Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ήττα πονάει ΗΠΑ-Ισραήλ Διαβάζω στις ειδήσεις του αμερικανικού CNN δυο δηλώσεις που ξεγυμνώνουν την ήττα και την ταπείνωση που έχουν υποστεί οι ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν.

Η μια του αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς: «Η Αμερική έχει πολεμήσει πολλούς πολέμους από τότε που είμαι ζωντανός, 42 χρόνια, και δεν έχουμε κερδίσει σχεδόν κανέναν από αυτούς μέχρι που ο Ντόναλντ Τζ. Τραμπ έγινε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών». Το είπε και γέλασε ο κάθε πικραμένος αυτού του κόσμου.

Άπαντες, εχθροί και φίλοι των ΗΠΑ, αντιλαμβάνονται την ήττα.

Κανένας από τους δηλωμένους στόχους δεν έχει επιτευχθεί: ούτε το καθεστώς της Τεχεράνης έπεσε, ούτε πυρηνική συμφωνία υπάρχει.

Ο ναυτικός “αποκλεισμός” του Ιράν είναι ανέκδοτο.

Αυτό που αποκάλυψε αυτός ο πόλεμος, σε διεθνή κοινή θέα, είναι η στρατιωτική αδυναμία των ΗΠΑ που πριν τον πόλεμο έχτιζε την εικόνα μιας ακαταμάχητης, πανίσχυρης, πολεμικής μηχανής.

Τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα δεν πλησιάζουν τις ιρανικές ακτές.

Ο φόβος για τα ιρανικά πυραυλικά συστήματα είναι τόσο μεγάλος που τα πλοία του 5ου Στόλου αναγκάζονται να επιχειρούν από την Αραβική Θάλασσα, σε απόσταση άνω των 1.000 χιλιομέτρων.

Παράλληλα, βγήκαν στο φως οι τρομερές συνθήκες στα αμερικανικά πλοία -ελλείψεις σε τρόφιμα, ψυχολογική κατάρρευση και μηχανικές βλάβες.

Χειρότερο όλων, η αμερικανική αεράμυνα ξεγελάστηκε από τα φθηνά drones του Ιράν.

Αναγκάστηκαν να χρησιμοποιούν πυραύλους Patriot και THAAD, που κοστίζουν εκατομμύρια δολάρια ο καθένας, για να καταρρίψουν drones των 20.000 δολαρίων.

Αυτό οδήγησε σε ταχεία εξάντληση των αποθεμάτων σε πυρομαχικά, πράγμα που έφερε στην επιφάνεια τη γενικότερη κρίση στην πολεμική βιομηχανία των ΗΠΑ.

Η σημερινή κατάσταση ξεπερνά κατά πολύ την ικανότητα γρήγορης αντικατάστασης.

Ο πόλεμος αποκάλυψε μια βαθιά δομική κρίση.

Το 2025, η χρήση όπλων ακριβείας έφτασε σε επίπεδα που ξεπερνούν κατά πολύ την ετήσια παραγωγή τους.

Για παράδειγμα, η κατανάλωση Tomahawk ξεπέρασε τα 850 μέσα σε τέσσερις εβδομάδες, ενώ η ειρηνική ετήσια προμήθεια είναι περίπου 90!! Ακόμα και μια πιθανή αναπλήρωση θα απαιτούσε δισεκατομμύρια δολάρια και αρκετά χρόνια. Το Στενό του Ορμούζ ελέγχεται ουσιαστικά και πραγματικά από το Ιράν.

Ας δούμε μια πολύ ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική “επιτυχία” των ΗΠΑ.

Επιβεβαιώνεται από πολλές ανεξάρτητες πηγές, ότι στις 2 Σεπτεμβρίου 2026 σε μια επιχείρηση-ρεκόρ του αμερικανικού ναυτικού πέρασαν το Στενό 40 εμπορικά πλοία, συμπεριλαμβανομένων δεξαμενόπλοιων, με περίπου 18 εκατομμύρια βαρέλια, νούμερο που πλησιάζει τα 20 εκατομμύρια βαρέλια που περνούσαν ημερησίως πριν τον πόλεμο.

Ταυτόχρονα, καταστράφηκαν σχεδόν 60 ιρανικοί στόχοι -ράνταρ, αντιαεροπορικά, πλοία που ρίχνουν νάρκες στη θάλασσα.

Επίσης αναχαιτίστηκαν ιρανικοί πύραυλοι και drones.

Πίσω από αυτήν την επίδειξη δύναμης, ωστόσο, υποβόσκουν σοβαρές αδυναμίες, μη βιώσιμες με οποιονδήποτε τρόπο.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το οικονομικό κόστος.

Η ασφάλιση πολέμου για ένα δεξαμενόπλοιο που διασχίζει τα Στενά έχει εκτοξευτεί στο 7,5% με 10% της αξίας του πλοίου.

Για ένα τάνκερ αξίας 140 εκατομμυρίων δολαρίων, το κόστος μιας μόνο διέλευσης μπορεί να φτάσει τα 7 με 8 δολάρια ανά βαρέλι. Το Στενό μπορεί να μην είναι εντελώς μπλοκαρισμένο, αλλά είναι “μη ασφαλίσιμο”. Αμερικανοί αξιωματούχοι παραδέχονται ότι η στρατηγική τους μοιάζει με ένα παιχνίδι “χτύπα τον τυφλοπόντικα”, καθώς το Ιράν έχει δείξει ότι μπορεί να αποκαταστήσει γρήγορα τις στρατιωτικές του δυνατότητες.

Αυτό καθιστά τις συνοδείες μια συνεχή, εξαντλητική και δαπανηρή υποχρέωση, όχι μια λύση. Το Ιράν αμφισβητεί τον αμερικανικό έλεγχο και διατηρεί ζωντανή την απειλή για στρατιωτικά πλήγματα.

Ιρανοί αξιωματούχοι δηλώνουν ότι ο έλεγχος των Στενών παραμένει στα χέρια τους και συγκρίνουν την αμερικανική διέλευση ελάχιστων πλοίων με την προπολεμική κίνηση των 120 πλοίων την ημέρα.

Η ταχεία απάντηση του Ιράν με πλήγματα σε αμερικανικές βάσεις στο Μπαχρέιν, το Κουβέιτ και τα ΗΑΕ αμέσως μετά την “επιτυχία” των ΗΠΑ δείχνει την πρόθεσή του να συνεχίσει την αναμέτρηση.

Επομένως, οι ΗΠΑ μπορούν με τεράστια στρατιωτική ισχύ, να εξασφαλίσουν τη διέλευση κάποιου πετρελαίου αλλά το τίμημα είναι απαγορευτικό: το οικονομικό κόστος για τις εταιρείες και η απαίτηση για μόνιμη, δαπανηρή στρατιωτική παρουσία είναι μη βιώσιμα μακροπρόθεσμα.

Πρόκειται για “πύρρειος νίκη”. Η μάχη για τον απόλυτο έλεγχο των Στενών φαίνεται να έχει μετατραπεί σε έναν πόλεμο φθοράς.

Η επιχείρηση, που εντυπωσιάζει στα χαρτιά, αποκαλύπτει στην πράξη ένα στρατηγικό αδιέξοδο, όπου η αμερικανική υπεροχή δεν μεταφράζεται σε αποφασιστικό πλεονέκτημα.

Εκτός εάν οι ΗΠΑ είναι διατεθειμένες να συνεχίσουν τον πόλεμο φθοράς όπως ο Πούτιν στην Ουκρανία για 4,5 χρόνια (και συνεχίζει...). Πράγμα που δεν είναι συμβατό με τα συμφέροντα των ΗΠΑ, μια τέτοια χρονική παράταση θα συνέφερε μόνο το Ισραήλ, κανέναν άλλον στον πλανήτη.

Η δεύτερη δήλωση Αμερικανού αξιωματούχου που αποκαλύπτει αδυναμία είναι του υπουργού Οικονομικών Σκοτ ​​Μπέσεντ: “Σε δύο χρόνια, το Στενό του Ορμούζ θα είναι σαν ένα άχρηστο κομμάτι νερού, το πετρέλαιο θα διοχετεύεται μέσω αγωγών κατά μήκος της ξηράς”. Η δήλωση αυτή εικονογραφεί με τον πλέον εμφατικό τρόπο την παροιμία: “ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται!”. Υπάρχουν σχέδια και έργα για τη μείωση της εξάρτησης από τα Στενά του Ορμούζ, αλλά οι ειδικοί και τα διαθέσιμα δεδομένα δείχνουν ότι η πλήρης παράκαμψή τους “μέσα σε δύο χρόνια” είναι εντελώς εξωπραγματική. Τα Στενά του Ορμούζ είναι ένας από τους πιο ζωτικούς ενεργειακούς διαδρόμους στον κόσμο.

Η σημασία τους είναι δύσκολο να υπερεκτιμηθεί: το 2025 πέρασαν από τα Στενά περίπου 20 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα αργού πετρελαίου και προϊόντων πετρελαίου που αντιπροσωπεύουν περίπου το ένα τέταρτο του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου. Τα Στενά είναι επίσης μια ζωτικής σημασίας διαδρομή για το LNG, με το Κατάρ και τα ΗΑΕ να εξάγουν σχεδόν το 20% της παγκόσμιας προσφοράς LNG μέσω των Στενών του Ορμούζ.

Οι περισσότεροι παραγωγοί του Κόλπου, συμπεριλαμβανομένων του Ιράκ, του Κουβέιτ και του Κατάρ, είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου εξαρτημένοι από αυτή τη θαλάσσια διαδρομή για τις εξαγωγές τους.

Ενώ υπάρχουν υφιστάμενοι και προτεινόμενοι αγωγοί για την παράκαμψη των Στενών, αντιμετωπίζουν σημαντικά εμπόδια.

Η τρέχουσα δυναμικότητα είναι ανεπαρκής.

Μόνο η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα διαθέτουν λειτουργικούς αγωγούς που μπορούν να παρακάμψουν τα Στενά, και η συνδυασμένη διαθέσιμη δυναμικότητά τους εκτιμάται σε μόλις 3,5 έως 5,5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα.

Αυτό είναι πολύ λιγότερο από τα 20 εκατομμύρια βαρέλια που περνούν κανονικά από το Στενό.

Τα κράτη του Κόλπου, όπως το Κουβέιτ, βρίσκονται σε συνομιλίες για την κατασκευή νέων αγωγών με τη Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ αλλά πρόκειται για επενδύσεις πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων που απαιτούν πολλά χρόνια για το σχεδιασμό και την κατασκευή τους.

Οι γεωπολιτικές συνθήκες είναι το άλλο μεγάλο εμπόδιο: ορισμένες προτεινόμενες διαδρομές, όπως αγωγοί μέσω Ιράκ, Συρίας και Τουρκίας, απαιτούν την πλοήγηση σε εξαιρετικά περίπλοκα γεωπολιτικά τοπία, καθιστώντας την ολοκλήρωσή τους αβέβαιη.

Και το κερασάκι στην τούρτα: ακόμα και όταν κατασκευαστούν θα είναι στην εμβέλεια των ιρανικών πυραύλων και drones και ταυτόχρονα πολύ πιο εύκολοι στόχοι για να καταστραφούν απ’ ότι ένα πλοίο.

Οπότε, γιατί ο Τραμπ και το επιτελείο του συνεχίζουν να πυροδοτούν εντάσεις ενώ είναι πλέον σαφές ότι έχουν μπλέξει σε ταπεινωτικό αδιέξοδο; Γιατί απλούστατα έχουν πέσει, με δική τους ευθύνη, στην εξής παγίδα: δεν μπορούν να αποχωρήσουν.

Η αποχώρηση θα σήμαινε ότι οι ΗΠΑ έχασαν έναν πόλεμο εναντίον ενός περιφερειακού αντιπάλου, αφήνοντας τον έλεγχο των Στενών ουσιαστικά στα χέρια του Ιράν.

Αυτό θα ήταν ένα πλήγμα για την παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ ασύγκριτα μεγαλύτερο από το Αφγανιστάν ή το Βιετνάμ.

Η αποχώρηση και η αποδοχή της ήττας κινδυνεύει να καταστρέψει την αμερικανική ηγεμονία, τόσο τη στρατιωτική όσο και την οικονομική.

Ωστόσο, η συνέχιση του πολέμου, ακόμα και χαμηλής έντασης όπως τώρα, εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους τόσο για τις ΗΠΑ όσο και για την παγκόσμια οικονομία.

Πράγμα που μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Κοινώς, όπως έλεγε ο πρόεδρος Μάο: Μεγάλη αναστάτωση, θαυμάσια κατάσταση! “Θαυμάσια κατάσταση” μεν. Εξαιρετικά επικίνδυνη δε… για όλους μας!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους