Έχει καιρό να γράψω κάτι για την Ελλάδα. Όμως, κοιτάζοντας σήμερα τη χώρα, δεν μπορώ να μην κάνω έναν παραλληλισμό με την Ελλάδα που ξέραμε τη δεκαετία του ’80. Τότε, επί Ανδρέα Παπανδρέου, το κράτος...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παροχές, επιδοτήσεις, αυξήσεις, διορισμοί και κάθε είδους κρατική στήριξη δημιούργησαν την αίσθηση ότι το κράτος μπορούσε να δίνει συνεχώς.

Μόνο που υπάρχει ένας κανόνας που δεν αλλάζει: Ο λογαριασμός πάντα έρχεται.

Και ο λογαριασμός εκείνης της εποχής ήρθε αργότερα με χρέη, ελλείμματα, μνημόνια και μια ολόκληρη γενιά που αναγκάστηκε να πληρώσει για αποφάσεις που δεν είχε πάρει.

Βέβαια σ' αυτό βοήθησε θεαματικά και ο Σαμαράς, ο Κώστας ο Καραμανλής και φυσικά ο Ζηκος της εποχής μας, ο ηλίθιος και πανηλίθιος, Αλέξης Τσίπρας (one joy and two scares) Αυτός που λέει ότι έχει κάνει rebranding και όλο τις ίδιες μαλακίες λέει και θέλει να κάνει. (που κάποιοι ακόμη τον πιστεύουν και τον θεοποιούν) Σήμερα, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, έχω την αίσθηση ότι η Ελλάδα κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο Μητσοτάκης δεν είναι αλάνθαστος και η Ελλάδα δεν έχει λύσει όλα της τα προβλήματα.

Όμως τα δημόσια οικονομικά έχουν μπει σε τάξη, το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ μειώνεται και η οικονομία αναπτύσσεται.

Και το σημαντικότερο: φαίνεται να υπάρχει πλέον μια διαφορετική λογική.

Όχι απλώς «τι μπορούμε να δώσουμε σήμερα», αλλά «τι μπορούμε να δημιουργήσουμε ώστε να μπορούμε να δίνουμε και αύριο». Έχει αποκτήσει κύρος και σεβασμό, σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια, όπου κατάντησε ρεντίκολο και ανέκδοτο στο στόμα των απανταχού εχθρών του Ελληνισμού.

Ταυτόχρονα, η Ελλάδα δεν κοιτάζει μόνο την οικονομία. Οχυρώνεται.

Η στρατηγική συμφωνία με τη Γαλλία, που ανανεώθηκε και το 2026, η απόκτηση των Rafale και των Belharra και η δέσμευση για αμοιβαία συνδρομή σε περίπτωση επίθεσης δημιουργούν ένα πολύ διαφορετικό επίπεδο αποτροπής.

Με το Ισραήλ η συνεργασία έχει επίσης περάσει σε άλλο επίπεδο.

Η πρόσφατη συμφωνία για το Achilles Shield, ένα ολοκληρωμένο σύστημα αεράμυνας ύψους €3 δισ., δείχνει ότι η Ελλάδα επενδύει πλέον σοβαρά στην προστασία του εναέριου χώρου της απέναντι στις σύγχρονες απειλές.

Και όλα αυτά δεν γίνονται σε κενό. Η Τουρκία συνεχίζει να προβάλλει τη θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας», μια αντίληψη που αμφισβητεί ελληνικά και κυπριακά κυριαρχικά δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Με κυρίαρχο βέβαια σύνθημα το Casus Beli για πόλεμο σε περίπτωση που η Ελλάδα προχωρήσει στο αυτονόητο και νόμιμο της δικαίωμα να ανακηρύξει την ΑΟΖ της στα 12 ναυτικά μίλια από τα νησιά της στο Ανατολικό Αιγαίο.

Δεν ξέρω αν θα υπάρξει ποτέ σύρραξη.

Ελπίζω και εύχομαι να μη χρειαστεί ποτέ να το μάθουμε.

Αλλά μια σοβαρή χώρα δεν περιμένει να ξεκινήσει μια κρίση για να προετοιμαστεί.

Προετοιμάζεται ώστε η κρίση να μην ξεκινήσει ποτέ.

Αυτό λέγεται αποτροπή.

Και ίσως αυτή είναι η μεγαλύτερη αλλαγή που βλέπω σήμερα στην Ελλάδα.

Μια χώρα που προσπαθεί ταυτόχρονα να μειώσει τον παλιό οικονομικό λογαριασμό, να αναπτύξει την οικονομία της, να ενισχύσει τις συμμαχίες της και να κάνει την άμυνά της αξιόπιστη.

Δεν ξέρω τι θα φέρει το μέλλον.

Αλλά μετά από πολλά χρόνια, για πρώτη φορά αισθάνομαι ότι υπάρχει λόγος να το κοιτάμε με συγκρατημένη αισιοδοξία.

Γιατί τελικά η δύναμη μιας χώρας δεν μετριέται μόνο από το πόσα μπορεί να μοιράσει στους πολίτες της.

Μετριέται από το αν μπορεί να τους εξασφαλίσει ένα καλύτερο και ασφαλέστερο αύριο. Και αυτή την Ελλάδα θέλω να δω. 🇫🇷 🇮🇱

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους