Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαξονία-Άνχαλτ: Η AfD χτυπά την πόρτα της εξουσίας – Το γερμανικό «ρήγμα» που μπορεί να γίνει ευρωπαϊκό πρόβλημα – «Ντόμινο» σε Βερολίνο, ευρώ και ολόκληρη την ΕΕ Newpost.gr Μια διευκρίνιση έχει σημασία, οι σημερινές εκλογές διεξάγονται στη Σαξονία-Άνχαλτ και όχι στη Σαξονία, που είναι διαφορετικό γερμανικό κρατίδιο.

Ωστόσο, το πολιτικό μήνυμα αφορά συνολικά την Ανατολική Γερμανία και είναι πολύ μεγαλύτερο από τα όρια ενός κρατιδίου με περίπου 1,7 εκατ. ψηφοφόρους.

Οι κάλπες στη Σαξονία-Άνχαλτ έχουν μετατραπεί σε ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά τεστ των τελευταίων ετών για τη Γερμανία. Η Εναλλακτική για τη Γερμανία – AfD προσέρχεται στην αναμέτρηση με ποσοστά άνω του 40%, ενώ η CDU του καγκελαρίου Φρίντριχ Μερτς κινείται περίπου στο 22%-23%. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πλέον αν η AfD θα είναι πρώτο κόμμα, αλλά αν μπορεί να προσεγγίσει ή ακόμη και να κατακτήσει την απόλυτη πλειοψηφία στο τοπικό κοινοβούλιο.

Εάν αυτό συμβεί, θα πρόκειται για ιστορική τομή, η AfD θα μπορούσε να γίνει η πρώτη ακροδεξιά πολιτική δύναμη που αναλαμβάνει αυτοδύναμα την εξουσία σε γερμανικό κρατίδιο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μέχρι σήμερα το λεγόμενο Brandmauer, το «τείχος προστασίας» των υπόλοιπων κομμάτων απέναντί της, την κρατούσε μακριά από κυβερνητικούς συνασπισμούς.

Η αυτοδυναμία θα έκανε αυτό το τείχος πρακτικά άχρηστο.

Από κόμμα διαμαρτυρίας σε δύναμη εξουσίας Ο υποψήφιος της AfD, Ούλριχ Ζίγκμουντ, μόλις 35 ετών, επιχειρεί να παρουσιάσει ένα πιο «κυβερνητικό» πρόσωπο από άλλες σκληρότερες φυσιογνωμίες του κόμματος.

Πίσω όμως από την επικοινωνιακή εικόνα βρίσκεται μια πολύ σκληρή πολιτική πλατφόρμα: δραστικές απελάσεις, περιορισμός της μετανάστευσης, ανατροπές σε εκπαίδευση και πολιτισμό, αμφισβήτηση πολιτικών για την πράσινη μετάβαση και αλλαγή της στάσης απέναντι στη Ρωσία.

Η σημασία της σημερινής κάλπης βρίσκεται ακριβώς εδώ: η AfD δεν ζητά πλέον μόνο να καταγράψει την οργή των ψηφοφόρων.

Ζητά να αποδείξει ότι μπορεί να κυβερνήσει.

Και αυτό είναι το πραγματικό άλμα.

Γιατί ανεβαίνει τόσο η AfD Η άνοδος της γερμανικής ακροδεξιάς δεν εξηγείται από έναν μόνο παράγοντα.

Πρώτον, υπάρχει η βαθιά οικονομική και κοινωνική απόσταση Ανατολής και Δύσης, η οποία 36 χρόνια μετά την επανένωση δεν έχει εξαφανιστεί.

Χαμηλότερα εισοδήματα, δημογραφική συρρίκνωση, φυγή νέων και η αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται «αλλού» εξακολουθούν να τροφοδοτούν την απογοήτευση.

Εκλογές στη Σαξονία-Άνχαλτ: Η AfD διεκδικεί ιστορική νίκη που ανησυχεί τη Γερμανία Δεύτερον, η μετανάστευση παραμένει καταλύτης. Η AfD έχει καταφέρει να συνδέσει στη δημόσια συζήτηση τη μετανάστευση με την ασφάλεια, τις κοινωνικές παροχές και την απώλεια εθνικής ταυτότητας.

Τρίτον, υπάρχει η οικονομική κόπωση της Γερμανίας.

Το μεταπολεμικό γερμανικό μοντέλο, φθηνή ενέργεια – ισχυρή βιομηχανία – εξαγωγές και κινεζική ζήτηση, πιέζεται.

Η βιομηχανία αντιμετωπίζει αυξημένο ενεργειακό κόστος και σκληρό ανταγωνισμό από την Κίνα, ενώ η ανάπτυξη παραμένει υποτονική.

Τέταρτον, στην Ανατολική Γερμανία υπάρχει μια πολύ διαφορετική στάση απέναντι στη Ρωσία και στον πόλεμο της Ουκρανίας. Η AfD ζητά αποκατάσταση των οικονομικών σχέσεων με τη Μόσχα και διακοπή ή δραστικό περιορισμό της γερμανικής στήριξης προς το Κίεβο.

Και πέμπτον, υπάρχει πλέον η γενικευμένη κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στο πολιτικό κέντρο.

Η σκληρότερη γραμμή του Μερτς στο μεταναστευτικό δεν ανέκοψε μέχρι στιγμής την AfD.

Αντιθέτως, δημιουργείται το παράδοξο, όταν το κέντρο υιοθετεί μέρος της ατζέντας της ακροδεξιάς χωρίς να λύνει το πρόβλημα, συχνά νομιμοποιεί το θέμα αλλά ο ψηφοφόρος προτιμά τον αυθεντικό εκφραστή του.

Η μεγαλύτερη απειλή για τον Μερτς Για τον Φρίντριχ Μερτς, το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά δύσκολο πολιτικά. Η AfD δεν ενισχύεται πλέον μόνο στα ανατολικά κρατίδια.

Σε εθνικές μετρήσεις έχει φτάσει να ανταγωνίζεται ή ακόμη και να ξεπερνά CDU/CSU, γεγονός που μετατρέπει το σημερινό αποτέλεσμα σε προειδοποίηση για τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2029. Γερμανία: Χιλιάδες στους δρόμους για τη δημοκρατία πριν από τις κρίσιμες εκλογές στη Σαξονία Εάν η CDU υποστεί συντριβή, στο εσωτερικό της θα ανοίξει ξανά η συζήτηση για το αν το «τείχος» απέναντι στην AfD είναι βιώσιμο.

Και εδώ βρίσκεται ο μεγάλος κίνδυνος για το γερμανικό κομματικό σύστημα: όχι μόνο να κυβερνήσει η AfD μόνη της, αλλά να αρχίσει σταδιακά να θεωρείται αποδεκτός κυβερνητικός εταίρος.

Γιατί πρέπει να ανησυχεί η Ευρωπαϊκή Ένωση Μια ισχυρή AfD στη Γερμανία δεν είναι ανάλογη με την άνοδο ενός ευρωσκεπτικιστικού κόμματος σε ένα μικρότερο κράτος-μέλος. Η Γερμανία είναι η μεγαλύτερη οικονομία της ΕΕ και ένας από τους βασικούς πυλώνες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η AfD δεν αμφισβητεί μόνο επιμέρους πολιτικές των Βρυξελλών.

Το επίσημο πρόγραμμά της προβλέπει ριζική επιστροφή αρμοδιοτήτων στα εθνικά κράτη, ενώ δηλώνει ότι εάν η ΕΕ δεν μεταρρυθμιστεί σύμφωνα με αυτές τις αρχές, θα μπορούσε να επιδιωχθεί ακόμη και η έξοδος της Γερμανίας από την Ένωση ή η αντικατάστασή της από μια χαλαρότερη ευρωπαϊκή οικονομική κοινότητα.

Για την Ευρώπη αυτό θα ήταν σεισμική αλλαγή.

Διότι χωρίς τη Γερμανία δεν υπάρχει με τη σημερινή μορφή ούτε δημοσιονομική ένωση, ούτε κοινή ευρωπαϊκή βιομηχανική πολιτική, ούτε κοινή άμυνα, ούτε ουσιαστική δυνατότητα χρηματοδότησης μεγάλων ευρωπαϊκών προγραμμάτων.

Ο πραγματικός κίνδυνος για το ευρώ Ακόμη πιο σοβαρό είναι το ζήτημα της ευρωζώνης. Η AfD γεννήθηκε το 2013 ουσιαστικά ως αντι-ευρώ κόμμα και μέχρι σήμερα θεωρεί το κοινό νόμισμα λανθασμένη κατασκευή.

Στα προγραμματικά της κείμενα ζητά οργανωμένο τερματισμό του σημερινού συστήματος του ευρώ ή δημοψήφισμα για τη γερμανική συμμετοχή στη νομισματική ένωση.

Ένα περιφερειακό εκλογικό αποτέλεσμα φυσικά δεν απειλεί αύριο το πρωί το ευρώ.

Αυτό θα ήταν υπερβολή.

Αλλά αλλάζει τη συζήτηση.

Εάν ένα κόμμα που αμφισβητεί ευθέως την αρχιτεκτονική της ευρωζώνης γίνει κανονική δύναμη εξουσίας στη μεγαλύτερη οικονομία της, τότε ζητήματα που μέχρι σήμερα θεωρούνταν εκτός πολιτικού mainstream μπαίνουν σταδιακά μέσα σε αυτό.

Και ειδικά για τις χώρες του Νότου, το ζήτημα είναι κρίσιμο. Η AfD είναι αντίθετη στη μεταφορά πόρων, στην κοινή ανάληψη χρέους, σε μηχανισμούς αλληλεγγύης και σε μια ισχυρότερη δημοσιονομική ένωση. Μια Γερμανία που θα μετακινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση θα έκανε δυσκολότερη κάθε μελλοντική ευρωπαϊκή απάντηση σε νέα κρίση χρέους ή ύφεση.

Η ακροδεξιά δεν είναι πλέον γερμανική εξαίρεση Η Γερμανία εντάσσεται πλέον σε μια ευρύτερη μετατόπιση της Ευρώπης προς τα δεξιά. Στη Γαλλία η Εθνική Συσπείρωση βρίσκεται σε θέση διεκδίκησης της προεδρίας του 2027, ενώ νέες ή ενισχυμένες δεξιές και ακροδεξιές δυνάμεις εμφανίζονται σε σειρά κρατών.

Δεν πρόκειται όμως για ενιαίο μέτωπο. Η Μελόνι στην Ιταλία, για παράδειγμα, έχει κινηθεί πολύ πιο πραγματιστικά έναντι ΕΕ και Ουκρανίας από την AfD.

Η νέα ευρωπαϊκή δεξιά περιλαμβάνει από συντηρητικούς κυβερνητικούς σχηματισμούς έως καθαρά αντισυστημικά και ευρωσκεπτικιστικά κόμματα.

Το κοινό τους στοιχείο είναι άλλο, η πίεση που ασκούν στο πολιτικό κέντρο να μετακινηθεί προς τις θέσεις τους, κυρίως σε μετανάστευση, εθνική κυριαρχία, πράσινη πολιτική και ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Το μήνυμα της κάλπης Η Σαξονία-Άνχαλτ δεν πρόκειται μόνη της να αλλάξει την Ευρώπη.

Μπορεί όμως να αποδειχθεί εργαστήριο μιας πολύ μεγαλύτερης πολιτικής αλλαγής.

Εάν η AfD κατακτήσει την εξουσία, το μήνυμα θα είναι ότι η γερμανική ακροδεξιά πέρασε από τη διαμαρτυρία στη διακυβέρνηση.

Αν απλώς ξεπεράσει το 40% και παραμείνει εκτός κυβέρνησης, το πρόβλημα για το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα δεν εξαφανίζεται, αντίθετα, θα σημαίνει ότι σχεδόν ο μισός εκλογικός χώρος ενός γερμανικού κρατιδίου κινείται πλέον εκτός του μεταπολεμικού πολιτικού consensus.

Και σε μια Ευρώπη που ταυτόχρονα αντιμετωπίζει χαμηλή ανάπτυξη, μεταναστευτικές πιέσεις, πόλεμο στην Ουκρανία, ακριβή ενέργεια και ανάγκη για τεράστιες αμυντικές δαπάνες, η αποδυνάμωση του γερμανικού ευρωπαϊσμού μπορεί να αποδειχθεί πολύ σημαντικότερη από μία ακόμη περιφερειακή εκλογική αναμέτρηση.

Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν η AfD θα κερδίσει σήμερα στη Σαξονία-Άνχαλτ. Είναι αν η Σαξονία-Άνχαλτ δείχνει πού πηγαίνει αύριο η Γερμανία και μαζί της η Ευρώπη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους