Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν πολιτικοί που, όταν τελειώνει η θητεία τους, αποσύρονται με αξιοπρέπεια.

Και υπάρχουν κι εκείνοι που, αδυνατώντας να αποδεχθούν ότι η Ιστορία προχώρησε χωρίς αυτούς, μετατρέπουν την προσωπική τους πίκρα σε πολιτική χολή. Ο Αντώνης Σαμαράς ανήκει με απόλυτη συνέπεια στη δεύτερη κατηγορία.

Ένας άνθρωπος που επί δεκαετίες αντιμετώπισε την πολιτική σαν προσωπικό του καθρέφτη, που διέλυσε, διασπάστηκε, αποχώρησε, επέστρεψε και ξαναβρέθηκε στο κέντρο της εξουσίας χάρη στην ίδια παράταξη που κάποτε πολέμησε, έχει σήμερα το θράσος να εμφανίζεται ως τιμητής εκείνων που του έδωσαν αλλεπάλληλες πολιτικές ζωές.

Ο άνθρωπος που το 1993 συνέβαλε καθοριστικά στην πτώση της κυβέρνησης της ίδιας του της παράταξης και παρέδωσε ξανά την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ, ο άνθρωπος που έφτιαξε προσωπικό κόμμα, το οδήγησε στην πολιτική εξαφάνιση και στη συνέχεια επέστρεψε στη Νέα Δημοκρατία σαν να μην είχε συμβεί τίποτε, εμφανίζεται σήμερα ως θεματοφύλακας της παράταξης και κριτής των πάντων. Η Πολιτική Άνοιξη, το προσωπικό του δημιούργημα, γεννήθηκε από τη σύγκρουση και πέθανε στην αφάνεια. Η Νέα Δημοκρατία όμως τον δέχθηκε ξανά.

Τον έκανε υπουργό, αρχηγό, πρωθυπουργό.

Του έδωσε περισσότερες δεύτερες ευκαιρίες από όσες δικαιούται ένας πολιτικός σε ολόκληρη καριέρα.

Σήμερα, ο άνθρωπος που χρωστά την πολιτική του επανεμφάνιση στην παράταξη που κάποτε διέλυσε από μέσα, περιφέρεται ως πικραμένος γέροντας της πολιτικής, μοιράζοντας μαθήματα πατριωτισμού, ηθικής και κομματικής καθαρότητας.

Αυτό δεν είναι πολιτική συνέπεια Είναι πολιτική αχαριστία σε μόνιμη επανάληψη. Ο Σαμαράς μοιάζει να μην κατάλαβε ποτέ ότι η Ιστορία δεν γράφεται μόνο από τις στιγμές που κάποιος καταλαμβάνει την εξουσία, αλλά και από εκείνες που, εξαιτίας της προσωπικής του ματαιοδοξίας, την καταστρέφει.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά του: ότι επί τριάντα και πλέον χρόνια βλέπει τον εαυτό του ως πρωταγωνιστή ενός εθνικού δράματος, ενώ η πολιτική του διαδρομή μοιάζει περισσότερο με την ιστορία ενός ανθρώπου που δεν συγχώρεσε ποτέ σε κανέναν το γεγονός ότι η χώρα και η παράταξή του συνέχισαν να υπάρχουν χωρίς να περιστρέφονται γύρω από τον ίδιο.

Λίγη αυτογνωσία θα του έκανε καλό.

Γιατί πριν αρχίσει να βγάζει χολή για όλους τους άλλους, ας κοιτάξει πρώτα τον καθρέφτη της δικής του πολιτικής διαδρομής.

Εκεί βρίσκεται ένας άνθρωπος που έριξε κυβέρνηση της παράταξής του, δημιούργησε προσωπικό κόμμα που κατέρρευσε, επέστρεψε στην παράταξη που είχε πληγώσει και τελικά κατάφερε να πιστεύει ότι όλοι οι άλλοι τού χρωστούν. Αυτό δεν είναι πολιτικό μεγαλείο. Είναι το χρονικό μιας αστείρευτης ματαιοδοξίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους