Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μ@λ@κ@ μου, τι μας συμβαίνει; Πως φτάσαμε ως εδώ; Γράφεις ένα ποστ.

Με συγκεκριμένο θέμα.

Δικό σου είναι το ποστ, εσύ επιλέγεις το θέμα.

Δικός σου και ο -social mediaκος- «τοίχος», δεν πας στου ιντερνετικού «γείτονα». Και ξαφνικά βλέπεις αρκετούς, πολλούς, να αδιαφορούν για το θέμα που θέτεις.

Μιλάς για μήλα, σου λένε για τα αχλάδια.

Έρχονται να πουν τον καημό τους.

Να βγάλουν απωθημένα.

Λες και έβαλες ταμπέλα: ανοιχτά 24/7, δεχόμεθα κάθε «περιστατικό». Περιφέρουν από τοίχο σε τοίχο την άποψή τους σαν... επιτάφιο.

Λες και αν την πουν πολλές φορές θα αποκτήσει μεγαλύτερη δύναμη, θα γίνει αποδεκτή.

Τα (ξανα)σκέφτομαι όλα αυτά με αφορμή το χθεσινοβραδινό μου ποστ για τον Ελ Καμπί.

Αντί για τον Μαροκινό, από κάτω έβλεπα (τα διέγραψα εννοείται) σχόλια για τον Ρέτσο, τον Μεντιλίμπαρ τον ένα, τον άλλο.

Και ξαναρωτάω: μ@λ@κ@ μου τι μας συμβαίνει; Που πήγε ο οπαδός που πονούσε και «αρρώσταινε» όταν έβλεπε έναν τέτοιο τραυματισμό για έναν τέτοιο ποδοσφαιριστή της ομάδας του.

Χρόνια πριν κάθε Ολυμπιακός είχε πέσει σε ομαδική κατάθλιψη επί εβδομάδες για τον Ζιοβάνι μετά τον σοβαρό τραυματισμό του από τον Σέμο. Και τώρα; Τώρα απλά δεν ξέρω τι δι@ολο συμβαίνει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους