Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΜΕ… Το Πολυτεχνείο και ο εορτασμός του ήταν για μένα η ιδρυτική πράξη ενός νέου εαυτού: από τη μιζέρια και τη βουτηγμένη στη θλίψη επαρχιακή πόλη όπου μεγάλωσα, της εφηβείας μου, προς μια νέα δυνατότητα αυτοπραγμάτωσης, ατομικής και συλλογικής συνάμα.

Το ’74 ήμουν 16 ετών και, για χρόνια και χρόνια, η πορεία στο Πολυτεχνείο ήταν η δική μου γιορτή, οι δικές μου ελπίδες· και τώρα πια, αναμνήσεις.

Βέβαια, το Πολυτεχνείο αποκτούσε πολύ γρήγορα τη δική του σκουριά: θυμάμαι που, από πολύ νωρίς, είχα βαρεθεί τη μονοτονία των συζητήσεων, το ότι τον αρχικό ενθουσιασμό των ανόργανωτων κομματικά της γενιάς μου τον διαδέχτηκε η κομματική στρατολόγηση και λεηλασία, το καλούπωμα στον Προκρούστη των ποικιλώνυμων οργανώσεων, στα στερεότυπα των πηγαδάκιων… Πάντως, το Πολυτεχνείο είχε γίνει ο τόπος μου: πήγαινα σε όλα τα πηγαδάκια, λαχταρώντας να ακούσω κάτι καινούριο που να ξεφεύγει από την Επανάληψη· ακόμα περιμένω.

Θυμάμαι ότι πρόσεξα αρχικά τον Άσιμο και πως τον άκουσα να μιλάει για κάποιον Μπούκτσιν.

Κάθε χρόνο, μέχρι περίπου το ’79, η γιορτή γύρω από το Πολυτεχνείο ήταν ένας τρόπος καταγραφής των αλλαγών στο εσωτερικό του κινήματος.

Θυμάμαι, π.χ., την αναστάτωση που επέφερε η εμφάνιση του ΑΚΟΕ (Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλόφιλων) γύρω στο ’78… Όμως η πορεία του ’80, που ακολούθησε τη ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος για την κατάργηση του Νόμου 815, εκείνη όπου τα ΜΑΤ του Καραμανλή σκότωσαν εν ψυχρώ τους Κουμή και Κανελλοπούλου — μπροστά μας, καθώς ήμουν στο μπλοκ της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς —, ήταν και εκείνα που τα θυμάμαι ολοζώντανα: το κυνήγι, το ξύλο, τον εφιαλτικό φασισμό που βιώσαμε… Αργότερα, βρέθηκα, στη δεκαετία του ’80, στη Μέση Εκπαίδευση και εκεί άρχισε ένας άλλος αγώνας: να οργανώσουμε τη γιορτή του Πολυτεχνείου στα σχολεία, να μεταδώσουμε τη Μνήμη του.

Από την πρώτη χρονιά, στο 4ο, θυμάμαι, δέχτηκα διπλή επίθεση, καθώς ήμουν υπεύθυνος της γιορτής: - Από τη μια, οι χουντοδεξιοί «συνάδελφοι» που ουρλιάζανε μέσα στο σύλλογο: «Δεν υπάρχουν νεκροί»… - Από την άλλη, οι ΜΑΚΙ, το μαθητικό της Νέας Δημοκρατίας, που ήθελε να ακουστεί στη γιορτή ο Ύμνος της Νέας Δημοκρατίας του Ρόμπερτ Ουίλιαμς.

Τελικά, τα καταφέραμε και, επί τριάντα χρόνια και βάλε, ανεβάζαμε στη γιορτή του Πολυτεχνείου ένα κείμενο-χρονικό της γιορτής, διανθισμένο με τραγούδια: «Το Μεγάλο μας Τσίρκο». Αχ! Πότε θα εκτιμήσουμε τη σημασία αυτής της σχολικής γιορτής; Πότε θα ξαναλάβουμε την αξία αυτής της σκυταλοδρομίας, της μετάδοσης της φλόγας του Πολυτεχνείου;

………… Τότε που ζούσαμε… Ζούσαμε για το Πολυτεχνείο… Πέτρος Θεοδωρίδης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους