Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΔΥΣΗ - Η δεκαετία του ’90 ήταν και η δεκαετία της Νίκης της λεγόμενης Δύσης επί του λεγόμενου Υπαρκτού Σοσιαλισμού… Αυτό που επικράτησε να λέγεται Δύση σήμερα, είναι διαφορετικό από αυτό που λέγαμε Δύση τότε… - Τότε το Δυτικό στρατόπεδο συνοδευόταν από την Υπαρκτή, ακόμα, ενεργή αντιπαράθεση μεταξύ δύο Κοινωνικών συστημάτων: Του Καπιταλισμού και του (υπαρκτού) Σοσιαλισμού.

Εκείνη η αντιπαράθεση είχε φτάσει σε επίπεδο παροξυσμού, αλλά είχε περάσει επίσης και περιόδους Ύφεσης. - Σήμερα δεν υπάρχει ανατολικό στρατόπεδο υπαρκτού σοσιαλισμού, όπως το εννοούσαμε τότε.

Δεν υπάρχουν πια, στην Ευρώπη, ούτε καν στην Κίνα.

Υπάρχει η Βόρειος Κορέα, αλλά μέχρι εκεί. - Χωρίς την (κομμουνιστική) Ανατολή (με την Κομεκόν και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας κ.λπ.), δεν υπάρχει ούτε Δύση (με την πολιτική-πολιτισμική έννοια που είχε τότε). - Όλη η πορεία της λεγόμενης «Δύσης» από το ’90 και μετά στριφογυρίζει γύρω από την αναζήτηση (ή κατασκευή) του ζωοποιού Εχθρού.

Θυμίζω και το κλασικό έργο του Καρλ Σμιτ: «Η Έννοια του Πολιτικού», όπου αναδείκνυε ο ναζιστής πολιτικός φιλόσοφος και συνταγματολόγος ως βασική πολιτική διάκριση τη διάκριση του Φίλου από τον Εχθρό… - Ε, τι άλλο βλέπουμε στην ανασύνταξη του ΝΑΤΟ στις μέρες μας, με την ευκαιρία του Πολέμου στην Ουκρανία, από την επιστροφή του Εχθρού και την απαίτηση της «φιλίας» και της πλήρους ευθυγράμμισης των χωρών που «ανήκουνε στη Δύση» προς τις αμερικανοβρετανικές επιταγές; - Τώρα, ας θυμηθούμε και κάτι άλλο: Η δεκαετία του ’90 συνοδεύτηκε και από μια — αδιανόητη σε σχέση με προηγούμενες εποχές — ηθικοποίηση του Πολιτικού… - Δηλαδή η νέα πολιτική παγκόσμια τάξη, που επιβλήθηκε με τη δεκαετία του ’90, η απόλυτη κυριαρχία της Αγοράς, το ιδεολόγημα ότι ο πολιτικός φιλελευθερισμός και η Δημοκρατία προϋποθέτουν τον οικονομικό φιλελευθερισμό ή, καλύτερα, τον νεοφιλελευθερισμό κ.λπ., ντύθηκε με την ενδυμασία της «Αιώνιας Ειρήνης» του Καντ και την πεποίθηση ότι «πάει, τελειώσαμε με την Ιστορία» (Φουκουγιάμα). - Θυμίζω ότι η νέα εποχή συνοδεύτηκε από τον Πρώτο Πόλεμο του Κόλπου, που — πέραν από το ότι εμφανίστηκε ως ο πρώτος τηλεοπτικός πόλεμος, πόλεμος του CNN — υπήρξε και ο πρώτος πόλεμος του ΟΗΕ, νομιμοποιημένος δήθεν διεθνής πόλεμος… - Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι.

Έγιναν πόλεμοι στην Γιουγκοσλαβία (εμφύλιος που εμφανίστηκε ως «εθνικός», βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ, εισβολή στο Αφγανιστάν, εισβολή των Αμερικανών στο Ιράκ κ.λπ.). Ήταν μια πορεία απονομιμοποίησης του πολέμου, καθώς οι πόλεμοι αυτοί έχαναν ένας-ένας το φύλλο συκής της νομιμοποίησης του Πρώτου Πολέμου του Κόλπου… - Και τώρα; Μετά τριάντα χρόνια, ο πόλεμος στην Ουκρανία εξαναγκάζει τη Δύση να θυμηθεί την «Ηθική» της… Μόνο που η προσπάθεια της «Δύσης» για επανα-ηθικοποίηση του πολέμου φαντάζει σήμερα πια σαν «παρθενοραφή». Όλοι ξέρουμε ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός και ότι «η ηθικοποίηση του πολέμου είναι μέρος του ίδιου του πολέμου» (όπως είπε ο Διονύσης Δρόσος). Π.θ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους