Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΕΝΑ ΑΣΑΝΣΕΡ ΜΕ ΤΟ ΕΠΩΝΥΜΟ ΣΟΥ Πάντοτε ο θάνατος προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων χρησιμεύει ως καλή ευκαιρία για όλων των λογιών πολιτικά σχόλια, ανάλογα πού στέκεται ο καθένας. Οι Κυβερνήσεις θα πουν ότι "θα σταθούμε δίπλα στις οικογένειες", θα ονομάσουν μια αποθήκη ή ένα ασανσέρ με το όνομα του σκοτωμένου και -χωρίς κανένα απολύτως κόστος για τον Υπουργό ή τον Πρωθυπουργό ή κάποιον Βουλευτή- θα δώσουν ένα σαχλαμάρα ποσό στις οικογένειες.

Κι αν η οικογένεια κάνει αγωγή αποζημίωσης, το Κράτος θα πολεμήσει λυσσαλέα να μην δοθεί καμία αποζημίωση. Η Αντιπολίτευση θα μέμψει το παλιό υλικό, την έλλειψη συντονισμού ή επιχείρησιακής εκπαίδευσης ή το επιχειρησιακό λάθος για να επιτεθεί στην Κυβέρνηση. Ο Φασίστας θα ανεβάσει φώτοσοπ με σημαίες και "Αθάνατοι" και "Δεν θα ξεχαστείτε ποτέ", αλλά βασικά στ'αρχίδια του.

Η ζωή του δεν αλλάζει το παραμικρό.

Όπως δεν αλλάζει για κανέναν άλλον.

Ανέξοδο πατριωτιλίκι, ανέξοδο αντριλίκι, ανέξοδο θρησκευτιλίκι.

Τριακόσιοι άνθρωποι πέθαναν την ώρα της δουλειάς τις τελευταίες 400 μέρες.

Ένας κάθε 32 ώρες.

Ένας χτίστης των 700 ευρώ με παιδί με παραπληγία έπεσε από τον τέταρτο στο νταμάρι.

Ένας μεταλλουργός των 900 ευρώ, 65 χρονών, κάηκε ζωντανός.

Ένας οξυγονοκολλητής έχασε το κεφάλι του από έκρηξη της φιάλης και θάφτηκε με κλειστό φέρετρο.

Ένας που είχε παιδί που σπούδαζε στην Κομοτηνή κόπηκε στα δύο από λαμαρίνα.

Αλλά αυτοί δεν έχουν δόξα.

Δεν πουλάει.

Οι πιλότοι δεν είναι "Αθάνατοι", είναι "Νεκροί". Και είναι νεκροί από έναν συνδυασμό αιτίων.

Φυσικά η Κυβέρνηση θα πει ότι αεροπλάνο ήταν ατρακάριστο άβαφο και γενικώς γαμάτο.

Η (δήθεν) θλίψη, θλίψη, η δε ευθύνη τριάντα πόντους από τον κώλο μας κι όπου θέλει ας πάει.

Φυσικά η ΕΔΕ θα μιλήσει για "τυχαίο γεγονός μη δυνάμενο να προβλεφθεί". Μαλάκας είναι ο κάθε αντισμηναρχάκος που θα την διεξαγάγει να ψάξει παραμέσα; Λίγο στενοχωρημένος θα είναι ο Αρχηγός του ΓΕΑ.

Διότι, όταν πέφτει αεροπλάνο, ο Αρχηγός αποστρατεύεται και πάει Γρεβενά στο πατρικό του να παίζει πόρτες-πλακωτό-φεύγα-γκιουλ με τον δάσκαλο και τον παπά -ντόρτια μία, ντόρτια δύο, ντόρτια τρεις, και η παραμαμά.

Κατά τα άλλα, μια οικογένεια μετράει έναν πεθαμένο, ένα ασανσέρ αποκτά όνομα, ένας φάνταρος προσπαθεί να σφίξει μια σημαία μεσίστια, δυο τρεις ακόμα προσπαθούν να μάθουν το υπό μάλης, κι η ζωή συνεχίζεται με την επόμενη απ'ευθείας ανάθεση, την επόμενη ατζέντα 2030 και τον επόμενο πολιτευτή που θα δακρύσει πρώτος στην επιμνημόσυνη.

Αύριο θα πεθάνει κάποιος λιμενεργάτης, κάποιος εργατοτεχνίτης, κάποιος με παιδί ανάπηρο, με γυναίκα παραπληγική, με μάνα ανοϊκή.

Δε βαριέσαι; Αν πουλάει, πουλάει.

Θα ονομάσουμε μια τουαλέτα ΑΜΕΑ με το επώνυμό του.

Αν δεν πουλάει, οκ, ας δακρύσουν πατριωτικά οι δικοί του. Σιγά μην καταλάβει τίποτα η γριά. Συλλυπητήρια στους ανθρώπους των σκοτωμένων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους