Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ο Αντίδικος Ερμηνεύει: Η Αλληγορία ως Εργαλείο Μεταμφίεσης ​Στην ευαγγελική διήγηση των πειρασμών στην έρημο, η πιο αποκαλυπτική λεπτομέρεια δεν είναι η επίδειξη ισχύος, αλλά η μέθοδος του διαβόλου.

Δεν αρνείται τις Γραφές.

Τις απαγγέλλει.

Η δύναμη αυτής της μεθόδου έγκειται στο ότι δεν χρειάζεται να κάψει το βιβλίο για να το ακυρώσει.

Αρκεί να κρατήσει το λεξιλόγιο και να αδειάσει το περιεχόμενο.

Οπως ο διάβολος παραθέτει τον 90ο Ψαλμό με χειρουργική ακρίβεια («τοις αγγέλοις αυτού εντελείται περί σου»), όχι φυσικά όμως για να υποταχθεί στο θείο θέλημα, αλλά για να το εργαλειοποιήσει.

Βλέπουμε πολλους να το κάνουν.

Προσχηματικά πάντα και άλλοτε ως ιδεολογική βάση ενός οργανισμού που υποστηρίζουν ενώ άλλοι απλά για να κάνουν τέχνη ή απλά για να κονομήσουν.

Βέβαια δεν πρέπει να αποκλείσουμε και την ανθρώπινη ανοησία που ευθύνεται ενδεχομένως για τις περισσότερες των περιπτώσεων.

Η αρχαία αυτή πράξη συνιστά την παλαιότερη καταγραφή μιας μεθόδου που διατρέχει την ιστορία των ιδεών.

Τη διάλυση του νοήματος μέσα από την επιλεκτική, αλληγορική υπερκέραση του γράμματος. ​Η λαϊκή σοφία που συμπυκνώνεται στο «ο διάβολος διαβάζει τις γραφές για τους σκοπούς του» βρίσκει την εφαρμογή της σε αρκετά μυητικά ρεύματα στον εσωτερισμό.

Κοινός παρονομαστής αυτών των συστημάτων υπήρξε πάντοτε η αντίληψη ότι τα ιερά κείμενα είναι απλά προπετάσματα καπνού για τους «αμύητους». Απλά εξωτερικά κελύφη που κρύβουν μια ανώτερη, απόκρυφη αλήθεια προσβάσιμη μόνο σε μια πνευματική ελίτ. ​Σε αυτή την ανάγνωση, τίποτα δεν παραμένει ακέραιο. ​Ο απατεώνας όφις της Εδέμ μεταμορφώνεται σε σύμβολο φωτισμού και απελευθέρωσης ενώ η δε πτώση δεν λογίζεται ως τραγωδία αποστασίας, αλλά ως πράξη ηρωικής αυτοσυνειδησίας. Η Σάρκωση, ο Σταυρός και η Ανάσταση παύουν να είναι απτά, ιστορικά γεγονότα σωτηρίας εν χρόνω.

Μετατρέπονται σε εσωτερικές, αφηρημένες αλληγορίες.

Μια ψυχολογική διαδικασία αυτοθέωσης, όπου ο Χριστός γίνεται απλώς ένα αρχέτυπο. ​Επιπροσθέτως όταν το κριτήριο της αλήθειας μεταφέρεται στην υποκειμενική «διαφώτιση» του ερμηνευτή, το ιερό κείμενο χάνει την αυθεντία του.

Γίνεται πλαστελίνη στα χέρια του εκάστοτε "μύστη", ο οποίος διαβάζει σε αυτό μόνο ό,τι εξυπηρετεί το δικό του κοσμοείδωλο.

Ακόμα και εκκλησιαστικοί φορείς το πράττουν.

Δεν θα επεκταθώ ομως σε αυτο περαιτέρω γιατί δεν θέλω να,σκανδαλίσω και ως εκ τούτου βα εκτρέψω την συζήτηση απο την ουσία της.

Μιλώντας με όρους αγάπης, φωτός και σοφίας, το νόημα μετατοπίζεται αδιόρατα από την ταπείνωση στην αυταρέσκεια του παλαιού εκείνου υποσχετικού: «έσεσθε ως θεοί». ​Τελικά, το πρόβλημα δεν είναι η αναζήτηση βαθύτερου νοήματος, αλλά η κατεύθυνση του βλέμματος.

Όταν η ανάγνωση των Γραφών δεν οδηγεί στην έξοδο από τον εαυτό και στη συνάντηση με τον Άλλον, αλλά στην αυτάρεσκη οχύρωση μιας εσωτερικής «γνώσης», τότε οι λέξεις παύουν να είναι γέφυρα σωτηρίας.

Γίνονται απλώς το τέλειο προσωπείο για την πιο παλιά, εκλεπτυσμένη μορφή υπερηφάνειας.

Πως να ξεχωρίσουμε τον Λογο του Θεου τοτε? Απλό.

Διακρίνεται την Αγάπη εντός του σε σημειο που σας κατακλύζει? Αν ναι τοτε είστε στον σωστό δρόμο Θανάσης - Ακτήμονας της Οδού @κορυφαίοι θαυμαστές

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους