Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν από αρκετά χρόνια, μια άλλη υπουργός παιδείας διακήρυξε ότι τα σχολικά βιβλία τα γράφουν οι επιστήμονες.

Ήταν η Μαριέττα Γιαννάκου, και η επιλογή της αυτή είχε βαρύ πολιτικό τίμημα.

Έχασε μάλιστα και τη βουλευτική της έδρα, επειδή δεν λύγισε μπροστά στον εθνολαϊκισμό, αρνούμενη να παραδώσει την επιστημονική κρίση στο θυμικό του όχλου.

Προτίμησε το κόστος της συνέπειας από την ευκολία της υποχώρησης, αποδεικνύοντας ότι η πολιτική ευθύνη δεν μετριέται μόνο από τις εκλογικές επιτυχίες, αλλά και από την ικανότητα να παραμένει κανείς σταθερός στις αρχές του όταν αυτές δοκιμάζονται.

Σήμερα, η Σοφία Ζαχαράκη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ανάλογη δοκιμασία, με αφορμή ένα σχολικό εγχειρίδιο που περιγράφει την πολυμορφία της σύγχρονης οικογένειας.

Και μπροστά της ανοίγονται δύο καθαρά διακριτές επιλογές.

Η πρώτη είναι να εμπιστευθεί την επιστημονική κοινότητα και να αφήσει το δικό της αποτύπωμα στον πολύπαθο χώρο της παιδείας, ως μια πολιτικός που υπηρέτησε αρχές.

Η δεύτερη είναι να υποχωρήσει υπό το βάρος των αντιδράσεων και να προστεθεί στον μακρύ κατάλογο εκείνων που κάμφθηκαν. Η Σοφία Ζαχαράκη διαθέτει τη στήριξη του Πρωθυπουργού.

Η διευκόλυνση αυτή της προσφέρει τη δυνατότητα να πράξει το ορθό.

Συνεπάγεται όμως και την ευθύνη να υπερασπιστεί μιά σύγχρονη και τεκμηριωμένη αντίληψη για την παιδεία.

Η υποχωρητικότητα μπροστά στις κραυγές δεν κατευνάζει τον θόρυβο· αντιθέτως, τον νομιμοποιεί και τον ανάγει σε κανόνα.

Όποιος υποκύψει έστω μία φορά στις οχλοκρατικές αξιώσεις, γίνεται από εκείνη τη στιγμή όμηρός τους.

Η ιστορία, άλλως τε, δεν θυμάται εκείνους που απέφυγαν τις συγκρούσεις. Καταγράφει εκείνους που είχαν την αποφασιστικότητα να υπερασπιστούν όσα θεωρούσαν σωστά...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους