Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για όσους, λοιπόν, στη φετινή ΔΕΘ θέλουν να ενημερωθούν ζωντανά για τα εργασιακά και ασφαλιστικά τους δικαιώματα, για τις συλλογικές συμβάσεις, τους μισθούς, την ψηφιακή κάρτα, την κοινωνική ασφάλιση ή για τα περίφημα «σύγχρονα εργαλεία» των συνδικάτων, το περίπτερο του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ είναι ασφαλώς ο ιδανικός προορισμός.

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα…φέτος δεν υπάρχει.

Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες.

Θυμάμαι πολύ καλά το καλοκαίρι του 2024.

Σε τηλεδιάσκεψη δεκάδων στελεχών της πλειοψηφούσας παράταξης της ΓΣΕΕ, ο Πρόεδρος της Συνομοσπονδίας εισηγήθηκε τον ουσιαστικό τερματισμό του συλλαλητηρίου της ΓΣΕΕ στη ΔΕΘ.

Το επιχείρημα ήταν ότι η ΓΣΕΕ έπρεπε να αφήσει πίσω της τις «παλιές» μορφές συνδικαλιστικής παρουσίας και να επενδύσει περισσότερο στη σοβαρή επιστημονική τεκμηρίωση, στην παρουσία του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, στην ενημέρωση των εργαζομένων και στα νέα εργαλεία που υποτίθεται ότι όφειλε να προσφέρει το σύγχρονο συνδικαλιστικό κίνημα.

Ήταν ίσως η πρώτη φορά που η διαφωνία μου με εισήγησή του έγινε τόσο έντονα αισθητή.

Διαφώνησα καθαρά.

Η διαφωνία μου τότε δεν άρεσε.

Υπήρξε ενόχληση, υπήρξε θυμός.

Ηταν συνειδητή επιλογή μου όμως.

Και, λίγους μήνες αργότερα, αναμενόμενα, οι δρόμοι μας χώρισαν.

Διαφώνησα, όχι γιατί υποτιμούσα την επιστημονική δουλειά του ΙΝΕ.

Ακριβώς το αντίθετο.

Η θέση μου ήταν ότι ένα σοβαρό συνδικαλιστικό κίνημα δεν διαλέγει ανάμεσα στον δρόμο και στην τεκμηρίωση.

Δεν επιλέγει ανάμεσα στη διεκδίκηση και στη γνώση.

Δεν αντικαθιστά τη μαζική κινητοποίηση με εκθέσεις, ούτε την επιστημονική δουλειά με συνθήματα.

Τα χρειάζεται όλα.

Ισχυρό συλλαλητήριο.

Ισχυρή φυσική παρουσία στη ΔΕΘ.

Επιστημονική τεκμηρίωση.

Πραγματική ενημέρωση των εργαζομένων.

Δομές που να είναι παρούσες εκεί όπου βρίσκεται η κοινωνία.

Και κάπως έτσι η πραγματικότητα εκδικείται τις βαρύγδουπες θεωρίες.

Γιατί εκείνη η «επιστημονική παρουσία», στο όνομα της οποίας κάποιοι ήθελαν να υποχωρήσει η κινηματική παρουσία της ΓΣΕΕ, σήμερα πήγε κι αυτή περίπατο.

Άρα τι ακριβώς έμεινε; Το συλλαλητήριο αποδυναμωμένο.

Το περίπτερο του ΙΝΕ εξαφανισμένο.

Η επαφή με τον εργαζόμενο περιορισμένη.

Η εξωστρέφεια συρρικνωμένη.

Και μια ηγεσία που εξακολουθεί να μιλά για «σύγχρονο συνδικαλισμό», ενώ η παρουσία της γίνεται όλο και περισσότερο θεωρητική.

Τελικά, αποδείχθηκε ότι δεν υπήρχε κανένα πραγματικό δίλημμα ανάμεσα στον «παλιό» κινηματικό συνδικαλισμό και στον «νέο» επιστημονικά τεκμηριωμένο συνδικαλισμό.

Η νέα συνταγή ήταν απλούστερη…λιγότερος δρόμος, λιγότερο ΙΝΕ, λιγότερη παρουσία, λιγότερη επαφή με τον εργαζόμενο.

Πράγματι, πολύ σύγχρονο.

Τόσο σύγχρονο, που στο τέλος δεν φαίνεται τίποτα.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία.

Ένα συνδικάτο που σταματά να διεκδικεί στον δρόμο παύει σταδιακά να φοβίζει αυτούς που πρέπει.

Ένα συνδικάτο που παύει να ενημερώνει, να τεκμηριώνει και να βρίσκεται δίπλα στον εργαζόμενο παύει σταδιακά να είναι χρήσιμο σε αυτούς που πρέπει.

Και ένα συνδικαλιστικό κίνημα που χάνει ταυτόχρονα και τη μαχητικότητα και την επιστημονική του παρουσία δεν εκσυγχρονίζεται. Απονευρώνεται.

Κάποτε μας έλεγαν ότι το μέλλον της ΓΣΕΕ βρίσκεται λιγότερο στον δρόμο και περισσότερο στη γνώση και στην επιστημονική παρουσία.

Δύο χρόνια αργότερα, λιγόστεψε ο δρόμος και εξαφανίστηκε και το περίπτερο.

Τελικά, το μόνο που φαίνεται να ενισχύεται σταθερά είναι η απόσταση από τον ίδιο τον εργαζόμενο.

Και για να το πω όσο πιο απλά γίνεται.

Η απουσία δεν είναι εκσυγχρονισμός.

Είναι παραίτηση από τον ρόλο σου.

Κι όταν αυτή η παραίτηση βαφτίζεται «νέα αντίληψη», τότε δεν έχουμε απλώς κρίση στρατηγικής. Έχουμε κρίση προσανατολισμού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους