Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο 5ος Απόστολος Σίλας και η τέχνη της απρονοησίας Σήμερα, στον 5ο Απόστολο Σίλα, πήρα την ώριμη απόφαση να ξεκινήσω τα 22 χιλιόμετρα χωρίς καμία προθέρμανση.

Γιατί να προθερμανθώ; Είμαι άνθρωπος που εμπιστεύεται το σώμα του αλλα το σώμα μου, όπως αποδείχθηκε στα πρώτα 8 περίπου χιλιόμετρα, είχε άλλη άποψη.

Εκεί λοιπόν άρχισαν κάτι μικρές ενοχλήσεις στη μέση, κάτι πονάκια στα πόδια, γενικώς μια διακριτική υπενθύμιση ότι οι μύες έχουν κι αυτοί δικαιώματα.

Μετά όμως, ως εκ θαύματος, όλα στρώσανε.

Τα πονάκια εξαφανίστηκαν, τα πόδια συνεργάστηκαν και για τα υπόλοιπα χιλιόμετρα όλα πήγαν μια χαρά.

Αν εξαιρέσουμε, φυσικά, τη ζέστη.

Και τον ήλιο.

Τις ακτίνες του τις ένιωθες πάνω σου σαν «ακτίνες γάμμα». Έτρεχες και ταυτόχρονα αισθανόσουν ότι συμμετέχεις σε κάποιο πείραμα πυρηνικής φυσικής, το οποίο έχει ξεφύγει ελαφρώς από τον αρχικό σχεδιασμό.

Παρ’ όλα αυτά, τερμάτισα.

Και τότε είδα το κόμικ που μου έφτιαξε το AI για τον αγώνα.

Και κατάλαβα ότι το AI πρέπει να με έχει πάρει χαμπάρι κι αυτό.

Άρα, ίσως τελικά το AI να με ξέρει καλύτερα απ’ όσο θα ήθελα. Ή απλώς έχει αρχίσει να ανησυχεί για μένα🥹 Mission Impossible Running Team

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους