Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η δήλωση αυτή είναι πραγματικά αποκαλυπτική. Όχι επειδή ένας άνθρωπος δηλώνει ότι δεν τον ενοχλεί να τον αποκαλούν φασίστα, αλλά επειδή ένας μητροπολίτης, δηλαδή ένας άνθρωπος που κατέχει κορυφαίο εκκλησιαστικό αξίωμα και υποτίθεται ότι εκπροσωπεί έναν θεσμό που διδάσκει αγάπη, συγχώρεση, ταπεινότητα και σεβασμό προς τον συνάνθρωπο, επιλέγει να τοποθετείται με τέτοιο τρόπο στον δημόσιο λόγο.

Το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι η φράση, προτιμώ να με λένε φασίστα παρά καταπτυστο.

Εδώ υπάρχει μια θεμελιώδης σύγχυση.

Ο φασίστας δεν είναι απλώς κάποιος που δέχεται έναν δυσάρεστο χαρακτηρισμό.

Ο φασισμός είναι συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία και συγκεκριμένη ιστορική πραγματικότητα, συνδεδεμένη με τον αυταρχισμό, τον ακραίο εθνικισμό, την απαξίωση της δημοκρατίας, την πολιτική βία και την καταστολή της διαφορετικής άποψης.

Επομένως, το να λες ότι δεν σε ενοχλεί να σε αποκαλούν φασίστα δεν είναι ακριβώς η γενναία δήλωση που ίσως νομίζεις ότι είναι.

Αντίθετα, προκαλεί ένα πολύ απλό ερώτημα, γιατί ένας εκπρόσωπος της Εκκλησίας θεωρεί τόσο εύκολο και τόσο ασήμαντο να ταυτίζεται δημόσια με έναν τόσο συγκεκριμένο πολιτικό χαρακτηρισμό; Και εδώ έρχεται η δεύτερη εικόνα, η οποία ουσιαστικά σατιρίζει ακριβώς αυτή την αντίφαση.

Παίρνει τα λόγια του και τα επιστρέφει με έναν συμβολικό τρόπο στον ίδιο τον ομιλητή.

Είναι σατιρική υπερβολή, φυσικά, δεν αποτελεί ιστορική απόδειξη ούτε χρειάζεται να την αντιμετωπίσουμε κυριολεκτικά.

Όμως ως πολιτικό σχόλιο πετυχαίνει τον στόχο της.

Δείχνει πόσο εύκολα μια δήλωση μπορεί να γυρίσει εναντίον εκείνου που την έκανε, όταν αυτός δεν υπολογίζει τι ακριβώς σημαίνουν οι λέξεις που χρησιμοποιεί.

Και ας είμαστε ξεκάθαροι.

Δεν υπάρχει τίποτα το ηρωικό στο να λες ότι δεν σε ενδιαφέρει αν θα σε αποκαλούν φασίστα.

Η πραγματική δοκιμασία είναι άλλη.

Μπορείς να εξηγήσεις με επιχειρήματα τις πολιτικές σου θέσεις; Μπορείς να δεχτείς την κριτική χωρίς να την αντιμετωπίζεις ως επίθεση; Μπορείς να εξηγήσεις γιατί οι απόψεις σου είναι σωστές χωρίς να κρύβεσαι πίσω από το κύρος του ράσου; Εκεί φαίνεται η ποιότητα ενός δημόσιου προσώπου.

Γιατί το ράσο δεν αποτελεί πολιτικό επιχείρημα.

Η γενειάδα δεν αποτελεί πολιτικό επιχείρημα.

Η ιδιότητα του μητροπολίτη δεν αποτελεί πολιτικό επιχείρημα.

Και ασφαλώς η επίκληση του Θεού δεν μετατρέπει μια πολιτική άποψη σε αλήθεια.

Όταν ένας κληρικός μπαίνει στον δημόσιο και πολιτικό διάλογο, οφείλει να κρίνεται ακριβώς όπως κάθε άλλος πολίτης, με βάση αυτά που λέει και αυτά που υποστηρίζει.

Και υπάρχει και μια βαθύτερη αντίφαση.

Από τη μία πλευρά η Εκκλησία ζητά από τους πιστούς να βλέπουν τους ιεράρχες ως πνευματικούς καθοδηγητές.

Από την άλλη, όταν ένας ιεράρχης εκφράζει ακραίες ή διχαστικές πολιτικές απόψεις, κάποιοι σπεύδουν να ζητήσουν να τον αντιμετωπίσουμε με ιδιαίτερο σεβασμό επειδή είναι μητροπολίτης. Όχι.

Ο σεβασμός προς έναν άνθρωπο δεν σημαίνει ασυλία από την κριτική.

Και ειδικά όταν κάποιος παρεμβαίνει δημόσια σε πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, έχει ακριβώς το ίδιο δικαίωμα να μιλήσει και εμείς έχουμε ακριβώς το ίδιο δικαίωμα να του απαντήσουμε.

Αν λοιπόν κάποιος θέλει να τον αποκαλούν φασίστα, ας το δεχτεί.

Αλλά τότε ας είναι έτοιμος και να εξηγήσει τι ακριβώς από όσα υποστηρίζει δικαιολογεί αυτόν τον χαρακτηρισμό.

Γιατί δεν μπορείς να απαιτείς ελευθερία λόγου μόνο για τον εαυτό σου και ταυτόχρονα να θεωρείς προσβλητική την κριτική που δέχεσαι.

Τελικά, αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο δεν είναι αν ο συγκεκριμένος μητροπολίτης προτιμά να τον αποκαλούν φασίστα ή οτιδήποτε άλλο.

Με ενδιαφέρει ότι ένας άνθρωπος με τόσο ισχυρό δημόσιο και θεσμικό ρόλο επιλέγει να χρησιμοποιεί έναν τόσο πολιτικά φορτισμένο χαρακτηρισμό σαν να είναι κάτι σχεδόν τιμητικό.

Και αυτό αξίζει κριτική, όχι επειδή είναι μητροπολίτης, αλλά ακριβώς επειδή είναι δημόσιο πρόσωπο που παρεμβαίνει στον δημόσιο διάλογο.

Η κοινωνία δεν χρειάζεται ιερά πρόσωπα που να βρίσκονται υπεράνω κριτικής.

Χρειάζεται ανθρώπους που να μπορούν να τεκμηριώνουν όσα λένε.

Αν μια άποψη είναι σωστή, ας σταθεί μόνη της απέναντι στην κριτική.

Αν χρειάζεται το ράσο, την αυθεντία και την επίκληση της θρησκευτικής ιδιότητας για να σταθεί, τότε μάλλον το πρόβλημα δεν βρίσκεται σε εκείνον που κάνει την ερώτηση, αλλά στην ίδια την άποψη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους