Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΙΧΑΛΗ Καπετάνιο, ενάμισης αιώνας πάει που άφησες τον τόπο, κι όμως σε κάθε επέτειο του φευγιού σου σκέφτομαι τι θα ’λεγε ο Καπετάνιος αν έβλεπε τον τόπο για τον οποίο αγωνίστηκε.

Ξέρω πως ήσουν Πομπιανός, μα ήσουν και Μεσσαρίτης και, κυρίως, Κρητικός.

Ο τόπος είναι ακόμη εδώ, μην ανησυχείς.

Τα χοντρά βότσαλα που αναποδογύριζαν οι οπλές του αλόγου σου όταν περνούσες τον Γεροπόταμο είναι τα ίδια.

Αν τα ’χες σημαδέψει, θα στα ’βρισκα ένα ένα. Ο Ψηλορείτης στέκει ακόμη απέναντι και χαιρετά τη Μεσαρά κάθε πρωί πριν βγει ο ήλιος. Η Πόμπια και τα χωριά από τα οποία διάλεγες τα παλικάρια σου είναι εκεί.

Άλλαξαν, μεγάλωσαν, απέκτησαν σταμπωτά σοκάκια.

Οι άνθρωποι όμως, σε διαβεβαιώ, άλλαξαν λιγότερο.

Ξέρεις τι λέω, Καπετάνιε, ε; Με εξαίρεση τα λίγα παλικάρια που σ’ ακολουθούσαν, οι Μεσσαρίτες κοιτάζουν ακόμη το συμφέρον τους — και ούτε καν αυτό.

Το χωράφι τους, το νερό τους.

Φαντάζονται τη ζωή και την οραματίζονται μέχρι του χρόνου.

Μέχρι εκεί βάνουν τη δική τους υποχρέωση στον τόπο.

Μετά τα φορτώνουν του Θεού.

Έζησες σε μια εποχή που η μιζέρια ήταν τρόπος επιβίωσης.

Όσο λιγότερα είχες τόσο λιγότερα μπορούσαν να σου πάρουν.

Τι να σου πάρουν όταν δεν έχεις τίποτα; Ψείρες και ψύλλους από τα κακοπουκάμισα, ένα χάλασμα να ζεις κι έναν σκίνο να τον σέρνεις να κλείνεις την πόρτα.

Να μη φαίνεσαι.

Να μην ακούγεσαι πουθενά.

Να μη σηκώνεις καθόλου κεφάλι.

Έτσι έμαθε να ζει ο τόπος για αιώνες.

Μετά τον θάνατό σου συνεχίσαμε το ίδιο μίζεροι, Καπετάνιο.

Μην σου περνάνε άλλες σκέψεις.

Μα οι καιροί αλλάξανε και πράγματα, Καπετάνιο.

Θυμάσαι που κανείς δεν ήξερε καν να γράφει το όνομά του; Τώρα όλες οι γενιές πήγαν στο σχολείο.

Το όνομα μάθανε να το γράφουν, μα μόνο για να ζητούν για τον εαυτό τους.

Αν ενδιαφερθείς ειλικρινά για το κοινό καλό, νομίζουν ότι πράμα θες, πράμα συμφέρον έχεις ή γράφικός είσαι ή παράουρος.

Εξ ιδίων τα αλλότρια.

Θυμάσαι που κατέβασες με χίλια βάσανα τα βρετανικά όπλα στους Καλούς Λιμένες και τα χωριά μαλώνανε αναμεταξύ τους ποιος θα πάρει πιο πολλά; Που ο καθένας ήθελε πρώτα το χωριό ντου να σώσει, όχι τα άλλα; Σπάνια τα λένε στα μνημόσυνα, μα φαντάζομαι την άγρια όψη σου απογοητευμένη και την αγριοφωνάρα σου να τσι ποβγάνεις αμέσως.

Και θυμάσαι κι εκείνον τον φύλακα της συνέλευσης που φώναξε «Κούκίτ ενός σκύλου!» και τα παλικάρια σου έγιναν καπνός γιατί άκουσαν «Τούρκοι»; Έτσι και σήμερα.

Κανείς δεν μπαίνει μπροστά, κι άμα μπεις δεν κλουθούνε, μόνο η την κοπανίζουνε ή πάνε ανάποδα.

Μην ακούς τι σου λένε στα μνημόσυνα.

Εκεί ήταν όλοι μαζί σου.

Ολοι είναι απογονοι σου απο της θειά τζη θειας τως.

Όλοι θα ’παιρναν τα βουνά, όλοι θα έβαζαν την Κρήτη πάνω απ’ το συμφέρον τους.

Εσύ όμως τους ήξερες τους ανθρώπους και ξέρεις πως τα πράγματα δεν ήταν έτσι ούτε τότε ούτε τώρα.

Οι ξένοι περιηγητές που περνούσαν τότε από την Κρήτη έβλεπαν πολλές φορές και κάτι σαν εμφύλιο.

Γιατί ήξεραν πως Κρητικοί ήταν όλοι.

Και οι χριστιανοί και οι μουσουλμάνοι.

Η θρησκεία ηταν η αφορμή μα το συμφέρον τους εβαλε απέναντι.

Ήξερες όμως, καπετάνιο ότι όσα δεν λύνονται κόβονται και η επανάσταση ήταν μονόδρομος.

Κι αυτός που συνεργάστηκε με τον εχθρό για το προσωπικό του συμφέρον έπρεπε να φύγει.

Δεν είχε χώρο για προδότες.

Εδα έχει τόπο μπόλικο Καπετάνιο.

Ήξερες ότι η ελευθερία περνά από τις Μεγάλες Δυνάμεις, μα δεν ήσουν με καμία, γιατί ήθελες την Κρήτη ελεύθερη, όχι να αλλάξει αφεντικά όπως έλαχε στην Κύπρο. Ξέρω, Καπετάνιο, πως στους νεκρούς και γράμμα να γράψεις απάντηση δεν θα πάρεις.

Το ίδιο κάνουνε και οι ζωντανοί στον τόπο μας όμως Καπετάνιο.

Και απάντηση να πάρεις, ψευτιές θα νείναι.

Καλιά λοιπόν να τα λέω εσένα και να φαντάζομαι το αγέρωχο βλέμμα σου να αγριεύει, παρά να τα λέω αλλού και να τα παίρνει ο αέρας.

Καπετάνιε μου, σε τιμούμε μια φορά στα τέσσερα χρόνια, μα σε προδίδουμε κάθε άλλη μέρα. Σε φιλώ, Λευτέρης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους