👉Η Πολιτική επικαιρότητα και τα μηνύματα της ΔΕΘ, μέσα απο τη δική μου ματιά . Απο μια φετινή απουσία που έχει το δικό της νόημα. ⚠️ ΠΡΟΣΟΧΗ: Μεγάλο κείμενο… Για όσους, όμως, επιμένουν ακόμη και με...

Πλήρες Κείμενο:

👉Η Πολιτική επικαιρότητα και τα μηνύματα της ΔΕΘ, μέσα απο τη δική μου ματιά . Απο μια φετινή απουσία που έχει το δικό της νόημα. ⚠️ ΠΡΟΣΟΧΗ: Μεγάλο κείμενο… Για όσους, όμως, επιμένουν ακόμη και με ανώνυμα προφίλ να διαβάζουν πίσω απο τις λέξεις, τις εικόνες και τα μηνύματα που εκπέμπω... 🎙️«Ωραία που τα λες… μα έλα που σε ξέρω» – Η ΔΕΘ, ο Πρωθυπουργός και η μεγάλη δοκιμασία της εμπιστοσύνης 📽️Γράφει η Δημοσιογράφος Νότα Παπαδοπούλου Μούτσιου👇 Ολοκληρώθηκε η συνέντευξη Τύπου του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ.

Μια συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε στη σκιά της χθεσινής ανείπωτης τραγωδίας στην Τανάγρα, όπου χάσαμε δύο παλικάρια μας, δύο αξιωματικούς της Πολεμικής Αεροπορίας, κατά τη διάρκεια αεροπορικής επίδειξης.

Δύο ανθρώπους που δεν θα επιστρέψουν στις οικογένειες τους και μπροστά σε μια τέτοια απώλεια, προηγείται ο σεβασμός.

Ακολουθεί, όμως, και η υποχρέωση να διερευνηθούν με απόλυτη σοβαρότητα, με στοιχεία και χωρίς βιαστικά συμπεράσματα, όλα όσα οδήγησαν σε αυτή την ανείπωτη τραγωδία.

Προσωπικά θεωρώ ότι τέτοιου είδους εκδηλώσεις και επιδείξεις θα πρέπει πλέον να επανεξεταστούν συνολικά ως προς τους όρους και τις συνθήκες διεξαγωγής τους.

Γιατί είναι αβάσταχτο να χάνει η χώρα τα παιδιά της σε καιρό ειρήνης και μάλιστα σε επιδείξεις των αεροπορικών μας δυνάμεων.

Οι άνθρωποι που υπηρετούν στις Ένοπλες Δυνάμεις γνωρίζουν καλύτερα από όλους τι σημαίνουν καθήκον, κίνδυνος και αυτοθυσία.

Ακριβώς γι’ αυτό η Πολιτεία οφείλει να εξαντλεί κάθε δυνατότητα προστασίας τους όταν ο κίνδυνος δεν υπαγορεύεται απο τις ανάγκες της μάχης.

Μέσα σε αυτό το βαρύ κλίμα ολοκληρώθηκε σήμερα και η καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου του Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απάντησε στις ερωτήσεις των Δημοσιογράφων με αμεσότητα, ψυχραιμία και, κυρίως, με πλήρη επίγνωση της οικονομικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται σήμερα η χώρα.

Δεν επιχείρησε να παρουσιάσει μια πραγματικότητα χωρίς δυσκολίες.

Αναφέρθηκε σε όσα έχουν επιτευχθεί, αλλά και σε όσα εξακολουθούν να πιέζουν την καθημερινότητα των πολιτών και απαιτούν ακόμη πολύ δουλειά.

Και αυτό έχει την δική του σημασία.

Γιατί σε μια περίοδο κατά την οποία η κοινωνία δοκιμάζεται απο την ακρίβεια και την ανασφάλεια, ο πολιτικός λόγος δεν αρκεί να περιγράφει αριθμούς.

Οφείλει να αποδεικνύει ότι αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα πίσω απο αυτούς.

Την ίδια ώρα, στη Θεσσαλονίκη, βλέπουμε ζωντανές εκπομπές και δελτία ειδήσεων να μεταδίδονται όχι από τις εγκαταστάσεις της ΕΡΤ3, αλλά απο σημεία δίπλα στη ΔΕΘ, ακόμη και απο ειδικά διαμορφωμένο χώρο σε βεράντα ξενοδοχείου, με φόντο την πόλη και το επίκεντρο των πολιτικών εξελίξεων.

Κάπως έτσι, μπροστά στις κάμερες της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, είδαμε να ξεδιπλώνεται και η πολιτική πραγματικότητα των ημερών, με εκτενή παρουσία των κινητοποιήσεων που πραγματοποιήθηκαν την ημέρα των εγκαινίων τησ ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη. Η ΕΡΤ, φυσικά, οφείλει να καλύπτει αυτές τις κινητοποιήσεις.

Αυτό είναι αυτονόητο και αποτελεί μέρος της θεσμικής και Δημοσιογραφικής της αποστολής.

Όμως η Δημοσιογραφία δεν κρίνεται μόνο από το τι δείχνει.

Κρίνεται και απο το πόσο, το πώς, το πότε και κυρίως σε ποια αναλογία το δείχνει.

Γιατί άλλο είναι η καταγραφή ενός γεγονότος και άλλο η βαρύτητα που επιλέγεις να του αποδώσεις μέσα στη συνολική εικόνα της ημέρας.

Η ενημέρωση, άλλωστε, δεν είναι απλώς ένας καθρέφτης της πραγματικότητας.

Είναι και το χέρι που επιλέγει προς τα πού θα στραφεί ο καθρέφτης και για πόσο θα παραμείνει στραμμένος εκεί.

Μετά την αναγκαία παρένθεση για την ΕΡΤ ,επιστρέφω στη χθεσινή ομιλία του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ.

Άκουσα τον Πρωθυπουργό της Χώρας και Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκο Μητσοτάκη , όσα είπε για τη χώρα, για την οικονομία, για τους πολίτες, για όσα έγιναν και για όσα πρέπει ακόμη να γίνουν.

Προσωπικά, εκεί θα σταθώ: στο γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση έχει κάνει πράγματα για τη χώρα και τους πολίτες της.

Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με επιμέρους επιλογές, όμως δεν μπορεί να διαγράφει μια ολόκληρη Κυβερνητική διαδρομή σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Κάπου εδώ μου ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό εκείνος ο στίχος από το τραγούδι «Δίδυμα Φεγγάρια»: «Ωραία που τα λες… μα έλα που σε ξέρω». Μια φράση που χρησιμοποίησε χαρακτηριστικά και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός στη χθεσινή ομιλία του στα εγκαίνια της ΔΕΘ.

Θα τη δανειστώ, όχι για να τη στρέψω απέναντί του κάθε άλλο μάλιστα . Προσωπικά αναγνωρίζω τη διαδρομή του, όσα έχει πετύχει για τη χώρα και κυρίως την προσπάθεια που εξακολουθεί να καταβάλλει για τους πολίτες της.

Αυτή την φράση θα τη στρέψω, όμως, προς ορισμένους απο εκείνους που βρέθηκαν γύρω του και ευεργετήθηκαν πολιτικά απο τις μεγάλες Νίκες του.

Γιατί πολλές φορές το πρόβλημα ενός Ηγέτη δεν βρίσκεται στις προθέσεις του ούτε στη διαδρομή που ο ίδιος χαράζει αλλά βρίσκεται σε εκείνους που καλείται να εμπιστευτεί για να τη διανύσουν μαζί του.

Ίσως σήμερα, περισσότερο απο ποτέ, χρειάζεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ξεχωρίσει εκείνους που πραγματικά συμπορεύονται μαζί του απο εκείνους που απλώς συμπορεύονται με την εξουσία του.

Γιατί άλλο είναι να πιστεύεις σε έναν Ηγέτη και στην Πολιτική του διαδρομή και άλλο να χρειάζεσαι την επιτυχία του για να εξασφαλίσεις τη δική σου Πολιτική επιβίωση.

Είναι τελείως διαφορετικό δηλαδή να συμπορεύεσαι με έναν ηγέτη επειδή πιστεύεις στη διαδρομή του και άλλο να επιβιβάζεσαι στη διαδρομή του επειδή σε εξυπηρετεί ο προορισμός του.

Συγκεκριμένα αναφέρομαι σε εκείνους τους «επιβάτες» που μέσα στις δύο μεγάλες Αυτοδυναμίες της Νέας Δημοκρατίας απέκτησαν θέσεις, μικρόφωνα, αξιώματα και τη βεβαιότητα ότι η εξουσία θα είναι παντοτινή.

Η πολιτική πίστη, όμως, δεν μετριέται όταν η εξουσία είναι ισχυρή.

Μετριέται όταν οι δημοσκοπήσεις πέφτουν, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν και όταν οι καρέκλες παύουν να μοιάζουν δεδομένες.

Ίσως λοιπόν τώρα να είναι η στιγμή ο Κυριάκος Μητσοτάκης να κοιτάξει μπροστά.

Πέρα απο αγκυλώσεις, ισορροπίες και πρόσωπα ενός κύκλου που φαίνεται να ολοκληρώνεται.

Να ξεχωρίσει εκείνους που θέλουν μια ισχυρή Νέα Δημοκρατία από εκείνους που απλώς ισχυροποιήθηκαν μέσα απο αυτήν.

Εκείνους που υπηρετούν μια παράταξη απο εκείνους που υπηρετούνται απο αυτήν.

Εκείνους που θέλουν πραγματικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη Πρωθυπουργό της χώρας από εκείνους που απλώς χρειάζονται τον Κυριάκο Μητσοτάκη για να εξακολουθούν να υπάρχουν πολιτικά οι ίδιοι.

Εδώ, όμως, βρίσκεται ίσως η δυσκολότερη δοκιμασία κάθε Ηγέτη.

Δεν αφορά μόνο την ικανότητά του να επιλέγει τους ανθρώπους που θα τον συνοδεύσουν στη διαδρομή της εξουσίας.

Αφορά, κυρίως, τη δύναμή του να επανεξετάζει εγκαίρως τις επιλογές του, να αναγνωρίζει ποιοι εξακολουθούν να υπηρετούν τον σκοπό για τον οποίο επελέγησαν και ποιοι έχουν πάψει να το κάνουν.

Γιατί η πραγματική Πολιτική διορατικότητα δεν αποδεικνύεται μετά την πτώση ή μετά την απώλεια μιας εκλογικής μάχης.

Αποδεικνύεται όταν ένας Ηγέτης μπορεί να διακρίνει εγκαίρως τα σημάδια, να διορθώσει όσα πρέπει να διορθωθούν και να αλλάξει όσα πρέπει να αλλάξουν πριν η Πολιτική φθορά μετατραπεί σε Πολιτική ήττα.

Οι μεγάλες αποφάσεις, άλλωστε, δεν είναι εκείνες που λαμβάνονται όταν δεν υπάρχει πια άλλη επιλογή.

Είναι εκείνες που λαμβάνονται όσο υπάρχει ακόμη χρόνος να αλλάξει η πτωτική πορεία και να μετατραπεί ξανά σε νικηφόρα.

Εχει φτάσει λοιπόν η ώρα της αποτίμησης οπου ο Κυριάκος Μητσοτάκης καλείται να επανεξετάσει ορισμένες απο τις επιλογές προσώπων που ο ίδιος εμπιστεύτηκε, πρόσωπα στα οποία έδωσε πολιτικό χώρο, θεσμικό ρόλο και την ευκαιρία να υπηρετήσουν μια Παράταξη και μια Κυβερνητική διαδρομή.

Γιατί το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν όλοι αξιοποίησαν αυτή την εμπιστοσύνη για να υπηρετήσουν την Παράταξη και τον σκοπό για τον οποίο επελέγησαν ή εάν κάποιοι μετέτρεψαν το αξίωμα που τους εμπιστεύθηκε σε όχημα προσωπικής ισχύος και επιβίωσης.

Ίσως εκεί βρίσκεται η ουσία του άρθρου. Ο Πρωθυπουργός τους έδωσε εμπιστοσύνη.

Κάποιοι, όμως, φαίνεται να την εξέλαβαν ως αιώνια Πολιτική επιταγή.

Μόνο που στην Πολιτική καμία θέση δεν αποτελεί κεκτημένο και κανένα αξίωμα δεν είναι ισόβιο.

Η εμπιστοσύνη ανανεώνεται όσο δικαιώνεται Και όταν παύει να δικαιώνεται, η ευθύνη ενός Ηγέτη είναι να το αντιληφθεί πριν το τίμημα το πληρώσουν ο ίδιος και η Παράταξη του.

Ίσως εδώ ταιριάζει και ένας άλλος στίχος: «…κι εγώ που σε εμπιστεύτηκα…» Γιατί τελικά η Πολιτική είναι, σε μεγάλο βαθμό, μια ιστορία εμπιστοσύνης Και η μεγαλύτερη απογοήτευση σπάνια προέρχεται απο εκείνους που γνώριζες εξαρχής ότι βρίσκονται απέναντί σου.

Προέρχεται απο εκείνους στους οποίους κάποτε άνοιξες την πόρτα και τους έδωσες χώρο να σταθούν δίπλα σου.

Μέσα από τη δική μου διαδρομή έχω μάθει ένα πράγμα: Η Ιστορία είναι αδέκαστος κριτής όλων.

Αργά ή γρήγορα, η ίδια η Ιστορία ξεχωρίζει τους πραγματικούς συνοδοιπόρους απο τους περιστασιακούς επιβάτες.

Γιατί στην Πολιτική οι άνθρωποι δεν κρίνονται απο το πόσο κοντά στέκονται στην εξουσία όταν αυτή είναι πανίσχυρη.

Κρίνονται απο το αν υπηρετούν την Παράταξη ή αν τελικά υπηρετούν τον εαυτό τους μέσα απο αυτήν.

Διαχρονικά οι Εκλογικές Νίκες έχουν πάντοτε πολλούς «Πατέρες». Ίσως έχει φτάσει η ώρα και οι Πολιτικές απώλειες να αποκτήσουν τους δικούς τους. ✍️ Νότα Παπαδοπούλου Μούτσιου 📅 Αρθρο Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2026 🎙️📽️Δημοσιογράφος Μέλος ΕΣΗΕΑ 🌐 NotaNews.gr https://notanews.gr/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους