Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν αλλάζει αυτό που εκτιμάς στους ανθρώπους Κάποτε σε εντυπωσίαζαν άνθρωποι που σήμερα μπορεί να μην επέλεγες καν να πλησιάσεις.

Και άνθρωποι που τότε περνούσαν σχεδόν απαρατήρητοι, σήμερα σου φαίνονται πολύτιμοι.

Τι άλλαξε; Οι άνθρωποι ή το βλέμμα σου; Ίσως κάποτε σε γοήτευε εκείνος που έμπαινε σε έναν χώρο και τραβούσε όλα τα βλέμματα.

Ο άνθρωπος με τη βεβαιότητα, την ένταση, τη δύναμη να καταλαμβάνει χώρο.

Εκείνος που δεν δινόταν εύκολα και έκανε την προσοχή του να μοιάζει με κάτι που έπρεπε να κερδίσεις.

Όχι επειδή συνειδητά αναζητούσες τη δυσκολία.

Αλλά επειδή αυτό είχες μάθει να αναγνωρίζεις ως σημαντικό.

Με τον καιρό όμως μπορεί να αρχίσεις να προσέχεις άλλα πράγματα.

Τον άνθρωπο που δεν χρειάζεται να κυριαρχήσει για να έχει παρουσία.

Που ακούει χωρίς να περιμένει απλώς τη σειρά του να μιλήσει.

Που μπορεί να διαφωνήσει χωρίς να προσβάλει.

Που δεν χρειάζεται να μικρύνει εσένα για να αισθανθεί ο ίδιος σημαντικός.

Και κυρίως αρχίζεις να παρατηρείς τον άνθρωπο στις στιγμές που αποκαλύπτουν περισσότερα γι’ αυτόν: πώς συμπεριφέρεται όταν θυμώνει, όταν απογοητεύεται, όταν δεν παίρνει αυτό που θέλει.

Πώς χρησιμοποιεί τη δύναμη όταν την έχει.

Πώς μιλά για έναν άνθρωπο που δεν βρίσκεται εκεί για να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Κάποτε ένας άνθρωπος στο γραφείο μού είπε: «Παλιότερα δεν θα τον πρόσεχα καν». Μιλούσε για κάποιον που είχε γνωρίσει πρόσφατα.

Δεν τον είχε εντυπωσιάσει από την πρώτη στιγμή.

Όσο όμως τον γνώριζε, άρχισε να παρατηρεί πράγματα που κάποτε ίσως δεν θα αξιολογούσε ως ιδιαίτερα σημαντικά.

Την ευγένειά του απέναντι σε ανθρώπους από τους οποίους δεν είχε τίποτα να κερδίσει.

Την ικανότητά του να διαφωνεί χωρίς να ταπεινώνει.

Το γεγονός ότι ρωτούσε και άκουγε πραγματικά την απάντηση.

Κάποια στιγμή μου είπε: «Δεν ξέρω αν άλλαξαν οι άνθρωποι που μου αρέσουν ή αν άλλαξε αυτό που βλέπω στους ανθρώπους». Ίσως είχε αλλάξει ακριβώς αυτό.

Γιατί όταν μετακινείσαι εσωτερικά, δεν αλλάζουν μόνο οι επιλογές σου.

Αλλάζει και το κριτήριο με το οποίο αναγνωρίζεις την αξία.

Και τότε μπορεί να κοιτάξεις προς τα πίσω και να αναρωτηθείς: Τι ακριβώς θαύμαζα τόσο πολύ; Μπορεί αυτό που κάποτε ονόμαζες αυτοπεποίθηση να περιείχε και αλαζονεία.

Αυτό που θεωρούσες μυστήριο να ήταν ασάφεια.

Αυτό που σε εντυπωσίαζε ως δυναμισμός να άφηνε ελάχιστο χώρο για οποιονδήποτε άλλον.

Και χρειάζεται κάποια γενναιότητα για να αναγνωρίσεις και κάτι ακόμη: ότι ορισμένοι άνθρωποι δεν απέκτησαν ξαφνικά διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Εσύ ήσουν εκείνος που τους είχε αποδώσει διαφορετική σημασία.

Ίσως χρειαζόσουν να σε επιλέξει ένας δύσκολος άνθρωπος για να αισθανθείς ξεχωριστός.

Ίσως μπέρδευες την κοινωνική λάμψη με το βάθος.

Ίσως θαύμαζες την επιφανειακή βεβαιότητα επειδή εσύ ακόμη αμφέβαλλες για τον εαυτό σου.

Αυτό δεν χρειάζεται να γίνει κατηγορία απέναντι στον παλιότερο εαυτό σου.

Χρειάζεται όμως να γίνει γνώση.

Γιατί υπάρχει και η αντίστροφη συνειδητοποίηση.

Μπορεί να θυμηθείς ανθρώπους που δεν εκτίμησες αρκετά.

Ανθρώπους που ήταν συνεπείς και τους θεώρησες δεδομένους.

Που δεν σε έκαναν να αγωνιάς για τη θέση σου και γι’ αυτό δεν κατέλαβαν όλη σου τη σκέψη.

Που δεν είχαν ανάγκη να εντυπωσιάσουν και ίσως δεν τους κοίταξες αρκετά για να ανακαλύψεις το βάθος τους.

Δεν σημαίνει ότι έπρεπε να τους αγαπήσεις ή ότι κάθε ήρεμος και διαθέσιμος άνθρωπος ήταν κατάλληλος για σένα.

Σημαίνει μόνο ότι σήμερα μπορείς να αναγνωρίσεις ποιότητες που τότε δεν είχαν αρκετή σημασία στο δικό σου εσωτερικό σύστημα αξιών.

Και αυτή ίσως είναι μία από τις πιο ουσιαστικές αλλαγές της ωρίμανσης.

Δεν μαθαίνεις απλώς ποιους ανθρώπους να αποφεύγεις.

Μαθαίνεις να βλέπεις.

Να βλέπεις την καλοσύνη που δεν διαφημίζεται.

Την αξιοπρέπεια μέσα στη σύγκρουση.

Τη δύναμη που δεν χρειάζεται να επιβληθεί.

Την παρουσία που δεν ζητά συνεχώς χειροκρότημα.

Τον άνθρωπο που μπορεί να σταθεί δίπλα σου χωρίς να χρειάζεται ούτε να σε μικρύνει ούτε να μικρύνει ο ίδιος.

Γιατί όσο αλλάζεις, δεν αλλάζει μόνο εκείνος από τον οποίο απομακρύνεσαι.

Αλλάζει εκείνος στον οποίο στρέφεις το βλέμμα σου. Και, ακόμη περισσότερο, αλλάζει αυτό που είσαι πλέον ικανός να δεις όταν τον κοιτάζεις. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους