Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κατ' αρχάς, ουδεμία ευθύνη έχει ο Μάριος Σιαμπάνης. Το ποδόσφαιρο είναι δυνατό, σκληρό άθλημα, άθλημα επαφής, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Και τέτοιοι σοβαροί τραυματισμοί πάντα θα συμβαίνουν.

Ιδίως όταν στην ίδια φάση συγκρούονται δύο εντελώς αντίθετες επιδιώξεις: η λαχτάρα του γκολ για τον σέντερ φορ και η πάση θυσία ανάγκη διάσωσης της εστίας για τον τερματοφύλακα.

Άμυνα εναντίον επίθεσης... Όλο το νόημα, όλη η ομορφιά του ποδοσφαίρου κρύβεται ακριβώς εδώ· στην προαιώνια αυτή κόντρα μεταξύ εκείνου που προσπαθεί per mare, per terram να διαφυλάξει τα νώτα του και εκείνου που προσπαθεί μετ' επιτάσεως να τα παραβιάσει.

Όσοι λοιπόν αναζητούν φταίχτη στο πρόσωπο του γκολκίπερ του Βόλου είναι, το λιγότερο, μωροί.

Ακόμα περισσότερο μωροί –ευτυχώς όμως πρόκειται για απειροελάχιστους– είναι και όσοι χάρηκαν χθες, επειδή ο Ολυμπιακός θα στερηθεί τον βασικό κυνηγό του για αρκετούς μήνες.

Όταν επέστρεψα σπίτι κάπου στις αργάμισι και παρακολούθησα την επίμαχη φάση, έβαλα την παλάμη μπροστά από το κινητό.

Δεν ήθελα με τίποτα να δω κνήμες να σπάνε, αστραγάλους να γυρίζουν και, το πιο βασικό, ανθρώπους να πονούν και να σφαδάζουν.

Ίσως επειδή στο όχι πολύ μακρινό παρελθόν (17 Σεπτεμβρίου 2025 έγραφε το ημερολόγιο), έπαθα και εγώ κάτι αντίστοιχο –όχι όμως σε τόσο φριχτή μορφή–: ολική ρήξη ποδοκνημικής.

Και έχασα τη συμμετοχή μου σε έναν μαραθώνιο, που τόσο πολύ ΔΕΝ ήθελα να χάσω, αναγκασμένος να περπατάω με ειδικό νάρθηκα (Aircast) μέχρι τον Νοέμβριο και να επισκέπτομαι συχνά πυκνά τη φυσικοθεραπεύτριά μου.

Και το χειρότερο δεν είναι ο πόνος και το σοκ που βιώνεις εκείνα τα απαίσια και βασανιστικά πρώτα δευτερόλεπτα.

Είναι η γνώση που πλέον διαθέτεις, ότι δηλαδή τους επόμενους τέσσερις, έξι, οκτώ, δώδεκα μήνες, θα είσαι καθηλωμένος και απλώς θα παρακολουθείς τους άλλους να αθλούνται, να παίζουν, να αγωνίζονται.

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από αυτό.

Ψυχολογία στο ναδίρ, νεύρα σε καθημερινή βάση και μια ημιμόνιμη αίσθηση δυσπραξίας, που σε ωθεί να πιστεύεις ότι δεν θα επιστρέψεις ποτέ ξανά στην προτέρα κατάσταση, αλλά θα παραμείνεις νωθρός, δυσκίνητος και μη λειτουργικός.

Αυτό καλείται να αντιμετωπίσει στο εξής ο Μαροκινός παίκτης του Ολυμπιακού, αυτό είναι το πιο δύσκολο part... Όσα ανεγκέφαλα και τοξικά ανθρωπάρια του διαδικτύου εύχονται χιαστούς, μηνίσκους και κατάγματα σε αντιπάλους για ψύλλου πήδημα μακάρι να αποβληθούν δια παντός από την κοινωνία.

Και είμαι περήφανος που ο δικός μου σύλλογος, ο Παναθηναϊκός, φρόντισε χθες να ευχηθεί ολόψυχα περαστικά στον Αγιούμπ Ελ Κααμπί, γεγονός που κανονικά δεν χρήζει επαίνων, αλλά είναι αυτονόητο.

Άλλο πράγμα η αιώνια αντιπαλότητα και οι μεταξύ μας οπαδικοί διαξιφισμοί και άλλο πράγμα ο σοβαρός τραυματισμός ενός ανθρώπου που αποτελεί μέρος του show που μάθαμε να λατρεύουμε από τότε που κάναμε τα πρώτα μας βήματα.

Ναι, είναι αντίπαλος. Και; Καλή ανάρρωση, παικταρά.

Δύναμη και κουράγιο, όσο διαρκέσει η αποκατάστασή σου.

Θα χαρούμε να σε ξαναδούμε απέναντί μας, υγιή και ακμαίο. ΥΓ.: Όποιος νιώσει ότι θίγεται η παναθηναϊκοσύνη του από τα παραπάνω ας αυτοδιαγραφεί. Θα μου κάνει μεγάλη χάρη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους