Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κύριε Mitsotakis, σας έχω ξαναγράψει. Το 2020, μέσα στην πανδημία. Τότε τελείωνα την επιστολή μου με τη φράση: «Απαιτώ να με “δείτε”». Έξι χρόνια μετά, σας γράφω ξανά.

Αυτή τη φορά για κάτι πολύ πιο δύσκολο.

Για την προστασία μας.

Γιατί τη χρειαζόμαστε, κύριε Μητσοτάκη.

Όλο και περισσότερο.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρουμε πια από ποιον να τη ζητήσουμε.

Από εσάς; Χθες, από τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, επιτέλους το παραδεχτήκατε.

Και μάλιστα σε μία από τις σημαντικότερες δημόσιες εμφανίσεις ενός Πρωθυπουργού μέσα στη χρονιά: «Δεν υπάρχει woke ατζέντα στην Ελλάδα». Επιτέλους.

Τόσα χρόνια το φωνάζω όπου βρεθώ κι όπου σταθώ.

Δεν υπάρχει «woke ατζέντα», κύριε Μητσοτάκη.

Υπάρχουν άνθρωποι.

Υπάρχουν γυναίκες, άνδρες, ομοφυλόφιλοι, τρανς, ίντερσεξ άνθρωποι, οικογένειες, παιδιά.

Αυτό δεν είναι ατζέντα.

Είναι ζωή, επιβίωση.

Τη «woke ατζέντα» εσείς την κατασκευάσατε ,εσείς την αρνείστε.

Η πολιτική, τα μέσα ενημέρωσης, οι κάθε λογής υπερασπιστές μιας υποτιθέμενης «κανονικότητας» μάζεψαν κάτω από μία ξενόφερτη λέξη ανθρώπους, δικαιώματα, διεκδικήσεις, ακόμη και την ίδια τη διαφορετικότητα.

Χρειαζόσασταν έναν αντίπαλο.

Γιατί για να πουλήσεις το «anti-woke», πρέπει πρώτα να πείσεις τον κόσμο ότι υπάρχει ένα «woke» που έρχεται να του πάρει κάτι.

Την οικογένεια.

Τα παιδιά.

Τη θρησκεία.

Την παράδοση.

Τα φύλα.

Την ίδια την «κανονικότητά» του.

Και κάπως έτσι κατασκευάστηκε ένα εξαιρετικά βολικό σκιάχτρο.

Δεν χρειάζεται πια κάποιος να πει «έχω πρόβλημα με τους τρανς ανθρώπους». Λέει «έχω πρόβλημα με τη woke ατζέντα». Δεν χρειάζεται να πει «θεωρώ ότι κάποιοι άνθρωποι δικαιούνται λιγότερα». Λέει «η woke κουλτούρα το παράκανε». Και επανέρχεται το ερώτημα; Ποιος μπορεί να μας προστατέψει; Κάποτε μιλούσατε διαφορετικά, κύριε Μητσοτάκη.

Το 2021 παρουσιάζατε την Εθνική Στρατηγική για την Ισότητα των ΛΟΑΤΚΙ+ και μιλούσατε για μια Ελλάδα χωρίς διαχωρισμούς μεταξύ των πολιτών της.

Ύστερα άλλαξε ο αέρας.

Επέστρεψε ο Τραμπ.

Το «anti-woke» έγινε εξαγώγιμο πολιτικό προϊόν.

Κι εσείς ανακαλύψατε τις «ακραίες θέσεις του woke» και την ανάγκη να δηλώσετε ότι «τα φύλα είναι δύο». Και μόλις πριν λίγες ημέρες, τέσσερις λέξεις σε μια τεχνική φόρμα του ΕΟΠΥΥ -«Άρρεν», «Θήλυ», «Άλλο», «Ακαθόριστο» - ήταν αρκετές για να κάνει μαραθώνιο ο κ Μαρινάκης μπας και προλάβει την «ειςσβολή». «Τα φύλα είναι δύο. Τελεία». Τελεία.

Μια πολύ μικρή λέξη για να σβήσεις ανθρώπους . Και τώρα εσείς, από τη ΔΕΘ, μας διαβεβαιώνετε ότι αν κάποιοι υπερασπίζονται τη «woke ατζέντα», «δεν είναι αυτή η κυβέρνηση». Το έχουμε εμπεδώσει κ πρωθυπουργέ.

Μόνο που είστε ακριβώς αυτό, πρωθυπουργός.

Και όχι βιολόγος.

Δεν μηδενίζω όσα έγιναν.

Αλλά ούτε πρόκειται να βαφτίσω ολοκληρωμένη ισότητα όσα «μισά» δικαιώματα δώσατε και μάλιστα – εκ του αποτελέσματος – κατόπιν Ευρωπαικής πίεσης.

Υπάρχουν τρανς γονείς και παιδιά με τρανς γονείς, που εξακολουθούν να χωρούν δύσκολα στην «οικογένεια» που τόσο συχνά επικαλείστε.

Και υπάρχει η υπόλοιπη ζωή μας.

Η εργασία, το σχολείο, η υγεία, η στέγη, η δημόσια υπηρεσία, ο δρόμος.

Ακόμη και το δικαίωμα να γεράσουμε . Δεν ζητάμε ειδική μεταχείριση.

Ζητάμε εκείνη τη βαρετή, καθημερινή κανονικότητα που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χρειάζεται καν να διεκδικήσουν.

Όταν ένας Πρωθυπουργός, ένας υπουργός, ένας βουλευτής ή ένας δημοσιογράφος μετατρέπει την ύπαρξη μιας κοινωνικής ομάδας σε πρόβλημα προς συζήτηση, ο τραμπούκος στον δρόμο δεν ακούει πολιτική θεωρία.

Παίρνει το μήνυμα. Όρμα… Και επιστρέφω στην ερώτηση.

Από ποιον να ζητήσουμε προστασία; Από την κυβέρνησή σας; Από τα υπουργεία σας, όταν στελέχη τους βρίσκουν ξανά και ξανά την ευκαιρία να μας υπενθυμίσουν ποια ζωή θεωρούν «κανονική»; Από τα μέσα ενημέρωσης; Να αρχίσω από τον κύριο Πορτοσάλτε ή θα ξημερώσουμε; Από την Εκκλησία; Εδώ, ομολογώ, με πιάνει καμιά φορά μια ελαφριά διάθεση.

Σκέφτομαι μήπως πρόκειται απλώς για ζήλια.

Εμείς τουλάχιστον μπορούμε να αλλάζουμε φουστάνια.

Εκείνοι είναι αναγκασμένοι να φορούν μόνο μαύρα.

Βέβαια, όταν έρχεται η ώρα της μεγάλης εξόδου, βάζουν πάνω τους την Άρτα και τα Γιάννενα — μη σας πω και την Πρέβεζα — και κάνουν περισσότερο Pride από εμάς.

Μόνο που το αστείο τελειώνει εκεί.

Πίσω από τα άμφια υπάρχει άμβωνας, εξουσία, πολιτική επιρροή.

Και τα λόγια αποκτούν πόδια.

Γίνονται απόρριψη ,φόβος, βία.

Μερικές φορές γίνονται αίμα.

Αυτό είναι το αδιέξοδο, κύριε Μητσοτάκη.

Δεν σας ζητώ να μας αγαπήσετε.

Ούτε καν να μας καταλάβετε.

Δεν είναι αυτή η δουλειά σας.

Η δουλειά σας είναι να μας προστατεύσετε.

Και δεν αισθανόμαστε προστατευμένες.

Αισθανόμαστε όλο και περισσότερο μόνες. Απελπισμένες.

Και πολύ θυμωμένες.

Γιατί τα δικαιώματά μας δεν μπορεί να εξαρτώνται από το πού φυσάει κάθε φορά ο πολιτικός άνεμος.

Δεν μπορούμε να αλλάζουμε ταυτότητα φύλου ανάλογα με τις δημοσκοπήσεις σας.

Κι αν τελικά δεν αισθάνεστε την υποχρέωση ως ο άρχων της χώρας, πείτε το ξεκάθαρα.

Τι στο διάολο περιμένετε από εμάς; Να κρυφτούμε; Να σωπάσουμε; Να ξαναμπούμε στις ντουλάπες; Να εξαφανιστούμε; Να αυτοκτονήσουμε; Ή μήπως ονειρεύεστε πάλι κανένα ξερονήσι, όπου αυτή τη φορά, αντί για πολιτικά φρονήματα, θα αναγράφονται σεξουαλικός προσανατολισμός και ταυτότητα φύλου; Σκληρό; Σκληρό είναι να ζεις με αυτές τις συνθήκες.

Το 2020 σας έγραφα: «Απαιτώ να με “δείτε”». Έξι χρόνια μετά μας είδατε.

Ξέρετε ότι υπάρχουμε.

Ξέρετε τι αντιμετωπίζουμε.

Ξέρετε ποιοι μας στοχοποιούν.

Γι' αυτό σήμερα δεν σας ζητώ να με «δείτε». Σας ζητώ να απαντήσετε.

Από ποιον ακριβώς πρέπει να ζητήσουμε προστασία, όταν εκείνος που έχει την ύψιστη θεσμική ευθύνη να μας προστατεύσει είστε εσείς; Με ακόμη λιγότερη εκτίμηση, Άννα Κουρουπού

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους