Υπάρχουν κάποιες ενδιαφέρουσες ομοιότητες μεταξύ των υποθέσεων #clancy και #Πισπιριγκου : - Το προφανές: και οι δύο σκότωσαν τα τρία παιδιά τους, - Και οι δύο δέχονται μεγάλη υποστήριξη από το...

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν κάποιες ενδιαφέρουσες ομοιότητες μεταξύ των υποθέσεων #clancy και #Πισπιριγκου : - Το προφανές: και οι δύο σκότωσαν τα τρία παιδιά τους, - Και οι δύο δέχονται μεγάλη υποστήριξη από το φεμινιστικό κίνημα (ενδεικτικά φωτο στα σχόλια), - Και οι δύο έθεσαν στον δημόσιο διάλογο το θέμα των επιλόχειων διαταραχών και τη φροντίδα των μητέρων ως επιτακτική ανάγκη, - Και στις δύο περιπτώσεις, υποστηρικτής της αθωότητάς τους πήρε βίντεο από το δικαστήριο προκαλώντας επιπλοκές στην ποινική διαδικασία Αρκεί αυτό για να πούμε ότι αποτελεί μοτίβο; Όχι.

Μοτίβο είναι ότι τα φεμινιστικά κινήματα δείχνουν όλο και περισσότερη συμπόνοια σε γυναίκες εγκληματίες και απαιτούν την αναγνώριση ελαφρυντικών ή και την αθώωσή (!) τους, όσο αποτρόπαιο κι αν είναι το έγκλημά τους, χρησιμοποιώντας ως επιχειρήματα την πατριαρχία (τι άλλο) και την ψυχιατρικοποίηση του εγκλήματος, ενώ μόνο όταν ο θύτης είναι γυναίκα θυμούνται το τεκμήριο της αθωότητας και «ας μείνουμε ψύχραιμοι μέχρι το πόρισμα». Κάτι που δεν συμβαίνει σε αντίστοιχες περιπτώσεις ανδρών που διαπράττουν αντίστοιχα βίαια εγκλήματα και ειδικά – προφανώς - όταν το θύμα είναι γυναίκα.

Στην περίπτωση της Clancy φεμινίστριες έχουν συγκεντρώσει πάνω από 1.000.000 δολάρια (!) για την υποστήριξή της.

Σκεφτείτε το λίγο: Στην χώρα με την πιο ατομικιστική κουλτούρα του κόσμου, με τα μεγαλύτερα ποσοστά αστέγων στον Δυτικό κόσμο, όπου το σύστημα δεν παρέχει ικανές ασφαλιστικές δικλείδες Πρόνοιας σε περίπτωση βαριάς ασθένειας, ανεργίας κλπ, όπου δηλαδή μπορεί να βρεθείς χωρίς σπίτι ή ιατρική περίθαλψη απλά επειδή έχασες ξαφνικά τη δουλειά σου, βρέθηκαν άνθρωποι να συγκεντρώσουν πάνω από 1.000.000 δολάρια για να υποστηρίξουν μια γυναίκα που σκότωσε τα τρία παιδιά της γιατί τη θεωρούν ασθενή και «θύμα». Θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλές ερμηνείες για αυτό, όπως πχ ότι είναι μια ακραία κολλεκτιβιστική αντίδραση βασισμένη στα identity politics ως αντανακλαστικό στον ακραίο ατομικισμό.

Ή ότι ακόμα και οι φανατικές του ιδεαλισμού και της ιδεολογίας (δηλαδή της άποψης δίχως τεκμήρια) βαρέθηκαν την αέναη θεωρία που έρχεται συνεχώς σε σύγκρουση με τα δεδομένα, έπαθαν μαζικό cognitive dissonance και επιχειρούν μια επιστροφή στον θετικισμό καταλήγοντας σε μια ντετερμινιστική παράνοια.

Αλλά θα ήταν υποθέσεις.

Το ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι: Αν υπάρξει δεδικασμένο με το επιχείρημα της βιολογίας και της ψυχιατρικής (ορμόνες, ψυχιατρικές διαταραχές, επιλόχειες παθήσεις κλπ) να γίνεται αποδεκτό ως ελαφρυντικό για την απαλλαγή από ευθύνες αποτρόπαιου εγκλήματος μιας γυναίκας, τι το εμποδίζει από να αποτελέσει κριτήριο για το αν μια γυναίκα είναι, όχι αθώα, αλλά ικανή για ανάληψη οποιαδήποτε ευθύνης; Τόσο καιρό ακούγαμε ότι οι γυναικείες ορμόνες και η μητρότητα θα έπρεπε να αγνοούνται ως κριτήρια όταν πρόκειται για επαγγελματικές θέσεις ευθύνης, και ειδικά υψηλού στάτους όπως δικαστής, πολιτικός, CEO κλπ, χάριν ισότητας.

Τώρα γίνονται risk factors για το πιο αποτρόπαιο έγκλημα.

Τώρα ακούμε πως θα έπρεπε να υπάρχει πρόληψη σαν να είναι απόλυτα νορμάλ ενδεχόμενο μια μητέρα να σκοτώσει τα παιδιά της, και επιεικής μεταχείριση όταν η πρόληψη αποτυγχάνει.

Με άλλα λόγια, ακούμε πως η γυναικεία βιολογία και η μητρότητα θα έπρεπε να παρέχουν προνόμια και ευνοϊκή μεταχείριση.

Μα προνόμια χωρίς ευθύνες ακυρώνουν εντελώς κάθε συζήτηση περί ισότητας.

Ακόμα μια αντίφαση: Ακούμε την ίδια φεμινιστική μερίδα του πληθυσμού να λέει πως οι άντρες είναι εκ φύσεως επικίνδυνοι λόγω τεστοστερόνης και φυσικής σωματικής διάπλασης – εκεί η ορμόνη όμως δεν λειτουργεί ως ελαφρυντικό.

Γι’ αυτό «θα έπρεπε» να αντιμετωπίζονται όλοι ως εν δυνάμει κακοποιητές και δολοφόνοι/ γυναικοκτόνοι, να μην παίρνουν την επιμέλεια των παιδιών σε περίπτωση διαζυγίου, να μην νομοθετείται η συνεπιμέλεια κλπ.

Εν τέλει όμως, αν είμαστε όλοι ίσοι μπροστά στη Δικαιοσύνη, τι εμποδίζει την ορμονική διαταραχή και γενικότερα τη βιολογία και τις συγκυρίες, να καταστεί legit επιχείρημα και για την απαλλαγή αντρών εγκληματιών από τις ευθύνες τους; Αν κοιτάξουμε τα data πάντως, ΗΔΗ δεν είμαστε όλοι ίσοι μπροστά στη Δικαιοσύνη. Σε Αμερική, Ευρώπη και τον υπόλοιπο Δυτικό κόσμο οι γυναίκες παίρνουν πολύ πιο ευνοϊκές ποινές για τα ίδια εγκλήματα σε σχέση με τους άντρες, ενώ επίσης αθωώνονται πιο συχνά για εγκλήματα για τα οποία άντρες φυλακίζονται, με τη μητρότητα να αποτελεί συχνά κριτήριο για επιείκεια. «Ε ναι, εμείς γεννάμε και τα παιδιά μας χρειάζονται περισσότερο από τον πατέρα, το αναγνωρίζει και το Δικαστήριο». Από τη μία δεν θέλουμε να προσδιοριζόμαστε από τη μητρότητα όταν πρόκειται για δικαίωμα, because σεξισμός.

Από την άλλη όταν πρόκειται για αποφυγή ευθύνης και υποχρέωσης, η μητρότητα γίνεται επιχείρημα με νομική υπόσταση και θεμελιώδες χαρακτηριστικό της γυναικείας ταυτότητας, because συστημική καταπίεση, ενώ τα ίδια τα Δικαστήρια λειτουργούν σεξιστικά προς τους άντρες και κάνουν διαχρονικά το ακριβώς αντίθετο της καταπίεσης των γυναικών.

Δεν έχει τέλος το spiral, ζούμε το τέλος της λογικής.

Εν τέλει αν είμαστε έρμαια της βιολογίας και των συγκυριών, τι μας διαχωρίζει από τα ζώα; Κι αν φταίνε πάντα οι «συνθήκες» σε ποια ακριβώς ηλικία μπορούμε να λέμε ότι είμαστε ενήλικες ικανοί για ανάληψη ευθυνών – πέραν των δικαιωμάτων; Ή η πολιτισμική εξέλιξη έπιασε ταβάνι και τώρα σαπίζουμε μέσα στα δικαιώματα που δημιουργήσαμε, ή η Δύση υπερτίμησε τραγικά το άτομο και τη λογική του (ή και τα δύο). Είναι – θέλω να ελπίζω – μια μικρή μερίδα του πληθυσμού που απλά φωνάζει πολύ και άρα ακούγεται περισσότερο, όμως μικρές μερίδες πληθυσμού έχουν επηρεάσει στο παρελθόν πολιτικές και νομοθετικές αλλαγές.

Πέρα απ’όλα αυτά και σε έναν πιο αισιόδοξο (και άρα λιγότερο αισθησιακό) τόνο, αυτό που κάνουμε όλοι στα ΜΜΕ και στα σόσιαλ μίντια δεν είναι ενημέρωση για το έγκλημα.

Είναι κοινωνική αναπαράστασή του.

Πραγματική ενημέρωση για το έγκλημα βγαίνει μόνο από τα data κι αυτά δείχνουν ότι ο κόσμος είναι πολύ πιο ασφαλής απ’ότι νομίζουμε διαβάζοντας ειδήσεις.

Τι δείχνουν τα data: Το βίαιο έγκλημα και ειδικά οι ανθρωποκτονίες έχουν μειωθεί.

Το peak ήταν στα ‘90s – την εποχή που οι περισσότεροι νοσταλγούμε.

Συγκεκριμένα τα ποσοστά γυναικείου εγκλήματος είχαν peak το 1995 και αντρικού το 1990 (let that sink in for a while). Από το 1980 τo γυναικείο έγκλημα έχει αυξηθεί κατά 70% ενώ το αντρικό έχει μειωθεί κατά 35% (Ω ΝΑΙ). Εν ολίγοις, οι γυναίκες διαπράττουν περισσότερα βίαια εγκλήματα απ’ότι πριν, άσχετα αν ακόμα εγκληματούν λιγότερο από τους άντρες, οι οποίοι όμως διαπράττουν λιγότερα βίαια εγκλήματα απ’ότι πριν.

Με ακόμα πιο απλά λόγια, η πίτα του εγκλήματος έχει μικρύνει και οι γυναίκες καταλαμβάνουν περισσότερα κομμάτια της.

Υπάρχει όμως ένα nuance: Τα data βγαίνουν κυρίως από συλλήψεις.

Είναι πιο αποδοτικός τρόπος για real time παρακολούθηση των ποσοστών (μια δίκη μπορεί να πάρει χρόνια, ενώ πολλές φορές ο κατηγορούμενος/ η κατηγορούμενη αθωώνεται λόγω plea bargain, έλλειψη στοιχείων, ευνοϊκής μεταχείρισης κλπ). Γενική αποδοχή είναι ότι υπάρχουν περισσότερες συλλήψεις γυναικών, όχι μόνο γιατί εγκληματούν περισσότερο, αλλά και διότι ιστορικά καταγγέλλονταν λιγότερο, θεωρούνταν υπεράνω υποψίας, ήταν ηθικοί αυτουργοί που δεν κατηγορήθηκαν ποτέ, ή απλά την έβγαζαν με μια επίπληξη.

Συγκεκριμένα στην Αμερική οι συλλήψεις για domestic violence ήταν ή λίγες, ή αφορούσαν μόνο τον άντρα.

Πλέον αν υπάρχουν ίχνη κακοποίησης συλλαμβάνονται και οι δύο (also let that sink in for a while). Ήδη από τα ‘60s – ‘70s εγκληματολόγοι (και δη φεμινίστριες εγκληματολόγοι) διέκριναν ότι το γυναικείο έγκλημα έχει αυξητική τάση και συχνά το ερμήνευαν ως δείκτη ισότητας. Η F. Adler στο βιβλίο της Sisters in Crime το 1975, συμπέρανε πως εφόσον η ευκαιρίες και η συμμετοχή των γυναικών αυξάνονται σε κάθε πτυχή της κοινωνικής δραστηριότητας, είναι αναμενόμενο είναι να αυξάνονται και στην εγκληματική δραστηριότητα.

Αυτά για τις φίλες φεμινίστριες.

Τώρα, σκοτώνουν περισσότερο οι γυναίκες τα παιδιά τους; Όχι ακριβώς.

Σκοτώνουν περισσότερο σε σχέση με τους άντρες τα νεογνά και τα βρέφη κάτω του ενός έτους.

Αναμενόμενο όταν περνούν πολύ χρόνο μαζί τους και δεδομένου πως το έγκλημα δεν είναι μόνο ζήτημα πρόθεσης αλλά και ευκαιρίας. (Κάτι που θέτει το ερώτημα αν μας φαίνεται λογικό οι νέες μητέρες να χρήζουν βοήθειας αλλά στην ουσία επιτήρησης, ώστε να κάνουν το αυτονόητο – να μη σκοτώνουν τα βρέφη τους). Σε μεγαλύτερες ηλικίες παιδιών θυμάτων, τα ποσοστά αντρών – γυναικών παιδοκτόνων είναι περίπου τα ίδια.

Σημαίνουν όλα αυτά ότι οι γυναίκες γενικά είναι επικίνδυνες για τα παιδιά τους; Όχι.

Τα ποσοστά βρεφοκτονιών/ παιδοκτονιών από τις μητέρες παραμένουν ακόμα εξαιρετικά χαμηλά, όπως και εκείνα των αντρών.

Το ότι από το πολύ μικρό ποσοστό των γονέων που σκοτώνουν τα παιδιά τους, οι γυναίκες είναι περισσότερες, δεν κρίνει την επικινδυνότητα των γυναικών ως κοινωνική ομάδα.

Αυτά για τους φίλους red pillers. Βέβαια, ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια θα μπορούσαμε να πούμε για τις «γυναικοκτονίες». Δεν αποτελούν μαζικό φαινόμενο, άρα ούτε λόγο για πανικό.

Οι γυναίκες θύματα (όπως και τα παιδιά θύματα) αποτελούν πολύ μικρό ποσοστό, και επί του συνολικού πληθυσμού, και επί του υπο-πληθυσμού των θυμάτων ανθρωποκτονίας (για οποιονδήποτε λόγο, με οποιοδήποτε κίνητρο), για να πούμε πως αντιμετωπίζουν κίνδυνο.

Παρομοίως, αν πούμε πως η ψυχιατρική πάθηση είναι ελαφρυντικό που δικαιολογεί έως απαιτεί ευνοϊκή ποινή ή και αθώωση, τότε οι άντρες που πάσχουν από κατάθλιψη, αγχώδη διαταραχή ή οτιδήποτε, θα έπρεπε να δικαιούνται αντίστοιχη κατανόηση.

Ειδικά οι άντρες που αυτοκτονούν μετά την ανθρωποκτονία, με την ίδια λογική θα έπρεπε να θεωρούνται ασθενείς και θύματα και όχι «γυναικοκτόνοι». Νομίζω πως όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε πως όταν κάποιος θέλει να πεθάνει και το καταφέρνει δεν είναι και πολύ καλά στην ψυχική υγεία του. Όχι; Τι να πουν δηλαδή και οι άνθρωποι – ανεξαρτήτως φύλου - που αντιμετωπίζουν μια ψυχική πάθηση και όχι μόνο δεν βλάπτουν κανέναν, αλλά έτσι όπως πάει θα κρίνονται και a priori επικίνδυνοι.

Σε τελική ανάλυση αν (ΑΝ) παραδεχτούμε πως η ψυχιατρική πάθηση είναι από μόνο της τεκμήριο καταπίεσης, θυματοποίησης κλπ, τότε θα καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως οι άντρες είναι οι πιο καταπιεσμένοι απ’ όλες τις κοινωνικές ομάδες, αφού έχουν τα μεγαλύτερα ποσοστά ψυχιατρικών παθήσεων όπως προκύπτουν από τα data για εξαρτήσεις, νοσηλείες, αυτοκτονίες, συλλήψεις και πορίσματα για criminally insane εγκληματίες.

Τέλος πάντων είναι στείρα η διαμάχη για το ποιος είναι πιο καταπιεσμένος, πιο αδύναμος και το μεγαλύτερο θύμα.

Φτάσαμε σε σημείο τα σκοτωμένα παιδιά – τα μόνα πραγματικά, αντικειμενικά χωρίς ευθύνη - να αντιμετωπίζονται από μερίδα πληθυσμού όχι ως θύματα αλλά ως παράπλευρες απώλειες μιας (υποτιθέμενης) ψυχιατρικής ασθένειας και των συγκυριών.

Αλλά, υποθέτω πως σε μια κουλτούρα που έχει κάνει τη θυματοποίηση αρετή και με τον άνθρωπο να έχει μια φυσική ροπή στο να ψάχνει villains για να κατηγορεί ώστε να μη σκέφτεται αρκετά (και να νιώθει ο ίδιος ανώτερος), το κλίμα αυτό βολεύει.

Γενικώς, χαλαρώστε.

Δεν αυξάνεται η βία.

Αυξάνεται η έκθεσή της και η ανασφάλειά μας.

Αρχίζουμε να υποψιαζόμαστε πως τελικά η ελευθερία δεν είναι και τόσο εύκολη ή προτιμότερη από την ασφάλεια, πως η ευθύνη δεν φέρνει τόση εξουσία όση νομίζαμε, ούτε καν κάποιον έλεγχο, και το blame game κάπως αποφορτίζει την απογοήτευση.

Έχουν γίνει τόσο αυτοματοποιημένες, υπαρξιακά βαρετές και κενές νοήματος οι ζωές μας*, τόσο ηθικά και ιδεολογικά ανομοιογενείς οι κοινωνίες, που ψάχνουμε κινδύνους και προβλήματα να αντιμετωπίσουμε για να νιώθουμε πως κάτι κάνουμε και κάπου ανήκουμε.

Πως κάποιον ανώτερο σκοπό υπηρετούμε και κάτι ουσιώδες καταφέρνουμε because, frankly, άμα έχεις χρόνο και δεν έχεις σκοπό what else is there to do?

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους