Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το φάσμα της ακροδεξιάς και του αντισυστημισμού στην Ευρώπη μπορεί να ηττηθεί με δύο τρόπους.

Ο ένας είναι να κερδίσει την εξουσία και, είτε (στην καλύτερη περίπτωση) με την κυβερνητική ανικανότητα, εγγενή παραλογισμό και διαφθορά του να καταρρεύσει, αφήνοντας την κοινοβουλευτική δημοκρατία και τους θεσμούς ακόμα πιο αδύναμους αλλά όρθιους, είτε (στη χειρότερη) να οδηγήσει σε τραγωδίες - εμφύλιες ταραχές, στρατόπεδα συγκέντρωσης, πολέμους, παραχώρηση ελευθερίας σε ξένες δυνάμεις και συμφέροντα.

Ο άλλος τρόπος είναι να μη χρειαστεί να κυβερνήσει ποτέ γιατί το πολιτικό σύστημα θα έχει αντιμετωπίσει τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους τα κόμματα αυτά έχουν φτάσει να είναι η πρώτη, δεύτερη ή έστω τρίτη δύναμη, δημοσκοπικά ή εκλογικά, σε τόσες χώρες και περιφέρειες.

Μερικά από τα προβλήματα αυτά είναι η αποβιομηχανοποίηση, η de facto πτώχευση των Ευρωπαϊκών κρατών, η γκετοποίηση των Ευρωπαϊκών πόλεων και η εθελοτυφλία του πολιτικού συστήματος για τα προβλήματα και τα κενά που δημιούργησε η πολυπολιτισμικότητα και η αποτυχία ενσωμάτωσης (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η πολυπολιτισμικότητα ή η μετανάστευση δεν φέρνουν και πολλά θετικά - αλλά σε αυτόματο πιλότο τίποτα δεν λειτουργεί) κ.ο.κ. Το βασικότερο όμως πρόβλημα που οι πολίτες εντοπίζουν ενστικτωδώς, χωρίς απαραιτήτως να μπορούν να το εκφράσουν ή να το αντιληφθούν στις πραγματικές του διαστάσεις, και στο οποίο αντιδρούν με αυτόν τον εντελώς αντιπαραγωγικό τρόπο, είναι η πικρή αλήθεια ότι, μετά από σχεδόν 40 χρόνια απορρύθμισης και διάχυσης της κρατικής εξουσίας προς τα πάνω, προς τα κάτω, προς τα έξω, προς τα παντού αλλού, οι εθνικές κυβερνήσεις έχουν πολύ περιορισμένη δυνατότητα να ασκήσουν πολιτική εξουσία.

Το ίδιο το σύστημα πολιτικής επικοινωνίας στο οποίο εμείς οι ίδιοι οι πολίτες συμμετέχουμε (και με αυτό το ποστ) δένει τα χέρια των κυβερνήσεων και λύνει τα χέρια του κάθε άσχετου και πικραμένου - πόσο μάλλον η παγκοσμιοποίηση και η φυγή κεφαλαίων προς φορολογικούς παραδείσους κλπ.

Τα εκλογικά σώματα βλέπουν πολιτικούς ηγέτες να τηρούν ισορροπίες και να προσπαθούν να πετύχουν συμβιβασμούς - κάτι που πάντοτε γινόταν, απλώς δεν το βλέπαμε σε 24ωρη κάλυψη- και απαιτούν «ισχυρή ηγεσία». Δεν τους έχει πει κανείς ότι αυτή δεν μπορεί να υπάρξει πλέον στο εθνικό επίπεδο γιατί η ζωή μας σήμερα είναι απείρως πιο περίπλοκη, είμαστε συνηθισμένοι σε προνόμια, δικαιώματα, υπηρεσίες, αγαθά και επιδόματα που οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας θα θεωρούσαν επιστημονική φαντασία, και οι προκλήσεις είναι παγκόσμιες και ολοένα μεγαλύτερες.

Είδαμε και τι έγινε όταν η Βρετανική κοινωνία «πήρε πίσω τον έλεγχο» φεύγοντας από την Ευρωπαϊκή Ένωση: κατάρρευση της οικονομίας, των πανεπιστημίων και των υπηρεσιών.

Άμεση ομοσπονδιοποίηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση με μικρό ευέλικτο εκτελεστικό σχήμα που ελέγχεται από το Ευρωκοινοβούλιο, εντατικά μέτρα ελέγχου (όχι απαγόρευσης) της μετανάστευσης, και ενσωμάτωσης και αφομοίωσης των μη γηγενών πληθυσμών (γλώσσα, εργασία, σεβασμός βασικών αρχών), νόμος και τάξη στις πόλεις, φορολόγηση του ακραίου πλούτου, καίρια πλήγματα στο οργανωμένο έγκλημα και τους ολιγάρχες, αλλαγή μοντέλου στην εκπαίδευση με ενδυνάμωση των δασκάλων και καθηγητών, απαγόρευση smartphones και social media στους κάτω των 15, περιορισμός των επιδομάτων σε αυτούς που τα χρειάζονται πραγματικά, στρατιωτική και κοινωνική θητεία για όλους τους πολίτες, δραστική πράσινη μετάβαση με σταδιακή εξάλειψη της εξάρτησης από το ρωσικό πετρέλαιο, συμμόρφωση ή δραστική ρύθμιση των μη ευρωπαϊκών ψηφιακών πλατφόρμων, συνεχείς εκστρατείες ενημέρωσης για πολιτική προστασία, κλιματική κρίση και υβριδικές απειλές, και ένα ανεπανάληπτο πακέτο ουσιαστικών επενδύσεων για Τεχνητή Νοημοσύνη και R&D. Αυτά για αρχή και ίσως προλαβαίνουμε ακόμα.

Εννοείται ότι τίποτε από αυτά δεν θα γίνει γιατί αυτή η ανάρτηση μόλις αποξένωσε τους αριστερούς (όταν μιλάμε για πολιτικές ενσωμάτωσης και ελέγχου της μετανάστευσης και υποχρεωτικές θητείες), τους δεξιούς και τους libertarians (όταν μιλάμε για φορολόγηση του πλούτου, ρύθμιση πλατφόρμων και κρατικές επενδύσεις), τους ευρωσκεπτικιστές, και τους μετριοπαθείς κεντρώους (όταν μιλάμε για απαγορεύσεις κλπ). Αλλά αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημα των συστημικών κομμάτων: ότι κάνουν πολιτική με focus groups και δημοσκοπήσεις αντί να κάνουν το σωστό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους