Original Post

Πλήρες Κείμενο:

●Εγωκεντρισμός● Ο εγωκεντρισμός δεν εκφράζεται πάντα με αλαζονεία, υπεροψία ή εμφανή αδιαφορία.

Μπορεί να εμφανίζεται πολύ πιο αθόρυβα.

Και δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος δεν μπορεί να καταλάβει τον άλλον.

Μπορεί, όχι μονο αν εχει την ικανότητα, αλλά κυρίως αν για αυτόν έχει σημασία.

Έχει όμως; Και η γνωστική κατανόηση, ακολουθείται απαραίτητα από πηγαία ενσυναίσθηση και νοιάξιμο; Όχι πάντα... Υπάρχουν άνθρωποι που σχετίζονται με τους άλλους κυρίως μέσα από αυτό που οι άλλοι τούς προσφέρουν: προσοχή, φροντίδα, επιβεβαίωση, αγάπη, ασφάλεια, στήριξη, διευκολύνσεις.

Μπορεί να έχουν μεγάλη ανάγκη να τους ακούσεις, να τους καταλάβεις, να τους συγχωρήσεις, να είσαι εκεί όταν σε χρειάζονται.

Όμως δεν υπάρχει πάντα η ίδια αυθόρμητη κίνηση προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Και αυτό φαίνεται συχνά στα πολύ απλά πράγματα.

Στο αν θα θυμηθούν κάτι σημαντικό που σου συμβαίνει.

Στο αν θα αναρωτηθούν από μόνοι τους πώς πήγε κάτι που σε απασχολούσε.

Στο αν θα σου προσφέρουν από μόνοι τους κάτι που ξέρουν ότι επιθυμείς ή που θα σε χαροποίησει.

Στο αν θα θελήσουν να μάθουν πράγματα για εσένα, όχι επειδή τους αφορούν, αλλά απλώς επειδή αφορούν εσένα.

Στο αν υπάρχει πραγματική περιέργεια για τον άνθρωπο που έχουν απέναντί τους, την ψυχή του, την ιστορία τους, το τι τους έκανε αυτό που είναι σήμερα, τα όνειρα, τους φόβους τους.

Κάποιες φορές, μάλιστα, η επίγνωση έρχεται μόνο όταν ο άλλος επισημάνει την αδιαφορία ή την πληγή.

Τότε μπορεί να υπάρξει μια συγγνώμη — συχνά συνοδευόμενη από εξηγήσεις και δικαιολογίες.

Η συγγνώμη όμως από μόνη της δεν αποτελεί αλλαγή.

Όταν η ίδια συμπεριφορά επαναλαμβάνεται, όταν χρειάζεται κάθε φορά ο άλλος να υπενθυμίζει ότι υπάρχει, οτι αδικείται, ότι ενοχλείται ή ότι έχει ανάγκες, οι επαναλαμβανόμενες απολογίες χάνουν σταδιακά το νόημά τους.

Γιατί η πραγματική ανάληψη ευθύνης δεν φαίνεται τόσο στο «συγγνώμη» όσο στο τι κάνουμε διαφορετικά μετά από αυτό.

Και κάπου εδώ ο εγωκεντρισμός μπορεί να αγγίξει και την εκμετάλλευση.

Όχι απαραίτητα ως ένα συνειδητό σχέδιο να χρησιμοποιήσει κάποιος τον άλλον, αλλά ως μια σταθερή τάση να δέχεται όσα του προσφέρονται, να επωφελείται από την καλοσύνη, την ανοχή και τη διαθεσιμότητά του, την έλλειψη διαμαρτυρίας του, χωρίς να αναρωτιέται αρκετά για το κόστος που αυτά έχουν για εκείνον.

Ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο επώδυνες μορφές εγωκεντρισμού στις σχέσεις: όταν ο άλλος δεν είναι ακριβώς αόρατος, αλλά εξυπηρετεί ένα σκοπό.

Ένα σκοπό που αγνοεί το πιο σημαντικό: ότι είναι κι αυτός ένας ξεχωριστός άνθρωπος, με ανάγκες, επιθυμίες, όρια και έναν ολόκληρο δικό του κόσμο.

Η ουσιαστική αγάπη δεν είναι μόνο «τι νιώθω για σένα» ή «τι μου προσφέρεις εσύ». Είναι και «ποιος είσαι εσύ;», «τι χρειάζεσαι;», «τι σου λείπει;», «τι σου κοστίζει;», «τι σου συμβαίνει;», «τι μπορώ να κάνω;» (ή καλύτερα...«θα βρω τον τρόπο και θα κάνω και θα το κάνω»). Δρ Ειρήνη Ηρακλείδου Κλινική Ψυχολόγος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους