Original Post

Πλήρες Κείμενο:

yusra #28 | Διαστάσεις Πολέμου | | Τη στιγμή που ο πόλεμος έπαψε να ’ναι απρόσιτος.

Μια κινηματογραφική διαδρομή μέσω του Μπένγιαμιν | της Μαριλένας Καρρά Marilena Karra Αναμνήσεις που ποτέ δεν λησμονιούνται Το ντοκιμαντέρ Καμιά άλλη γη (2024) τελείωσε και τα φώτα άναψαν.

Απ’ το βάθος ακούστηκε στ’ αραβικά ένα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Πολλοί σώπασαν.

Πώς να ένιωθαν όλοι αυτοί, ο τύπος που έκλαιγε δίπλα μου και η κοπέλα στ’ αριστερά, η οποία –κάθε που ακουγόταν πυροβολισμός– έκλεινε τα μάτια; Πώς να ’νιωθαν γι’ αυτή την ιστορία από τη Δυτική όχθη και τον ξεριζωμό των χωριών του Masafer Yatta; Πώς να ’νιωθαν σε κάθε στιγμή εξευτελιστικής βίας –τόσο εκ μέρους του IDF, όσο και των εποίκων– μετρημένης κι επίμονης, γι’ αυτό κι εξευτελιστικής, μα την ίδια στιγμή, εξίσου –καθότι βυθισμένη στον μυθικό χρόνο της δυτικής κυριαρχίας– μιας ειρωνικά γκροτέσκο βίας; Πάνε μήνες από τότε που είδα την ταινία στην αίθουσα 1 του American Cosmograph στην Τουλούζη.

Πάνε μήνες και δεν θυμάμαι πολλά.

Θα σας μιλήσω, λοιπόν, για κείνα που θυμάμαι.

Θυμάμαι που… Οι μπουλντόζες κυνηγάνε τα κοτόπουλα σε ό,τι απόμεινε από το κοτέτσι, θυμάμαι που οι μπουλντόζες διαλύουν το σχολείο κι ένας δάσκαλος μαζεύει τις μπάλες για το μάθημα της αριθμητικής και να, θυμάμαι που οι μπουλντόζες ξανάρχονται, έχουν δίπλα τους όλη τη δυτικά πατενταρισμένη υποκρισία.

Θυμάμαι που μια γυναίκα φωνάζει: «σε τι πειράζει την ασφάλειά σας το ηλεκτρικό μας ρεύμα;» Οι μπουλντόζες ξανάρχονται, κάθε βδομάδα βαράνε ένα σπίτι, κάθε βδομάδα είναι αλλουνού η σειρά.

Και όταν το 2023 έρχονται γι’ άλλη μια φορά, περιτριγυρίζονται από οπλισμένους εποίκους που βαράνε στο ψαχνό.

Τα χωριά του Masafer Yatta δεν υπάρχουν πια.

Μοιάζουν με τα χαμηλά, χωμάτινα σπίτια της Ματέρα, στην επαρχία Μπαζιλικάτα της νότιας Ιταλίας, της Ματέρα διαμέσου και κατ’ αναλογία της οποίας ο Παζολίνι θα στοχαστεί τη χαμένη Παλαιστίνη ενόσω σκηνοθετεί το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (1964). Χαμένη Παλαιστίνη, μα όχι γιατί την κατάπιε κάποια υποτιθέμενη άβυσσος στην οποία ρίχνεται το παρελθόν (και μαζί του το παρόν ως αναπόδραστη συνέπεια αδύνατων αναμνημονεύσεων), χαμένη όσο και για όσο θα μας πάρει να ενστερνιστούμε κάτι από την κατ’ αναλογία, μεσσιανική, ιστορική σκέψη του Παζολίνι, όπου η απολύτρωση του παρελθόντος εξαρτάται από εκείνη του παρόντος.

Και ποτέ αντίστροφα.

Από τη δική του σκοπιά, η απολύτρωση του Νότου –ως χειραφέτηση από την πολιτική, οικονομική, γλωσσική κι ευρύτερα πολιτισμική κυριαρχία του ιταλικού Βορρά– είναι αυτή που επιτρέπει ν’ αντικαταστήσουμε την ειρηνευμένη φιγούρα της ενσαρκωμένης θεϊκής αγάπης με την πολεμική, γήινη και χωμάτινη αγάπη, με την αγάπη εν μέσω πολέμου.

Μα όσο κι αν μοιάζουν τα χωμάτινα, χαμηλά σπίτια της παζολινικής ιταλικής ερήμου μ’ εκείνα της παλαιστινιακής, μ’ εκείνα της προσιτής –χωρικά και χρονικά– γης της Δυτικής όχθης, άλλο τόσο αποκλίνουν οι σύγχρονοι κάτοικοι της τελευταίας από τον Χριστό του ευαγγελίου, τον εξαγριωμένο Χριστό που δεν κατάφερε εν τέλει να εκδιώξει τους εμπόρους από το ναό.

Απέναντι στην αποτυχία αυτού του Χριστού, οι κάτοικοι στα χωριά του Masafer Yatta ενδύονται μια στωικότητα απροσπέλαστη, τη στωικότητα μιας ζωής μέσα στην αντίσταση, μιας ζωής βουτηγμένης στη μακρά διάρκεια αιωνόβιων λιόδεντρων. – «Μην περιμένεις να λύσεις σε βδομάδες έναν πόλεμο που κρατάει δεκαετίες», λέει ο παλαιστίνιος Μπάζελ στον εβραίο φίλο του Γιουβάλ με τον οποίο συνδημιουργούν αυτό το ντοκιμαντέρ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους