Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η τριπλέτα που έκανε το ποδόσφαιρο τέχνη…Σπόλιαριτς. Κρισμάρεβιτς. Τσέποβιτς. Τρία ονόματα.

Τρεις διαφορετικοί ρόλοι.

Μία ποδοσφαιρική συμφωνία που δύσκολα επαναλαμβάνεται.

Ένας σέντερ φορ, ένας αριστερός ακραίος επιθετικός και ένας επιτελικός μέσος-μάγος.

Ο καθένας διαφορετικός.

Ο καθένας ξεχωριστός.

Όταν όμως βρέθηκαν μαζί στον Απόλλωνα, έγιναν κάτι πολύ περισσότερο από το άθροισμα των τριών.

Έγιναν τριπλέτα.

Και όχι οποιαδήποτε τριπλέτα.

Μία τριπλέτα που έβαλε τη σφραγίδα της σε μια ολόκληρη εποχή του κυπριακού ποδοσφαίρου. Ο Μιλένκο Σπόλιαριτς είχε εκείνο το χάρισμα που δεν διδάσκεται.

Έβλεπε την πάσα πριν ακόμη δημιουργηθεί ο χώρος.

Το δεξί του πόδι μπορούσε να γίνει κάθετη πάσα, ασίστ, φάουλ ή γκολ.

Ήταν ο εγκέφαλος, ο δημιουργός, ο άνθρωπος που έδινε στην επίθεση ιδέα και κατεύθυνση. Ο Μπόμπαν Κρισμάρεβιτς ήταν η έκρηξη.

Ο ποδοσφαιριστής που μπορούσε να εμφανιστεί από την αριστερή πλευρά, να συγκλίνει, να δημιουργήσει, να σκοράρει.

Η τεχνική, η κίνηση και η ποδοσφαιρική του ευφυΐα τον έκαναν απρόβλεπτο.

Και μπροστά από όλους, ο Σλάτζιαν Τσέποβιτς.

Ο εκτελεστής.

Ο φορ που δεν χρειαζόταν πολλές ευκαιρίες.

Εκεί που η μπάλα έφτανε στην περιοχή, εκείνος ήξερε τι έπρεπε να κάνει.

Δύναμη, ένστικτο, τοποθέτηση και γκολ.

Και πίσω από όλα αυτά; Η χημεία.

Γιατί το μεγαλείο τους δεν βρισκόταν μόνο στα προσωπικά τους χαρακτηριστικά.

Βρισκόταν στον τρόπο με τον οποίο συμπλήρωνε ο ένας τον άλλον. Ο Σπόλιαριτς δημιουργούσε. Ο Κρισμάρεβιτς άνοιγε χώρους και απειλούσε. Ο Τσέποβιτς τελείωνε.

Και κάπως έτσι ο Απόλλωνας απέκτησε μια επιθετική τριπλέτα που έκανε τις αντίπαλες άμυνες να μοιάζουν μικρότερες απ’ ό,τι πραγματικά ήταν.

Οι αριθμοί, άλλωστε, έχουν τη δική τους γλώσσα.

Στα τρία χρόνια που συνυπήρξαν, 152 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις.

Δηλαδή περίπου 51 γκολ κάθε χρόνο μόνο από αυτούς τους τρεις.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, μοίρασαν συνολικά 87 ασίστ! Είναι η απόδειξη μιας επιθετικής τριπλέτας που μπορούσε να δημιουργήσει, να σκοράρει και να αλλάξει μόνη της την εξέλιξη ενός αγώνα.

Δεν είναι τυχαίο ότι η συνύπαρξή τους συνδέθηκε με μία από τις σπουδαιότερες περιόδους στην ιστορία του Απόλλωνα.

Την περίοδο 1993/94, με την αύξηση του αριθμού των ξένων από δύο σε τρεις, ο Κρισμάρεβιτς προστέθηκε στους ήδη υπάρχοντες Σπόλιαριτς και Τσέποβιτς και το παζλ συμπληρώθηκε.

Και εκείνη η ομάδα δεν πήρε απλώς ένα πρωτάθλημα.

Έγραψε εποχή.

Ήταν η εποχή που ο Απόλλωνας δεν πήγαινε στο γήπεδο απλώς για να κερδίσει.

Πήγαινε για να αφήσει παράσταση.

Και οι τρεις ήταν πρωταγωνιστές της.

Ίσως γι’ αυτό, τόσα χρόνια μετά, όταν οι φίλαθλοι του Απόλλωνα αναζητούν στις αναμνήσεις τους εκείνη την ομάδα, δεν θυμούνται μόνο αποτελέσματα.

Θυμούνται κινήσεις.

Θυμούνται γκολ.

Θυμούνται πάσες.

Θυμούνται φάουλ.

Θυμούνται εκείνη την αίσθηση ότι κάτι θα συμβεί κάθε φορά που ένας από τους τρεις ακουμπούσε την μπάλα.

Γιατί ο μεγάλος ποδοσφαιριστής αφήνει στατιστικά.

Ο σπουδαίος αφήνει στιγμές.

Αλλά οι πραγματικοί μύθοι αφήνουν εποχές.

Και ο Σπόλιαριτς, ο Κρισμάρεβιτς και ο Τσέποβιτς δεν ήταν απλώς τρεις ξένοι που φόρεσαν τη φανέλα του Απόλλωνα.

Ήταν τρία κομμάτια της ίδιας ποδοσφαιρικής μαγείας.

Κι όταν συναντήθηκαν στον ίδιο αγωνιστικό χώρο, συνέβη κάτι που δεν μετριέται εύκολα με γκολ και ασίστ. Ο Απόλλωνας απέκτησε μια τριπλέτα που δεν έπαιξε απλώς ποδόσφαιρο.

Έπαιξε στις αναμνήσεις μας.

Και γι’ αυτό, τρεις δεκαετίες μετά, τα ονόματά τους εξακολουθούν να ακούγονται σαν σύνθημα: ΣΠΟΛΙΑΡΙΤΣ – ΚΡΙΣΜΑΡΕΒΙΤΣ – ΤΣΕΠΟΒΙΤΣ.

Τρεις φανέλες.

Τρεις σκιές που έγιναν θρύλοι.

Και μια ολόκληρη γενιά Απολλωνιστών που ακόμη, όταν κλείνει τα μάτια, τους βλέπει να παίζουν. Γιατί οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές κάποτε αποσύρονται. Οι μύθοι όμως… δεν αποσύρονται ποτέ. K.K.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους