Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΟΠΗ Κάπως έτσι οι καυγάδες ξεκινούν. Από τη μια άκρη στην άλλη οι χορευτές τεντώνουν το σκοινί και πλησιάζουν ο ένας τον άλλον, με βλέμμα σταθερό, πρόσωπο με πρόσωπο.

Οι λέξεις χτυπούν κατάστηθα κι όποιος πέσει έχασε το παιχνίδι, κι όποιος έμεινε κέρδισε το σκοινί.

Και πού ξανά αντίπαλος; Και πού η πολυπόθητη εκτόνωση, όταν στα συντρίμμια δεν υπάρχει πια αντίδραση; Κι έρχεται η μοναξιά.

Κι έρχεται η λύπη.

Και το παιχνίδι γράφει το τέλος. SOL Μα το σκοινί δεν ήταν ποτέ έπαθλο.

Ήταν η απόσταση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που κανείς τους δεν άντεχε να αφήσει χαλαρή.

Το τραβούσαν για να νικήσουν.

Το τραβούσαν για να μην πλησιάσουν.

Κι όσο περισσότερο πονούσαν τα χέρια, τόσο περισσότερο πίστευαν πως αν αφήσουν πρώτοι θα έχουν χάσει.

Ώσπου το ένα χέρι άνοιξε.

Και ο άλλος έμεινε όρθιος. Νικητής.

Με ολόκληρο το σκοινί δικό του.

Μόνο που στην απέναντι άκρη δεν υπήρχε πια κανείς.

Τότε κατάλαβε πως δεν του έλειπε η νίκη.

Του έλειπε εκείνο το τράβηγμα που του έλεγε πως κάποιος ήταν ακόμη απέναντι.

Κοίταξε τα συντρίμμια, κοίταξε το άδειο σκοινί στα χέρια του και για πρώτη φορά δεν είχε κανέναν να κατηγορήσει, κανέναν να προκαλέσει, κανέναν να νικήσει. Μονάχα τη σιωπή. Και η σιωπή δεν τραβάει ποτέ το σκοινί πίσω. Πόπη & GPT-5.6 SOL

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους