Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κόνιτσα, απόψε καίγεται ο τόπος μας. Μια προσευχή μέσα στη νύχτα. του Μπάμπη Στέρτσου Απόψε είναι δύσκολο να γράψεις για την Κόνιτσα.

Είναι δύσκολο να βάλεις σε λέξεις αυτό που αισθάνεσαι όταν βλέπεις τον τόπο σου να καίγεται.

Όταν κοιτάζεις τις εικόνες και πίσω από τον καπνό δεν βλέπεις απλώς ένα βουνό, ένα δάσος, μια μικρή ακριτική πολιτεία.

Βλέπεις τα παιδικά σου χρόνια.

Βλέπεις ανθρώπους που γνώρισες.

Δρόμους που περπάτησες.

Βουνά που κοίταξες χιλιάδες φορές.

Μνήμες που νόμιζες ότι τίποτε δεν μπορούσε να τις αγγίξει.

Και όμως, απόψε η φωτιά, ο καπνός βρίσκεται εκεί.

Πάνω από την Κόνιτσα, μέσα στην Κόνιτσα! Η πυρκαγιά που ξεκίνησε στις 31 Αυγούστου στην Τραπεζίτσα εξακολουθεί να δοκιμάζει τον τόπο.

Η σημερινή μεγάλη αναζωπύρωση έφερε ξανά τις φλόγες σε δύσβατες δασικές εκτάσεις, τους καπνούς πάνω από την κωμόπολη και την αγωνία μέσα στα σπίτια.

Απόψε, 170 πυροσβέστες και δέκα ομάδες πεζοπόρων τμημάτων συνεχίζουν τη μάχη μέσα στη νύχτα.

Τα εναέρια μέσα σταμάτησαν με το σκοτάδι.

Τώρα έμειναν οι άνθρωποι απέναντι στη φωτιά.

Άνθρωποι που δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους.

Άνθρωποι που αυτή την ώρα ανεβαίνουν στις πλαγιές, περπατούν μέσα στον καπνό, κουβαλούν σωλήνες, ανοίγουν δρόμους, προσπαθούν να ανακόψουν τις φλόγες πριν κατεβούν χαμηλότερα.

Πυροσβέστες που άφησαν κι αυτοί κάπου πίσω τις οικογένειές τους και απόψε φυλάνε τις δικές μας.

Σε αυτούς τους ανθρώπους η Κόνιτσα χρωστά απόψε ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Την ίδια ώρα, λίγο μετά τις εννιάμισι το βράδυ, το 112 ήχησε ξανά στα κινητά των κατοίκων καλώντας τους να βρίσκονται σε ετοιμότητα.

Και τότε η φωτιά παύει να είναι είδηση.

Γίνεται πρόσωπο.

Γίνεται ο συγγενής που αναγκάστηκε να φύγει.

Ο ηλικιωμένος που απομακρύνθηκε από τον τόπο του χωρίς να ξέρει τι θα αντικρίσει όταν επιστρέψει.

Γίνεται ένα τηλέφωνο που περιμένεις να χτυπήσει.

Μια φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής που προσπαθεί να σε καθησυχάσει ενώ ξέρεις ότι και η ίδια φοβάται.

Δικοί μας άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί σε ασφαλέστερα σημεία.

Κάποιοι βρίσκονται απόψε στον Άγιο Κοσμά.

Και εκεί, μέσα στη νύχτα, κάνουν ολονυχτία. Προσεύχονται.

Δεν ξέρω αν υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η προσευχή αποκτά μεγαλύτερη δύναμη.

Ξέρω όμως ότι υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος, όταν δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο, σηκώνει τα μάτια ψηλά.

Και απόψε στην Κόνιτσα πολλά μάτια είναι στραμμένα ψηλά.

Άλλα προς το βουνό, για να δουν μέχρι πού έφτασε η φωτιά.Άλλα προς τον ουρανό, μήπως έρθει μια βροχή και άλλα προς τον Άγιο, ζητώντας ένα μόνο πράγμα: Να σωθεί ο τόπος.

Να σωθούν οι άνθρωποι.

Να γυρίσουν όλοι στα σπίτια τους.

Γιατί η Κόνιτσα δεν είναι απλώς μια κουκκίδα στον χάρτη της Ηπείρου.

Είναι εκείνη η μικρή πολιτεία κάτω από τα μεγάλα βουνά, εκεί όπου ο Αώος περνά αιώνες τώρα μέσα από τη χαράδρα.

Είναι η πέτρινη γέφυρα.

Είναι τα παλιά σπίτια.

Είναι τα χωριά γύρω της.

Είναι οι άνθρωποι που έμειναν εκεί όταν τόσοι άλλοι έφυγαν.

Είναι ένας τόπος σκληρός και πανέμορφος, μαθημένος στους χειμώνες, στα χιόνια, στην απομόνωση, αλλά και περήφανος για την ομορφιά του.

Είναι, για πολλούς από εμάς, κάτι ακόμη περισσότερο.

Είναι ο γενέθλιος τόπος μας και τον γενέθλιο τόπο δεν τον αγαπάς επειδή είναι τέλειος.

Τον αγαπάς γιατί μέσα στο χώμα του βρίσκεται ένα κομμάτι από εσένα.

Γι’ αυτό απόψε πονάμε.

Κοιτάζω τις εικόνες και ένα δάκρυ κυλά στο μάγουλο.

Δεν ντρέπομαι γι’ αυτό το δάκρυ.

Είναι ένα δάκρυ για τα δέντρα που χάνονται.

Για τα ζώα που τρέχουν τρομαγμένα μέσα στο δάσος.

Για τους ανθρώπους που κοιτούν το βουνό και περιμένουν.

Για τους ηλικιωμένους που αναγκάστηκαν να φύγουν.

Για εκείνους που προσεύχονται.

Για τους πυροσβέστες που απόψε δεν έχουν το δικαίωμα να φοβηθούν, γιατί πρέπει να συνεχίσουν.

Μα θέλω αυτό το δάκρυ να μη μείνει δάκρυ.

Να γίνει ευχή.Να γίνει προσευχή.

Να γίνει ένα μεγάλο «κουράγιο» που θα φτάσει μέχρι την Κόνιτσα.

Αυτές τις ώρες χιλιάδες άνθρωποι παρακολουθούν όσα μεταδίδουμε.

Άνθρωποι από την Ήπειρο, από την Αθήνα, από κάθε γωνιά της Ελλάδας, αλλά και Κονιτσιώτες σκορπισμένοι μακριά από την πατρίδα τους.

Απόψε, όπου κι αν βρισκόμαστε, η σκέψη μας είναι εκεί. Στην Τραπεζίτσα, στον Αώο, στη χαράδρα, στα σπίτια στους πυροσβέστες. στους ανθρώπους μας.

Προσευχόμαστε να μην περάσει η φωτιά απέναντι προς την όμορφη Τύμφη, προς το Μοναστήρι του Αγίου, τη Μονή Στομίου Και όσο η νύχτα προχωρά, ας κρατήσουμε την ψυχραιμία μας.

Ας ακούμε μόνο τις οδηγίες των αρμόδιων αρχών.

Ας αφήσουμε ελεύθερους τους δρόμους για τα πυροσβεστικά οχήματα.

Ας μη μετακινούμαστε προς τη φωτιά από περιέργεια.

Αυτή την ώρα ακόμη και η πιο μικρή υπεύθυνη πράξη μπορεί να βοηθήσει αυτούς που δίνουν τη μάχη.

Απόψε δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια.

Χρειάζεται να σταθούμε νοερά δίπλα στους ανθρώπους που παλεύουν και εμείς που βρισκόμαστε μακριά, δεν μπορούμε να κρατήσουμε μάνικα.

Δεν μπορούμε να μπούμε στο δάσος.

Δεν μπορούμε να σταματήσουμε τον άνεμο.

Μπορούμε όμως να είμαστε εκεί με την καρδιά μας, μπορούμε να ευχηθούμε.

Κράτα γερά, Κόνιτσα.

Κράτα γερά αυτή τη νύχτα.

Οι άνθρωποί σου είναι εκεί.

Τα παιδιά σου, όπου κι αν βρίσκονται, σε κοιτούν.

Και κάποιοι, απόψε στον Άγιο Κοσμά, ξαγρυπνούν και προσεύχονται για σένα.

Κι αν ένα δάκρυ κυλήσει στο μάγουλό μας, ας το αφήσουμε.

Απόψε αυτό το δάκρυ είναι η προσευχή μας.

Να ξημερώσει.Να κοπάσει ο άνεμος.Να νικηθεί η φωτιά.

Και αύριο το πρωί, όταν ο ήλιος σηκωθεί ξανά πάνω από τα βουνά της Κόνιτσας, να είναι όλοι εκεί. Όλοι. Και να μπορούμε να πούμε μόνο δυο λέξεις: «Σωθήκαμε. Δόξα τω Θεώ». https://hellas2day.gr/perifereies/perifereia_ipeirou/konitsa-apopse-kaigetai-o-topos-mas-mia-proseychi-mesa-sti-nychta

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους