Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καμία ουσιαστική σχέση δεν μένει διαρκώς ανέπαφη. Θα υπάρξουν στιγμές που δεν θα καταλάβεις τον άλλον.

Που θα μιλήσεις απότομα, θα κλειστείς, θα αργήσεις να ακούσεις αυτό που προσπαθεί να σου πει.

Θα υπάρξουν στιγμές που θα πληγωθείς κι εσύ από κάτι που εκείνος ίσως δεν αντιλήφθηκε καν ότι έκανε.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο αν δύο άνθρωποι αγαπιούνται.

Είναι τι κάνουν όταν για λίγο χάνουν ο ένας τον άλλον.

Γιατί μια σχέση δεν κρίνεται μόνο από το πόσο όμορφα συναντιούνται δύο άνθρωποι.

Κρίνεται και από το αν υπάρχει δρόμος επιστροφής μετά τη ρήξη.

Και αυτός ο δρόμος αρχίζει από μια δύσκολη ψυχική ικανότητα: να μπορώ να ακούσω ότι σε πλήγωσα χωρίς να χρειαστεί αμέσως να αποδείξω ότι δεν έκανα τίποτα κακό. «Δεν το εννοούσα έτσι», μπορεί να σου πω. Και μπορεί να είναι απολύτως αληθινό.

Αφορά όμως την πρόθεσή μου.

Το «αυτό που έκανες με πλήγωσε» αφορά τη δική σου εμπειρία.

Η μία αλήθεια δεν χρειάζεται να εξαφανίσει την άλλη.

Μπορώ να μην είχα πρόθεση να σε πληγώσω και παρ’ όλα αυτά να αναγνωρίσω ότι αυτό που έκανα είχε μια επίδραση πάνω σου.

Μπορώ να ακούσω την εμπειρία σου χωρίς να αισθανθώ ότι, για να την αναγνωρίσω, πρέπει να παραδεχτώ ότι είμαι συνολικά κακός άνθρωπος.

Εδώ πολλές προσπάθειες επανόρθωσης αποτυγχάνουν.

Ο ένας λέει: «Πόνεσα με αυτό που συνέβη». Και ο άλλος ακούει: «Είσαι κακός. Φταις.

Δεν αξίζεις». Και τότε, αντί να συναντήσει τον πόνο, αρχίζει να υπερασπίζεται τον εαυτό του. Εξηγεί. Δικαιολογεί. Αντεπιτίθεται.

Θυμίζει τι έκανε ο άλλος.

Ή καταρρέει τόσο πολύ από ενοχή, ώστε τελικά εκείνος που πληγώθηκε βρίσκεται να τον παρηγορεί.

Και η σύνδεση χάνεται για δεύτερη φορά.

Γιατί επανόρθωση δεν σημαίνει απλώς «σου είπα συγγνώμη». Σημαίνει ότι μπορώ να παραμείνω για λίγο απέναντι στην εμπειρία σου χωρίς να χρειάζεται να την ακυρώσω για να προστατεύσω την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου.

Να μπορέσω πραγματικά να αναρωτηθώ: «Τι ήταν αυτό που σε πλήγωσε;» «Τι δεν κατάλαβα εκείνη τη στιγμή;» «Τι χρειάζεται να αλλάξει ανάμεσά μας;» Και να μπορώ να ακούσω τις απαντήσεις.

Όταν υπάρχει πραγματική ανάληψη ευθύνης και ασφάλεια στη σχέση, η επανόρθωση χρειάζεται σταδιακά χώρο και από εκείνον που πληγώθηκε.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η ευθύνη για μια συγκεκριμένη πράξη μοιράζεται αυτομάτως στα δύο.

Σημαίνει ότι, όταν ο άλλος αναγνωρίζει αυτό που έκανε και προσπαθεί έμπρακτα να το αλλάξει, μπορεί να δημιουργηθεί χώρος ώστε να παραμείνει ένας ατελής άνθρωπος και όχι να μετατραπεί συνολικά σε έναν «κακό» άνθρωπο.

Να μπορείς να πεις «αυτό που έκανες ήταν άδικο» χωρίς να χρειάζεται να καταλήξεις στο «εσύ είσαι άδικος σε όλα». Να διαμαρτυρηθείς χωρίς να ταπεινώσεις.

Να θυμώσεις χωρίς να τιμωρήσεις.

Να ζητήσεις αλλαγή χωρίς να απαιτείς έναν άνθρωπο που δεν θα σε απογοητεύσει ποτέ.

Η ασφαλής σύνδεση δεν δημιουργείται επειδή δύο άνθρωποι δεν πληγώνουν ποτέ ο ένας τον άλλον.

Δημιουργείται και από την επαναλαμβανόμενη εμπειρία ότι, όταν κάτι συμβεί ανάμεσά τους, μπορούν να επιστρέψουν.

Ότι η σύγκρουση δεν σημαίνει αυτομάτως εγκατάλειψη.

Ότι η διαφωνία δεν σημαίνει απόρριψη.

Ότι ένα λάθος δεν ακυρώνει κατ’ ανάγκην ολόκληρη τη σχέση.

Αυτό όμως προϋποθέτει κάτι περισσότερο από λόγια.

Γιατί δεν είναι επανόρθωση να κάνω το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και κάθε φορά να ζητώ συγγνώμη.

Δεν είναι επανόρθωση να μου ζητάς να σε συγχωρήσω γρήγορα για να απαλλαγεις από τη δική σου δυσφορία.

Ούτε είναι επανόρθωση να συζητάμε ατελείωτα ένα πρόβλημα που κανείς δεν αναλαμβάνει να αλλάξει.

Η πραγματική συγγνώμη έχει μνήμη.

Θυμάται τι πλήγωσε τον άλλον.

Και όταν μια παρόμοια στιγμή επιστρέψει, αυτή η μνήμη χρειάζεται να φανεί στη συμπεριφορά.

Ίσως εκεί βρίσκεται μία από τις βαθύτερες μορφές ασφάλειας μέσα σε μια σχέση.

Όχι στη βεβαιότητα ότι «δεν θα με πληγώσεις ποτέ». Αλλά στο ότι έχω λόγους να πιστεύω πως, όταν συμβεί μια ρήξη ανάμεσά μας, δεν θα με αφήσεις μόνο μέσα σε αυτήν.

Κι ότι ούτε εγώ θα χρειαστεί να σε καταστρέψω για να ακουστεί ο πόνος μου.

Ίσως τελικά δεν είναι οι σχέσεις χωρίς ρήξεις εκείνες που μας κάνουν να αισθανόμαστε ασφαλείς.

Είναι εκείνες στις οποίες έχουμε μάθει ότι, όταν για λίγο χαθούμε, υπάρχει ακόμη δρόμος για να ξαναβρούμε ο ένας τον άλλον. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους