Ο καπιταλισμός του χρέους και η εποχή της χρηματοποίησης. Ο David Harvey λεει,«Η νεοφιλελευθεροποίηση σημαινει, εν συντομία, την χρηματοποίηση των πάντων». Αποτυπώνει την πιο βαθιά τομή της εποχής...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όχι την τεχνολογική, ούτε την πολιτισμική, αλλά την οικονομική, που καθορίζει όλες τις άλλες.

Το κεφάλαιο δεν παράγει πια αξία μέσα από την εργασία και την παραγωγή αγαθών.Αντλεί τον πλούτο του από τη διακίνηση χρήματος, από το παιχνίδι των επιτοκίων, των παραγώγων, των δανείων και των κερδοσκοπικών φούσκες.

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου κάθε πτυχή της ζωής όπως η στέγη, η υγεία, η εκπαίδευση, ακόμα και ο ελεύθερος χρόνος,έχει μετατραπεί σε χρηματοπιστωτικό προϊόν.

Το σπίτι σου δεν είναι κατοικία, είναι «ακίνητη περιουσία» που αυξάνει την αξία της στα χαρτιά, ενώ ταυτόχρονα στεγάζεις τον φόβο της αύξησης του δανείου σου.

Το πτυχίο σου είναι ένα τοκοφόρο «κεφάλαιο ανθρώπινου δυναμικού», το φάρμακο σου μια μετοχή στο χρηματιστήριο.

Το κράτος, αντί να προστατεύει, λειτουργεί ως εισπρακτική εταιρεία υπέρ των πιστωτών, εξυπηρετώντας ένα χρέος που γεννήθηκε από κερδοσκοπικούς τζόγους και όχι από πραγματικές ανάγκες.

Η κρίση του 2008 ήταν το προειδοποιητικό καμπανάκι, αλλά αντί να αλλάξει το σύστημα, το ενίσχυσε.

Οι τράπεζες σώθηκαν με τα χρήματα των φορολογουμένων, ενώ οι λαοί πλήρωσαν τη λιτότητα. Στην Ελλάδα, ζήσαμε τον απόλυτο εξευτελισμό! Το μνημόνιο δεν ήταν απλώς ένα πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής , ήταν ένα εργαλείο αναδιάρθρωσης της κοινωνίας προς όφελος των αγορών.

Οι συντάξεις, οι μισθοί, οι δημόσιες υπηρεσίες θυσιάστηκαν στον βωμό της «ανταγωνιστικότητας», που δεν είναι παρά η λέξη-κώδικας για την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και την ιδιωτικοποίηση του κοινού πλούτου.

Αυτό όμως που κάνει τη νεοφιλελεύθερη χρηματοποίηση τόσο ύπουλη είναι η ιδεολογική της κάλυψη.

Παρουσιάζεται ως «φυσική» εξέλιξη, ως μονόδρομος, ακόμα και ως «δημοκρατική» επιλογή ,λες και η ψήφος σε μια κάλπη μπορεί να αντισταθμίσει την τυραννία των spreads και των οίκων αξιολόγησης.

Η ίδια η έννοια του «πολίτη» υποκαθίσταται από αυτή του «καταναλωτή-οφειλέτη», του ατόμου που πρέπει να διαχειριστεί τον βίο του σαν να είναι ένα μικρό χαρτοφυλάκιο.

Η ελευθερία που υμνείται είναι η ελευθερία του κεφαλαίου να κινείται απρόσκοπτα, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι εκατομμύρια άνθρωποι ζουν υπό το βάρος χρεών που δεν μπορούν ποτέ να αποπληρώσουν.

Αλλά ακριβώς εδώ βρίσκεται και η αντίφαση του συστήματος.

Η αέναη ανάγκη για νέους δανειολήπτες, για νέες αγορές, για νέα παράγωγα, οδηγεί σε διαρκείς κρίσεις ρευστότητας, σε φούσκες που σκάνε, σε ανισότητες που τροφοδοτούν την κοινωνική έκρηξη.

Η «χρηματοποίηση των πάντων» δεν είναι σταθερή κατάκτηση, αλλά μια διαρκής πολιορκία της ζωής από το κεφάλαιο.

Και κάθε πολιορκία γεννά την αντίστασή της.

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η διαχείριση αυτής της πολιορκίας ,ρύθμιση εδώ, έλεγχος εκεί, μια επιδότηση για τους φτωχούς.

Χρειάζεται ρήξη.

Σημαίνει να ξαναβάλουμε την παραγωγή αξίας εκεί που ανήκει.

Στην ανθρώπινη δημιουργική εργασία, στη φροντίδα, στο περιβάλλον, στην κοινή γνώση.

Σημαίνει να ακυρώσουμε το χρέος που δεν είναι παρά εκβιασμός των χρηματοπιστωτικών ελίτ.

Σημαίνει να πάρουμε τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις υπό κοινωνικό έλεγχο, να αποκτήσει το κράτος τη δύναμη να επενδύει σε δημόσια αγαθά αντί να συντηρεί κερδοσκοπικά καρτέλ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους