Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΣΗΜΕΡΑ ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΎΚΛΟ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΩΝ ΖΑΚΥΝΘΙΝΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΦΙΛΩΝ ΚΑΙ ΜΕΛΩΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΙΝΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΡΡΟΗΣ ΜΑΡΟΥΔΑ. ΚΑΛΛΙΡΡΟΗ ΜΑΡΟΥΔΑ Η ζωγραφική ως μνήμη, βλέμμα και ενσώματη σιωπή Μνημειακό καλλιτεχνικό βιογραφικό και κριτικό πορτρέτο Μια ζωγράφος που αναζητά την ουσία Υπάρχουν καλλιτέχνες που ζωγραφίζουν τον κόσμο όπως φαίνεται και υπάρχουν άλλοι που επιχειρούν να αποκαλύψουν τον κόσμο όπως βιώνεται. Η Καλλιρρόη Μαρούδα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Η ζωγραφική της δεν ενδιαφέρεται πρωτίστως για την εξωτερική περιγραφή.

Αναζητά το ίχνος της παρουσίας, τη σιωπή ενός προσώπου, την ατμόσφαιρα ενός χώρου, την εσωτερική θερμοκρασία μιας ανθρώπινης μορφής.

Από τα τοπία της βροχής, της ομίχλης και της σιωπής έως τη σύγχρονη ζωγραφική της φιγούρας, η πορεία της χαρακτηρίζεται από μία σταθερή επιδίωξη: την αφαίρεση του περιττού και την προσέγγιση της ουσίας.

Η ίδια έχει περιγράψει αυτή την καλλιτεχνική αναζήτηση ως προσπάθεια να σχεδιάσει καλύτερα, να γνωρίσει βαθύτερα το χρώμα και να αφαιρέσει όσα της είναι περιττά, ώστε να προχωρήσει στην ουσία της ζωγραφικής.

Αυτό είναι ίσως το κλειδί για την κατανόηση ολόκληρου του έργου της. Η Μαρούδα δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει.

Επιχειρεί να συγκινήσει.

Και κυρίως να δημιουργήσει εκείνη τη σπάνια στιγμή κατά την οποία η ζωγραφική παύει να είναι αναπαράσταση και γίνεται Εμπειρία Η ΖΑΚΥΝΘΟΣ ΩΣ ΑΦΕΤΗΡΙΑ Η Καλλιρρόη Μαρούδα γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1958 και ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Η καταγωγή της από το νησί του Ιονίου δεν αποτελεί απλώς ένα βιογραφικό δεδομένο.

Εντάσσεται οργανικά σε μια καλλιτεχνική διαδρομή όπου η μνήμη, το φως, το τοπίο, η ατμόσφαιρα και η σχέση του ανθρώπου με τον χώρο έχουν ιδιαίτερη σημασία. Η Ζάκυνθος υπήρξε για την ελληνική τέχνη ένας τόπος ιδιαίτερης ευαισθησίας: τόπος ποίησης, μουσικής, θεάτρου, λόγου και εικαστικής παράδοσης.

Μέσα σε αυτή την ευρύτερη πολιτιστική μήτρα μπορεί να ιδωθεί και η ιδιαίτερη ευαισθησία της Μαρούδα απέναντι στο φως και στην ατμόσφαιρα.

Δεν είναι τυχαίο ότι στους πρώτους σημαντικούς κύκλους της ζωγραφικής της συναντούμε λέξεις όπως: Βροχή. Ομίχλη. Σιωπή. Θάλασσα. Ουρανός. Ταξίδι.

Πρόκειται για λέξεις που λειτουργούν σχεδόν σαν ποιητικοί τίτλοι, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτουν τον εσωτερικό μηχανισμό της ζωγραφικής της. Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΑΣΚΤ Η Καλλιρρόη σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας κατά την περίοδο 1986–1990, όπου σπούδασε ζωγραφική με τον Δημήτρη Μυταρά, Ιστορία της Τέχνης με τη Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα και σκηνογραφία στο εργαστήριο του Βασίλη Βασιλειάδη.

Η καλλιτεχνική αυτή παιδεία είναι ιδιαίτερα σημαντική για την κατανόηση της μετέπειτα πορείας της.

Από τον Μυταρά έρχεται η απαιτητική σχέση με τη ζωγραφική πράξη, το σχέδιο, τη μορφή και το χρώμα.

Από την Ιστορία της Τέχνης έρχεται η συνείδηση της μεγάλης παράδοσης της εικόνας.

Από τη σκηνογραφία προέρχεται μια άλλη διάσταση: η αντίληψη του χώρου ως σκηνής, η σχέση μορφής και περιβάλλοντος, η σύνθεση, η ατμόσφαιρα. Η Καλλιρρόη δεν αντιμετωπίζει επομένως τον καμβά ως απλό επίπεδο.

Τον αντιμετωπίζει ως χώρο παρουσίας.

Κάθε μορφή βρίσκεται μέσα σε έναν χώρο και κάθε χώρος έχει τη δική του ψυχολογική θερμοκρασία. Η ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ Η επαφή της με το θέατρο δεν υπήρξε παρένθεση. Η Μαρούδα εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο, κοντά στη σκηνογράφο Λαλούλα Χρυσικοπούλου.

Η εμπειρία αυτή προσθέτει μια σημαντική διάσταση στη ζωγραφική της.

Η σκηνογραφία διδάσκει τον καλλιτέχνη να αντιλαμβάνεται τη μορφή σε σχέση με τον χώρο, το φως, την κίνηση και την ατμόσφαιρα.

Στη μεταγενέστερη ζωγραφική της Μαρούδα αυτή η σκηνογραφική παιδεία μοιάζει να έχει μετασχηματιστεί σε ζωγραφική γλώσσα.

Τα δωμάτια είναι συχνά λιτά.

Τα αντικείμενα περιορίζονται.

Η ανθρώπινη μορφή αποκτά πρωταγωνιστική θέση.

Ο χώρος δεν περιγράφεται αναλυτικά. Υποβάλλεται.

Και ακριβώς μέσα σε αυτή την αφαίρεση δημιουργείται η αίσθηση μιας σιωπηλής σκηνής. ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΚΥΚΛΟΙ — ΤΟΠΙΟ, ΒΡΟΧΗ, ΟΜΙΧΛΗ, ΣΙΩΠΗ Η πρώιμη και μεσαία περίοδος της Μαρούδα χαρακτηρίζεται από μια έντονη ποιητική σχέση με το τοπίο και την ατμόσφαιρα.

Το 1991 παρουσιάζει την πρώτη ατομική της έκθεση στο Καλλιτεχνικό Πνευματικό Κέντρο «Ώρα». Ακολουθούν, μεταξύ άλλων, η Αίθουσα Τέχνης Ζακύνθου το 1995, η έκθεση «Σκιές» το 1996, η «Βροχή – Ομίχλη – Σιωπή» στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών το 2000, το «Ταξίδι» το 2005 και η «Θάλασσα και Ουρανός» το 2006 στη Θεσσαλονίκη.

Οι τίτλοι αυτοί μπορούν να διαβαστούν ως ένας κρυφός χάρτης της καλλιτεχνικής της σκέψης.

Η βροχή δεν είναι απλώς καιρικό φαινόμενο.

Η ομίχλη δεν είναι απλώς ατμοσφαιρικό εφέ.

Η θάλασσα δεν είναι απλώς τοπίο.

Ο ουρανός δεν είναι απλώς φόντο.

Όλα μετατρέπονται σε ψυχικές καταστάσεις.

Η ζωγραφική της κινείται έτσι ανάμεσα στο ορατό και στο άρρητο Η «ΣΙΩΠΗ» ΩΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΞΙΑ Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ζωγραφικής της Μαρούδα είναι η σιωπή.

Όχι η σιωπή ως απουσία.

Αλλά η σιωπή ως παρουσία.

Στα έργα της ο χώρος συχνά μοιάζει να έχει απογυμνωθεί από τον θόρυβο της καθημερινότητας, ώστε να μπορέσει να ακουστεί η ανθρώπινη παρουσία.

Αυτό εξηγεί και την ιδιαίτερη δύναμη της ζωγραφικής της.

Δεν χρειάζεται πλήθος αντικειμένων.

Δεν χρειάζεται αφηγηματικός συνωστισμός.

Ένα σώμα, ένα βλέμμα, μια στάση, ένας τοίχος, ένα παράθυρο, μία χρωματική μετάβαση μπορούν να δημιουργήσουν ολόκληρο ψυχικό σύμπαν ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΩΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗΣ Η Μαρούδα δεν χρησιμοποιεί το χρώμα μόνο για να χρωματίσει τη μορφή.

Το χρησιμοποιεί για να κατασκευάσει τη μορφή. Η Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων επισημαίνει χαρακτηριστικά ότι η καλλιτέχνις σχηματίζει τους όγκους και τις μορφές μέσω της χρήσης του χρώματος και των αντιθετικών διαβαθμίσεών του, δημιουργώντας έργα με έντονα ονειρικό φως.

Εδώ βρίσκεται μία από τις ουσιαστικότερες αρετές της ζωγραφικής της.

Το χρώμα δεν είναι διακοσμητικό.

Είναι δομικό.

Με το χρώμα δημιουργείται ο όγκος.

Με το χρώμα οργανώνεται ο χώρος.

Με το χρώμα αποκτά ψυχολογική υπόσταση το πρόσωπο.

Με το χρώμα μεταβάλλεται η θερμοκρασία της εικόνας.

Η ζωγραφική της Μαρούδα είναι επομένως μια ζωγραφική όπου το φως γεννά τη μορφή. «ΣΚΥΛΟΣ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ» Ένα έργο ιδιαίτερης θεσμικής σημασίας είναι ο «Σκύλος στη βροχή» (2001). Το έργο ανήκει στη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης και είναι λάδι σε μουσαμά, διαστάσεων 180 × 150 εκ., δωρεά της ίδιας . Η παρουσία του έργου στην Εθνική Πινακοθήκη αποτελεί σημαντικό τεκμήριο της θέσης της Μαρούδα στη νεότερη ελληνική ζωγραφική.

Ο τίτλος και μόνον συμπυκνώνει πολλά από τα βασικά στοιχεία της εικαστικής της γλώσσας: ζώο – βροχή – μοναχικότητα – ατμόσφαιρα – χώρος – συναίσθημα.

Η βροχή εδώ μπορεί να λειτουργήσει όχι μόνο ως φυσικό φαινόμενο αλλά ως εικαστικός μηχανισμός που μεταμορφώνει τον χώρο και επιβάλλει μια αίσθηση προσωρινής απομόνωσης.

Η μορφή βρίσκεται μέσα στον κόσμο, αλλά ταυτόχρονα μοιάζει να βρίσκεται μόνη απέναντί του.

Αυτό το αίσθημα της σιωπηλής ύπαρξης θα αποκτήσει αργότερα νέα μορφή στους ανθρώπινους χαρακτήρες της ζωγράφου. ΑΠΟ ΤΟ ΤΟΠΙΟ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΙΓΟΥΡΑ Η μεγάλη στροφή της Μαρούδα προς την ανθρώπινη φιγούρα δεν αποτελεί ρήξη με την προηγούμενη ζωγραφική της.

Αποτελεί συνέχειά της.

Το τοπίο γίνεται σώμα.

Η ατμόσφαιρα γίνεται βλέμμα.

Η σιωπή του χώρου γίνεται σιωπή της ανθρώπινης μορφής.

Το ενδιαφέρον μετακινείται από το «πού» στο «ποιος». Και τελικά από το «τι βλέπω» στο: «τι αισθάνομαι όταν κοιτάζω;» «ΕΝΣΑΡΚΗ ΕΙΚΟΝΑ» Το 2022 η Μαρούδα παρουσίασε στην Gallery 7 την ατομική έκθεση «Ένσαρκη Εικόνα», με επιμέλεια του Γιώργου Μυλωνά.

Εδώ η ανθρώπινη φιγούρα, και ειδικότερα το γυναικείο σώμα, γίνεται ο κεντρικός τόπος της εικαστικής έρευνας.

Οι γυναίκες που ζωγραφίζει δεν παρουσιάζονται ως ανώνυμα ιδανικά σώματα.

Είναι πρόσωπα που γνωρίζει.

Είναι άνθρωποι με τους οποίους έχει προσωπική σχέση.

Και αυτό έχει αποφασιστική σημασία.

Η ίδια έχει εξηγήσει ότι την ενδιαφέρει το βλέμμα του μοντέλου, η προσωπικότητά του, η εξωτερική του παρουσία, αλλά και η μνήμη του τρόπου με τον οποίο περπατά ή στέκεται.

Έτσι το μοντέλο δεν είναι απλώς «αντικείμενο» ζωγραφικής.

Γίνεται φορέας μνήμης ΤΟ ΓΥΜΝΟ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ Η ζωγραφική της Μαρούδα γύρω από το γυναικείο γυμνό δεν είναι ζωγραφική πρόκλησης.

Είναι ζωγραφική παρουσίας.

Τα σώματα παρουσιάζονται σε απλές, καθημερινές στάσεις, μέσα σε λιτούς χώρους, χωρίς περιττή σκηνογραφική επιβάρυνση.

Η κριτική της Μελίτας Εμμανουήλ υπογραμμίζει ακριβώς αυτή τη λιτότητα, την υπαινικτική απόδοση των χώρων και την κεντρική θέση των μορφών.

Το ερωτικό στοιχείο υπάρχει.

Όμως δεν γίνεται αυτοσκοπός.

Το σώμα δεν λειτουργεί ως θέαμα.

Λειτουργεί ως φορέας ύπαρξης.

Η γυναίκα δεν παρουσιάζεται ως αντικείμενο.

Παρουσιάζεται ως παρουσία.

Και αυτή η διαφορά είναι θεμελιώδης «Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ» Το 2023 η καλλιτέχνις παρουσίασε τη νέα ενότητα «Η Γλώσσα της Ζωγραφικής» στην Contemporary Athens.

Η έκθεση αποτελεί συνέχεια της «Ένσαρκης Εικόνας» και εμβαθύνει ακόμη περισσότερο στη μελέτη της ανθρώπινης φιγούρας.

Εδώ η ζωγραφική φαίνεται να γίνεται ακόμη πιο αυτοαναφορική.

Δεν ενδιαφέρει πλέον μόνο τι ζωγραφίζει.

Ενδιαφέρει όλο και περισσότερο πώς ζωγραφίζει.

Το σχέδιο.

Το χρώμα.

Η πινελιά.

Ο χώρος.

Η σχέση σώματος και καμβά.

Η αφαίρεση.

Η μνήμη.

Το βλέμμα.

Όλα γίνονται στοιχεία μιας προσωπικής γλώσσας. Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΜΕ ΟΛΟ ΤΟ ΣΩΜΑ Η μεγέθυνση των έργων της δεν είναι απλώς ζήτημα διαστάσεων.

Σημαίνει αλλαγή στον τρόπο εργασίας. Η Μελίτα Εμμανουήλ έχει παρατηρήσει ότι στις μεγάλες διαστάσεις η ζωγράφος «χάνεται» μέσα στο έργο και ζωγραφίζει πλέον με ολόκληρο το σώμα και όχι μόνο με την άκρη του χεριού.

Αυτή η παρατήρηση είναι εξαιρετικά εύστοχη.

Η ζωγραφική της Μαρούδα δεν είναι μικροτεχνία.

Είναι σωματική πράξη.

Ο καμβάς γίνεται πεδίο κίνησης.

Η πινελιά γίνεται χειρονομία.

Το χρώμα γίνεται ενέργεια.

Και η τελική εικόνα κρατά μέσα της τη μνήμη αυτής της σωματικής διαδικασίας. ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ Ίσως τίποτε δεν είναι σημαντικότερο στη μεταγενέστερη ζωγραφική της από το βλέμμα.

Η ίδια έχει δηλώσει ότι αναζητά στο μοντέλο ένα βλέμμα που να την συγκινεί και, ακόμη και όταν το μοντέλο δεν βρίσκεται μπροστά της, επιχειρεί να κρατήσει την οπτική του μνήμη.

Εδώ βρίσκεται μια από τις πιο ποιητικές διαστάσεις της ζωγραφικής της.

Η εικόνα δεν γεννιέται μόνο από αυτό που βλέπει ο ζωγράφος.

Γεννιέται και από αυτό που θυμάται.

Το βλέμμα γίνεται μνήμη.

Και η μνήμη γίνεται χρώμα Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΩΣ ΜΝΗΜΗ Στη Μαρούδα υπάρχει ένας διαρκής διάλογος ανάμεσα στην άμεση παρατήρηση και στην εσωτερική μνήμη.

Το μοντέλο υπάρχει.

Αλλά το ζωγραφικό έργο δεν είναι φωτογραφία του μοντέλου.

Είναι η μεταμόρφωση της εμπειρίας του μοντέλου σε εικόνα.

Αυτό εξηγεί γιατί οι μορφές της έχουν συχνά μία παράξενη αίσθηση οικειότητας.

Δεν μοιάζουν με άγνωστα σώματα.

Μοιάζουν με πρόσωπα που κάποτε συναντήσαμε.

Με ανθρώπους που ίσως θυμόμαστε χωρίς να ξέρουμε ακριβώς από πού Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ, ΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΚΑΙ ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ Η καλλιτεχνική της σκέψη δεν περιορίζεται στα εικαστικά.

Η ίδια έχει μιλήσει για την αγάπη της για τον κινηματογράφο, την ποίηση και τη λογοτεχνία, ενώ η μουσική αποτελεί επίσης σημαντικό μέρος της προσωπικής της σχέσης με την καλλιτεχνική δημιουργία.

Η σχέση αυτή εξηγεί εν μέρει τον αφηγηματικό χαρακτήρα ορισμένων έργων της.

Οι μορφές της μοιάζουν σαν να έχουν προηγούμενο και επόμενο.

Σαν να βρισκόμαστε μπροστά σε μία σκηνή μιας ιστορίας που δεν γνωρίζουμε.

Αυτό είναι ένα από τα σημεία όπου η σκηνογραφική της εμπειρία συναντά τη ζωγραφική Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ Αν επιχειρούσαμε να συνοψίσουμε την καλλιτεχνική ιδιοτυπία της Μαρούδα σε ορισμένους βασικούς άξονες, θα μπορούσαμε να αναφέρουμε: 1. Τη σιωπή Η απουσία θορύβου γίνεται δημιουργική δύναμη. 2. Το φως Το φως δεν φωτίζει απλώς· διαμορφώνει. 3. Το χρώμα Το χρώμα λειτουργεί ως αρχιτεκτονική της μορφής. 4. Το σώμα Το σώμα γίνεται τόπος μνήμης και ανθρώπινης παρουσίας. 5. Το βλέμμα Το βλέμμα αποτελεί το σημείο όπου ο ζωγράφος συναντά τον άνθρωπο. 6. Τον χώρο Ο χώρος δεν είναι σκηνικό.

Είναι ψυχική κατάσταση. 7. Τη μνήμη Η εικόνα μετασχηματίζει την εμπειρία σε διάρκεια. 8. Την αφαίρεση Η Μαρούδα αφαιρεί για να αποκαλύψει. ΕΚΘΕΣΙΑΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ Η καλλιτεχνική της διαδρομή περιλαμβάνει σημαντικές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.

Η συμμετοχή της σε σημαντικές ομαδικές εκθέσεις περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, διοργανώσεις στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Μουσείο Μπενάκη, στην Πινακοθήκη Χανίων, στο Μακεδονικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, καθώς και παρουσιάσεις εκτός Ελλάδος. ΘΕΣΜΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΕΣ Η παρουσία έργων της σε θεσμικές συλλογές αποτελεί σημαντικό μέρος της καλλιτεχνικής της παρακαταθήκης. Η Εθνική Πινακοθήκη καταγράφει την Καλλιρρόη Μαρούδα ως ζωγράφο γεννημένη στη Ζάκυνθο το 1958 και έχει στη συλλογή της το έργο «Σκύλος στη βροχή». Το SearchCulture καταγράφει επίσης έργα της σε θεσμικές συλλογές, μεταξύ των οποίων το Μουσείο Νεοελληνικής Τέχνης Ρόδου, ενώ πηγές για το έργο της αναφέρουν παρουσία σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Η θεσμική αυτή παρουσία έχει ιδιαίτερη σημασία: το έργο της δεν παραμένει αποκλειστικά στο πλαίσιο της ιδιωτικής συλλεκτικής ζωής.

Εντάσσεται στη δημόσια μνήμη της νεοελληνικής ζωγραφική Η ΖΑΚΥΝΘΙΝΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ Η καταγωγή της Μαρούδα από τον Άγιο Νικόλαο ( Κοιλιωμένο) τη Ζακύνθου αποκτά ιδιαίτερο συμβολικό βάρος όταν εξετάζεται στο πλαίσιο της ιστορίας των Επτανήσων.

Η ζακυνθινή παράδοση δεν είναι μονοσήμαντη.

Είναι λόγος.

Είναι μουσική.

Είναι θέατρο.

Είναι ποίηση.

Είναι ζωγραφική.

Είναι μνήμη.

Και κυρίως είναι ένας ιδιαίτερος τρόπος να αισθάνεσαι το φως. Η Καλλιρρόη Μαρούδα αποτελεί μία από τις σύγχρονες καλλιτεχνικές παρουσίες που μπορούν να συνδεθούν με αυτή τη μεγάλη πολιτιστική κληρονομιά χωρίς να εγκλωβίζονται σε μια μουσειακή αναπαραγωγή της.

Η σχέση της με τη Ζάκυνθο δεν χρειάζεται να είναι κυριολεκτική για να είναι ουσιαστική.

Μπορεί να βρίσκεται: στο φως, στην ευαισθησία, στην ατμόσφαιρα, στη μνήμη, στην ποίηση της εικόνας. Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ Η Μαρούδα ανήκει σε εκείνη τη γενιά Ελλήνων ζωγράφων που εξακολούθησαν να υπερασπίζονται τη ζωγραφική πράξη σε μία εποχή κατά την οποία η σύγχρονη τέχνη διευρυνόταν προς την εγκατάσταση, τη φωτογραφία, το βίντεο, τις νέες τεχνολογίες και τα διευρυμένα μέσα.

Η επιλογή της να παραμείνει πιστή στον καμβά δεν αποτελεί καλλιτεχνική αδυναμία.

Αποτελεί συνειδητή επιλογή.

Η ζωγραφική γίνεται για εκείνη τρόπος σκέψης.

Και το καβαλέτο γίνεται ένας χώρος μακράς μαθητείας.

Ένας χώρος επιμονής.

Ένας χώρος καθημερινής δοκιμασίας.

Ένας χώρος ελευθερίας. Η ΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ Στον πυρήνα της τέχνης της υπάρχει μια ιδιότυπη ηθική. Η Μαρούδα δεν καταναλώνει το μοντέλο.

Το ακούει.

Το κοιτάζει.

Το θυμάται.

Το μεταφέρει στον καμβά.

Η σχέση ζωγράφου και μοντέλου γίνεται σχέση εμπιστοσύνης.

Γι' αυτό και το βλέμμα αποκτά τόσο μεγάλη σημασία.

Η ζωγραφική δεν είναι απλή καταγραφή.

Είναι συνάντηση. Η ΚΑΛΛΙΡΡΟΗ ΜΑΡΟΥΔΑ ΩΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ Αν έπρεπε να αποδώσουμε με μία μόνο φράση τη βαθύτερη ουσία του έργου της, θα μπορούσαμε να πούμε: Η Καλλιρρόη Μαρούδα είναι ζωγράφος της παρουσίας.

Ζωγραφίζει το σώμα, αλλά αναζητά την ψυχή του.

Ζωγραφίζει το τοπίο, αλλά αναζητά την ατμόσφαιρά του.

Ζωγραφίζει το πρόσωπο, αλλά αναζητά το βλέμμα του.

Ζωγραφίζει τον χώρο, αλλά αναζητά τη σιωπή του.

Ζωγραφίζει το φως, αλλά αναζητά την εσωτερική του θερμοκρασία.

Η γυναίκα που ζωγραφίζει το βλέμμα Η μεγάλη ζωγραφική δεν χρειάζεται πάντοτε θόρυβο.

Μερικές φορές χρειάζεται σιωπή.

Χρειάζεται έναν άνθρωπο απέναντι από έναν καμβά.

Χρειάζεται ένα βλέμμα.

Μια μνήμη.

Μια χειρονομία.

Και την επίμονη προσπάθεια να μετατραπεί κάτι εφήμερο σε κάτι που θα διαρκέσει.

Αυτό είναι το βαθύτερο επίτευγμα της Καλλιρρόης Μαρούδα.

Στη ζωγραφική της η ανθρώπινη μορφή δεν είναι απλώς σώμα.

Είναι μνήμη.

Δεν είναι απλώς γυμνό.

Είναι ευάλωτη ανθρώπινη παρουσία.

Δεν είναι απλώς πρόσωπο.

Είναι βλέμμα.

Δεν είναι απλώς χώρος.

Είναι εσωτερική σκηνή.

Και δεν είναι απλώς χρώμα.

Είναι ένας τρόπος να αισθανθείς.

Από τη «Βροχή – Ομίχλη – Σιωπή» έως την «Ένσαρκη Εικόνα» και τη «Γλώσσα της Ζωγραφικής», η διαδρομή της μοιάζει με μια μακρά πορεία προς την ίδια πάντοτε αναζήτηση: να αφαιρεθεί το περιττό και να μείνει η αλήθεια της εικόνας.

Ίσως γι' αυτό η ζωγραφική της δεν εξαντλείται στην πρώτη ματιά.

Ζητά χρόνο.

Ζητά σιωπή.

Ζητά δεύτερη ματιά.

Και τότε, μέσα από τις λεπτές μεταβολές του χρώματος, μέσα από το σώμα, το πρόσωπο, το βλέμμα και τον χώρο, εμφανίζεται κάτι βαθύτερο: ο άνθρωπος.

Και μαζί του, η μνήμη.

Αυτή είναι η ουσιαστική παρακαταθήκη της Καλλιρρόης Μαρούδα στη σύγχρονη ελληνική ζωγραφική.

Μια ζωγραφική που δεν φωνάζει.

Μια ζωγραφική που δεν επιδεικνύεται. Μια ζωγραφική που επιμένει. Και τελικά, μια ζωγραφική που κοιτάζει τον άνθρωπο.!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους