Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑΣ Η ανάγκη μιας νέας κοινωνικής πατριωτικής σύνθεσης ΙΑΜ Πίσω από την εσωτερική σύγκρουση στη Νέα Δημοκρατία υπάρχει ένα βαθύτερο πολιτικό ζήτημα: η κρίση της Κεντροδεξιάς...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος θα ηγηθεί της Νέας Δημοκρατίας.

Είναι ποιον άνθρωπο, ποια κοινωνία και ποια αντίληψη για την Ελλάδα θα εκφράσει η σύγχρονη Κεντροδεξιά.

Η αντιπαράθεση Μητσοτάκη–Σαμαρά ανέδειξε αυτή την αντίφαση με ιδιαίτερη ένταση.

Από τη μία βρίσκεται μια Κεντροδεξιά που έχει μετακινηθεί προς τον φιλελευθερισμό, τον εκσυγχρονισμό και την τεχνοκρατική διακυβέρνηση.

Από την άλλη, ένα τμήμα της παραδοσιακής κοινωνικής και πατριωτικής της βάσης αισθάνεται ότι δεν αναγνωρίζει πλέον τον εαυτό του σε αυτή την πολιτική έκφραση.

Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.

Δεν σημαίνει ότι ο εκσυγχρονισμός ήταν λάθος. Η Ελλάδα χρειαζόταν και χρειάζεται μεταρρυθμίσεις, επενδύσεις, ψηφιακό κράτος, αποτελεσματική διοίκηση και ισχυρή οικονομία.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν ο εκσυγχρονισμός παύει να είναι μέσο και γίνεται πολιτικός αυτοσκοπός.

Τότε υπάρχει ο κίνδυνος να χαθεί από το κέντρο της πολιτικής ο άνθρωπος που βιώνει την πραγματική Ελλάδα: ο εργαζόμενος, ο μικρός επαγγελματίας, ο αγρότης, η οικογένεια, ο νέος που δεν μπορεί να αποκτήσει σπίτι, η περιφέρεια που ερημώνει.

Έτσι δημιουργείται το χάσμα.

Η πολιτική μπορεί να εμφανίζει θετικούς οικονομικούς δείκτες, ενώ σημαντικά τμήματα της κοινωνίας να αισθάνονται ότι η ανάπτυξη δεν μεταφράζεται σε καλύτερη ζωή.

Μπορεί να υπάρχει οικονομική μεγέθυνση, αλλά να υπάρχει αδυναμία δημιουργίας οικογένειας.

Μπορεί να υπάρχουν επενδύσεις, αλλά να συρρικνώνεται η παραγωγική βάση της περιφέρειας.

Μπορεί να υπάρχει ψηφιακό κράτος, αλλά ο πολίτης να αισθάνεται ότι το κράτος δεν τον προστατεύει όταν αντιμετωπίζει πραγματικές δυσκολίες.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η κρίση της Κεντροδεξιάς: στην απόσταση ανάμεσα στην πολιτική της επιτυχία και στην κοινωνική της εκπροσώπηση.

Και όταν ένα πολιτικό ρεύμα χάνει την αίσθηση ότι εκπροσωπεί τις πραγματικές αγωνίες της κοινωνικής του βάσης, εμφανίζεται αναπόφευκτα εσωτερική αμφισβήτηση.

Η σύγκρουση προσώπων είναι τότε μόνο το σύμπτωμα.

Η κρίση είναι βαθύτερη: είναι κρίση ταυτότητας και κοινωνικού προσανατολισμού. ⸻ Από την κρίση στην ανάγκη νέας σύνθεσης Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η επιστροφή σε μια παλαιότερη μορφή Κεντροδεξιάς.

Ούτε η λύση είναι ένας νέος κύκλος κομματικών συγκρούσεων. Η Ελλάδα χρειάζεται κάτι δυσκολότερο: μια νέα κοινωνική και πατριωτική σύνθεση.

Μια σύνθεση που θα κρατήσει ό,τι θετικό έφερε ο εκσυγχρονισμός, αλλά θα επαναφέρει στο κέντρο της πολιτικής τον άνθρωπο, την κοινωνία και την πατρίδα.

Αυτό είναι ο Ελληνικός Κοινωνικός Πατριωτισμός.

Δεν αρνείται την οικονομία της αγοράς.

Αρνείται όμως την αντίληψη ότι η αγορά μπορεί από μόνη της να απαντήσει σε κάθε κοινωνικό πρόβλημα.

Δεν απορρίπτει την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Τη θεωρεί αναγκαία δύναμη παραγωγής και ανάπτυξης.

Δεν ζητά ένα παντοδύναμο κράτος.

Ζητά ένα ισχυρό κράτος εκεί όπου το δημόσιο συμφέρον δεν μπορεί να αφεθεί στην τύχη της αγοράς.

Δεν απορρίπτει την Ευρώπη.

Θέλει την Ελλάδα μέσα στην Ευρώπη με αυτοπεποίθηση, διαπραγματευτική ισχύ και εθνική συνείδηση.

Και κυρίως, δεν αντιλαμβάνεται τον πατριωτισμό ως απλή ρητορική για τα εθνικά θέματα.

Πατρίδα είναι και η δυνατότητα του Έλληνα να ζήσει αξιοπρεπώς στην πατρίδα του.

Γι’ αυτό κοινωνική πολιτική και πατριωτισμός δεν είναι δύο διαφορετικές πολιτικές.

Είναι οι δύο όψεις της ίδιας πολιτικής αντίληψης. ⸻ Η κοινωνία στο κέντρο Η νέα σύνθεση πρέπει να ξεκινά από ένα απλό ερώτημα: Σε τι χρησιμεύει η ανάπτυξη αν ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει καλύτερα; Η οικονομία πρέπει να αναπτύσσεται, αλλά η ανάπτυξη πρέπει να διαχέεται στην κοινωνία.

Η επιχειρηματικότητα πρέπει να προστατεύεται, αλλά και ο εργαζόμενος πρέπει να μπορεί να ζει από την εργασία του.

Η επένδυση πρέπει να ενθαρρύνεται, αλλά η χώρα πρέπει να διατηρεί παραγωγική βάση και στρατηγικό έλεγχο στους κρίσιμους τομείς.

Η περιφέρεια πρέπει να αναπτύσσεται, όχι να μετατρέπεται σε χώρο εποχικής οικονομικής δραστηριότητας.

Και πάνω απ’ όλα, η οικογένεια πρέπει να μπορεί να δημιουργεί το μέλλον της.

Το δημογραφικό, επομένως, δεν είναι απλώς οικονομικό ζήτημα.

Είναι ζήτημα εθνικής συνέχειας.

Μια χώρα που δεν μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να γεννηθούν και να μεγαλώσουν τα παιδιά της, υπονομεύει το ίδιο το μέλλον της. ⸻ Ισχυρό κράτος και ελεύθερη κοινωνία Ο κοινωνικός πατριωτισμός δεν προτείνει κρατισμό.

Προτείνει διάκριση ευθύνης.

Η αγορά δημιουργεί πλούτο.

Η επιχειρηματικότητα δημιουργεί παραγωγή και θέσεις εργασίας.

Η κοινωνία δημιουργεί δεσμούς και αλληλεγγύη.

Και το κράτος εγγυάται εκεί όπου η αγορά και η ιδιωτική πρωτοβουλία δεν μπορούν ή δεν πρέπει να υποκαταστήσουν το δημόσιο συμφέρον.

Ασφάλεια, δικαιοσύνη, υγεία, παιδεία, βασικές υποδομές, ενεργειακή ασφάλεια, εθνική άμυνα, δημογραφική πολιτική και προστασία των αδυνάτων δεν μπορούν να θεωρούνται απλώς οικονομικές δραστηριότητες.

Είναι λειτουργίες της Πολιτείας.

Γι’ αυτό η νέα σύνθεση απορρίπτει δύο εξίσου λανθασμένα άκρα: ούτε κράτος που επιχειρεί να τα κάνει όλα, ούτε αγορά που καλείται να αποφασίζει για όλα. ⸻ Πατριωτισμός με κοινωνικό περιεχόμενο Το ίδιο ισχύει για την εθνική πολιτική. Η Ελλάδα πρέπει να είναι ευρωπαϊκή, αλλά όχι άβουλη.

Πρέπει να επιδιώκει την ειρήνη, αλλά να διαθέτει αποτρεπτική ισχύ.

Πρέπει να συνεργάζεται διεθνώς, αλλά να υπερασπίζεται τα εθνικά της συμφέροντα.

Και πρέπει να αντιλαμβάνεται ότι η εθνική ισχύς δεν παράγεται μόνο στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Παράγεται στην οικονομία, στην παραγωγή, στην παιδεία, στη δημογραφία και στην κοινωνική συνοχή.

Ένα έθνος κοινωνικά διαλυμένο δεν μπορεί να είναι πραγματικά ισχυρό. ⸻ Η μεγάλη υπέρβαση Επομένως η κρίση της Κεντροδεξιάς δεν πρέπει να οδηγήσει απλώς σε αλλαγή προσώπων.

Πρέπει να οδηγήσει σε επανεξέταση της πολιτικής της ταυτότητας.

Το ζητούμενο δεν είναι να επιστρέψουμε στην παλιά Κεντροδεξιά.

Είναι να δημιουργήσουμε μια νέα σύνθεση που θα ενώσει: την οικονομική ελευθερία με την κοινωνική δικαιοσύνη, την ιδιωτική πρωτοβουλία με το δημόσιο συμφέρον, τον εκσυγχρονισμό με την ιστορική συνέχεια, την ευρωπαϊκή συμμετοχή με την εθνική αυτοπεποίθηση, τον πατριωτισμό με την προστασία του αδύναμου, την ανάπτυξη με τη δημογραφική αναγέννηση.

Αυτό είναι το πολιτικό κενό που αποκαλύπτει η σημερινή κρίση.

Και αυτό είναι το πεδίο στο οποίο μπορεί να τοποθετηθεί ο Ελληνικός Κοινωνικός Πατριωτισμός.

Όχι ως ακόμη μία εκδοχή της Δεξιάς.

Αλλά ως προσπάθεια να δημιουργηθεί μια πολιτική σύνθεση πέρα από τις παλιές διαχωριστικές γραμμές: ελεύθερη οικονομία χωρίς κοινωνική εγκατάλειψη, κοινωνική προστασία χωρίς κρατισμό, πατριωτισμός χωρίς απομόνωση, ευρωπαϊσμός χωρίς υποτέλεια, εκσυγχρονισμός χωρίς απώλεια ταυτότητας.

Γιατί τελικά το ζήτημα δεν είναι ποιος θα κερδίσει τη μάχη μέσα στη Νέα Δημοκρατία.

Το ζήτημα είναι αν θα υπάρξει μια πολιτική δύναμη που θα μπορέσει να εκφράσει τον άνθρωπο, την κοινωνία και την Ελλάδα του αύριο

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους