μητέρα του Αντώνη ήταν κατάκοιτη για χρόνια. Δεν θυμάμαι ποτέ να την έχω δει. Θυμάμαι όμως τη γιαγιά μου να πηγαίνει κάποιες φορές να τη δει. Και θυμάμαι εκείνο το παράθυρο πάντα ανοιχτό την ημέρα, για να μπαίνει φως στο δωμάτιό της. Ο Αντώνης τη φρόντιζε μόνος του. Όταν εκείνη πέθανε, έμεινε μόνος μέσα στο μικρό σπίτι. Τα χρόνια πέρασαν, βάρυνε κι εκείνος, δυσκολευόταν πια να περπατήσει και τελικά έφυγε από εκεί. Πέθανε στο Γηροκομείο Ζακύνθου. Και το σπίτι έμεινε πίσω. Σήμερα οι κληρονόμοι του, μεταξύ των οποίων και πολιτικό πρόσωπο της Ζακύνθου, το έχουν αφήσει να ρημάζει. Ο περίβολός του παραμένει κι αυτός παραμελημένος και ακαθάριστος. Τα δέντρα και τα αγριόχορτα προχωρούν σιγά σιγά, καταπίνοντας το σπίτι. Και μαζί του καταπίνουν και τη μνήμη. Γιατί σε λίγο οι άνθρωποι που περνούν από εκεί δεν θα ξέρουν ποιος ήταν ο Αντώνης. Δεν θα θυμούνται πόσοι Ζακυνθινοί κάθισαν κάποτε στην καρέκλα του μπαρμπέρικου και πέρασαν από τα χέρια αυτού του καλόκαρδου ανθρώπου, με ένα ψαλίδι κι ένα ξυράφι. Ούτε θα ξέρουν γιατί κάποτε εκείνο το παράθυρο έμενε ανοιχτό. Σήμερα είναι πάλι ανοιχτό. Μόνο που τώρα δεν το ανοίγει ο Αντώνης για να έχει φως η μάνα του. Τώρα είναι ανοιχτό επειδή έπεσε. Δεν είναι κάθε παλιό σπίτι μνημείο. Είναι όμως η ιστορία κάποιου. Και όταν αφήνουμε τέτοια μικρά ίχνη της παλιάς Ζακύνθου να εξαφανίζονται, μαζί τους χάνονται άνθρωποι, γειτονιές και ιστορίες που σε λίγο δεν θα έχει απομείνει κανείς να διηγηθεί. Εγώ πάντως, κάθε φορά που περνάω από εκεί, εξακολουθώ να κοιτάζω εκείνο το παράθυρο. Και να θυμάμαι πως κάποτε ήταν ανοιχτό για να μπαίνει φως. Και μια λιγότερο νοσταλγική σημείωση προς τον Δήμο Ζακύνθου: μήπως να φροντίσει να καθαριστεί ο εγκαταλελειμμένος περίβολος, πριν καμιά μέρα ξεσπάσει καμιά φωτιά εκεί κάτω από το Κάστρο; Και τον λογαριασμό του καθαρισμού ας τον στείλει στους ιδιοκτήτες. Μεταξύ αυτών, άλλωστε, βρίσκεται και πολιτικό πρόσωπο της Ζακύνθου. Οι αναμνήσεις μπορεί να είναι δικές μας. Η υποχρέωση καθαρισμού όμως είναι δική τους. #Ζάκυνθος #ΠαλιάΖάκυνθος #ΜνήμεςΖακύνθου #ΙστορίεςΤηςΖακύνθου #ΖακυνθινέςΙστορίες #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πάντα κοιτάζω εκείνο το παράθυρο. Πίσω από το Υδραγωγείο, στο ύψος της Αγίας Άννας προς το Κεραμιδάκι, στέκει ακόμη ένα μικρό σπιτάκι από εκείνα της Αρωγής, μετά τους σεισμούς του 1953.

Εκεί έμενε ο Αντώνης Λευτάκης, ο μπαρμπέρης, μαζί με τη μητέρα του.

Από παιδί αυτό το σπίτι μου τραβούσε το βλέμμα.

Ίσως γι’ αυτά τα παράξενα χρωματιστά τετραγωνάκια στους τοίχους του.

Μέσα στην ομοιομορφία των μικρών σπιτιών της Αρωγής, εκείνο είχε κάτι δικό του.

Κάτι χαρούμενο.

Η μητέρα του Αντώνη ήταν κατάκοιτη για χρόνια.

Δεν θυμάμαι ποτέ να την έχω δει.

Θυμάμαι όμως τη γιαγιά μου να πηγαίνει κάποιες φορές να τη δει.

Και θυμάμαι εκείνο το παράθυρο πάντα ανοιχτό την ημέρα, για να μπαίνει φως στο δωμάτιό της. Ο Αντώνης τη φρόντιζε μόνος του.

Όταν εκείνη πέθανε, έμεινε μόνος μέσα στο μικρό σπίτι.

Τα χρόνια πέρασαν, βάρυνε κι εκείνος, δυσκολευόταν πια να περπατήσει και τελικά έφυγε από εκεί.

Πέθανε στο Γηροκομείο Ζακύνθου.

Και το σπίτι έμεινε πίσω.

Σήμερα οι κληρονόμοι του, μεταξύ των οποίων και πολιτικό πρόσωπο της Ζακύνθου, το έχουν αφήσει να ρημάζει.

Ο περίβολός του παραμένει κι αυτός παραμελημένος και ακαθάριστος.

Τα δέντρα και τα αγριόχορτα προχωρούν σιγά σιγά, καταπίνοντας το σπίτι.

Και μαζί του καταπίνουν και τη μνήμη.

Γιατί σε λίγο οι άνθρωποι που περνούν από εκεί δεν θα ξέρουν ποιος ήταν ο Αντώνης.

Δεν θα θυμούνται πόσοι Ζακυνθινοί κάθισαν κάποτε στην καρέκλα του μπαρμπέρικου και πέρασαν από τα χέρια αυτού του καλόκαρδου ανθρώπου, με ένα ψαλίδι κι ένα ξυράφι.

Ούτε θα ξέρουν γιατί κάποτε εκείνο το παράθυρο έμενε ανοιχτό.

Σήμερα είναι πάλι ανοιχτό.

Μόνο που τώρα δεν το ανοίγει ο Αντώνης για να έχει φως η μάνα του.

Τώρα είναι ανοιχτό επειδή έπεσε.

Δεν είναι κάθε παλιό σπίτι μνημείο.

Είναι όμως η ιστορία κάποιου.

Και όταν αφήνουμε τέτοια μικρά ίχνη της παλιάς Ζακύνθου να εξαφανίζονται, μαζί τους χάνονται άνθρωποι, γειτονιές και ιστορίες που σε λίγο δεν θα έχει απομείνει κανείς να διηγηθεί.

Εγώ πάντως, κάθε φορά που περνάω από εκεί, εξακολουθώ να κοιτάζω εκείνο το παράθυρο.

Και να θυμάμαι πως κάποτε ήταν ανοιχτό για να μπαίνει φως.

Και μια λιγότερο νοσταλγική σημείωση προς τον Δήμο Ζακύνθου: μήπως να φροντίσει να καθαριστεί ο εγκαταλελειμμένος περίβολος, πριν καμιά μέρα ξεσπάσει καμιά φωτιά εκεί κάτω από το Κάστρο; Και τον λογαριασμό του καθαρισμού ας τον στείλει στους ιδιοκτήτες.

Μεταξύ αυτών, άλλωστε, βρίσκεται και πολιτικό πρόσωπο της Ζακύνθου.

Οι αναμνήσεις μπορεί να είναι δικές μας. Η υποχρέωση καθαρισμού όμως είναι δική τους. #Ζάκυνθος #ΠαλιάΖάκυνθος #ΜνήμεςΖακύνθου #ΙστορίεςΤηςΖακύνθου #ΖακυνθινέςΙστορίες

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους