Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα έλαβα ένα σχόλιο που έλεγε: «Μετά από τοσα χρόνια στη Νορβηγία και έχοντας ζήσει με τη νοοτροπία των ανθρώπων εκεί, πώς αντέχεις να επιστρέφεις στην Ελλάδα, όπου υπάρχει τόση μιζέρια, κλάψα και γκρίνια;» Και ξέρετε κάτι; Είναι ίσως ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια της επιστροφής μου. Πραγματικά.

Γιατί νιώθω ότι εδώ γκρινιάζουμε για ΟΛΑ.

Για τα σχολεία, για τους δρόμους, για τα πεζοδρόμια, για τα σκουπίδια, για το κράτος, για τις δουλειές, για τις τιμές, για τη ζέστη, για το κρύο.

Για όλα.

Όλα είναι χάλια.

Όλα είναι διαλυμένα.

Τίποτα δεν λειτουργεί.

Τίποτα δεν αλλάζει.

Και αυτό που μου κάνει μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι έχουμε απίστευτη ενέργεια να γράφουμε πίσω από ένα πληκτρολόγιο πόσο χάλια είναι τα πάντα, αλλά πολλές φορές καμία διάθεση να αλλάξουμε έστω το ένα τετραγωνικό γύρω μας.

Να σηκώσουμε ένα σκουπιδάκι.

Να σεβαστούμε τον δημόσιο χώρο.

Να μην πετάξουμε κάτι κάτω.

Να μη διπλοπαρκάρουμε.

Να φερθούμε λίγο καλύτερα στον διπλανό μας.

Να κάνουμε εμείς πρώτα αυτό που απαιτούμε να κάνουν όλοι οι υπόλοιποι.

Γιατί τελικά η νοοτροπία του τόπου γύρω σου δεν είναι υποχρεωτικό να γίνει και δική σου.

Εγώ επιλέγω τους ανθρώπους μου.

Κρατάω όλα τα καλά που πήρα από τη Νορβηγία αυτά τα 13 χρόνια και προσπαθώ να χαίρομαι όλα αυτά που μου έλειψαν από την Ελλάδα.

Και τη γκρίνια; Όσο μπορώ, την αφήνω να περνάει από δίπλα μου.

Φυσικά και η Ελλάδα έχει προβλήματα.

Και μάλιστα πολλά.

Δεν φοράω ροζ γυαλιά επειδή επέστρεψα και δεν θεωρώ ξαφνικά ότι όλα εδώ λειτουργούν τέλεια.

Αλλά άλλο πράγμα να αναγνωρίζεις ένα πρόβλημα και να απαιτείς να διορθωθεί και άλλο να έχεις κάνει τη μιζέρια τρόπο ζωής.

Γιατί αν εγώ στη Νορβηγία καθόμουν καθημερινά και γκρίνιαζα μόνο για όλα όσα δεν μου άρεσαν εκεί, πιστέψτε με, θα είχα χάσει τη μπάλα. Η Νορβηγία έχει πάρα πολλά καλά.

Έχει όμως και αρνητικά.

Και κάποια από αυτά, ειδικά ο καιρός, οι ατελείωτοι χειμώνες, το σκοτάδι και ένας τρόπος ζωής που πλέον δεν με γέμιζε, έφτασαν κάποια στιγμή να με επηρεάζουν πάρα πολύ.

Και όταν έφτασα στο σημείο να λέω «δεν αντέχω άλλο έτσι», είχα δύο επιλογές: Ή να κάθομαι εκεί και να γκρινιάζω κάθε μέρα για τη ζωή που είχα… ή να προσπαθήσω να την αλλάξω.

Και επέλεξα το δεύτερο.

Σηκώθηκα και έφυγα.

Γύρισα στην Ελλάδα γνωρίζοντας πολύ καλά πού επιστρέφω.

Δεν γύρισα πιστεύοντας ότι θα βρω την τέλεια χώρα.

Τέλεια χώρα δεν υπάρχει.

Αλλά αυτή τη στιγμή θέλω να είμαι εδώ.

Και θέλω να δώσω σε αυτή τη ζωή μια πραγματική ευκαιρία, χωρίς να ξυπνάω κάθε πρωί ψάχνοντας τι θα βρω στραβό για να γκρινιάξω.

Γιατί στο τέλος, όπου κι αν ζεις, αν μάθεις να κοιτάς μόνο τα άσχημα, θα βρίσκεις πάντα έναν λόγο να είσαι δυστυχισμένος. Κι εγώ δεν θέλω να ζήσω έτσι. ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους