Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην Παναγιά της Μεσαράς ένα παλιό σπίτι μοιάζει να έχει ξεχαστεί από τον χρόνο.

Εκεί ο Χριστός ξαναβρήκε τον δρόμο του προς το φως.

Στην καρδιά του χωριού ένας γυμνός τοίχος μεταμορφώθηκε σε έναν τόπο συνάντησης με το Θείο.

Και όταν πέφτει η νύχτα, κάτω από το φως του δρόμου, η μορφή του Χριστού μοιάζει να μην είναι ζωγραφισμένη πάνω στον τοίχο· μοιάζει να αναδύεται από μέσα του.

Το βλέμμα Του σηκώνεται προς τον ουρανό, γεμάτο πόνο, σιωπή και συγχώρεση.

Το πρόσωπο, τεράστιο μπροστά στον θεατή, κυριαρχεί.

Κι εσύ απέναντί Του, μια μικρή ανθρώπινη φιγούρα μπροστά σε μια μορφή αιώνια.

Για μια στιγμή, ο χρόνος σταματά. Η Κρήτη σιωπά.

Το χωριό σιωπά.

Και ο παλιός τοίχος γίνεται σύνορο ανάμεσα στη γη και τον ουρανό.

Δεν είναι απλώς μια τοιχογραφία.

Είναι μια νυχτερινή συνάντηση με τον Χριστό.

Η νύχτα κάνει τα πάντα πιο έντονα.

Το φως πέφτει πάνω στο πρόσωπο του Χριστού, ενώ γύρω απλώνεται το σκοτάδι.

Και μέσα σε αυτό το σκοτάδι, η τοιχογραφία μοιάζει να λέει αυτό ακριβώς που θέλησε να μεταδώσει ο δημιουργός: «Ο Χριστός δεν υποσχέθηκε εύκολο δρόμο.

Υποσχέθηκε ότι δεν θα τον περπατήσουμε ποτέ μόνοι». Και ίσως αυτή είναι η δύναμη αυτής της εικόνας: δεν βρίσκεται μέσα σε έναν ναό, αλλά πάνω στον τοίχο ενός παλιού σπιτιού.

Εκεί όπου περνά ο άνθρωπος της καθημερινότητας, ο ταξιδιώτης, ο κάτοικος του χωριού. Εκεί όπου η πίστη δεν χρειάζεται χρυσούς τρούλους και μάρμαρα για να μιλήσει!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους