Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ο Θεός μάς καλεί… αλλά εμείς απαντάμε;» Αδελφοί μου αγαπητοί,υπάρχουν στιγμές που ο Χριστός δεν μας μιλά απλώς με λόγια.

Μας ξυπνά.Μας ταράζει.Μας βάζει μπροστά σε μια μεγάλη αλήθεια: Ο Θεός μάς καλεί.Το ερώτημα είναι: εμείς απαντάμε; Σήμερα ο Κύριος μάς λέει την παραβολή των βασιλικών γάμων.

Ένας βασιλιάς ετοίμασε γάμο για τον υιό του.

Όλα ήταν έτοιμα.Το τραπέζι ήταν στρωμένο.

Η χαρά ήταν έτοιμη.Η πρόσκληση είχε σταλεί.

Και όμως, οι καλεσμένοι δεν ήθελαν να πάνε.

Ο βασιλιάς δεν σταμάτησε.Ξαναστέλνει δούλους και λέει: «Πάντα ἕτοιμα· δεῦτε εἰς τοὺς γάμους». Όλα είναι έτοιμα.

Ελάτε στους γάμους.

Τι υπέροχη φράση!Τι τρυφερή πρόσκληση!Τι μεγάλη αγάπη Θεού! Ο Θεός δεν λέει: «Ελάτε όταν γίνετε τέλειοι». Δεν λέει: «Ελάτε όταν διορθώσετε τα πάντα». Δεν λέει: «Ελάτε όταν δεν έχετε αμαρτίες». Λέει: «Ελάτε.

Όλα είναι έτοιμα». Έτοιμη είναι η αγάπη Του.

Έτοιμη είναι η συγχώρησή Του.

Έτοιμο είναι το έλεός Του.

Έτοιμη είναι η Θεία Λειτουργία.

Έτοιμο είναι το Άγιο Ποτήριο.

Έτοιμη είναι η αγκαλιά της Εκκλησίας.

Κι όμως, οι καλεσμένοι της παραβολής αδιαφόρησαν.

Ο ένας πήγε στο χωράφι του.

Ο άλλος στην εμπορία του.

Ο άλλος στις δουλειές του.

Ο άλλος στις μέριμνες του κόσμου.

Δεν αρνήθηκαν όλοι με λόγια.

Μερικοί απλώς αδιαφόρησαν.

Και αδελφοί μου, εδώ πρέπει να πονέσει λίγο η καρδιά μας.

Γιατί πολλές φορές δεν λέμε κι εμείς στον Θεό: «Δεν σε θέλω». Δεν τολμάμε να το πούμε έτσι.

Αλλά το λέμε με τη ζωή μας.

Το λέμε όταν περνά η Κυριακή χωρίς Εκκλησία.

Το λέμε όταν η καμπάνα χτυπά κι εμείς μένουμε αδιάφοροι.

Το λέμε όταν η Θεία Λειτουργία γίνεται κάτι δευτερεύον.

Το λέμε όταν για όλα βρίσκουμε χρόνο, αλλά για τον Χριστό όχι.

Το λέμε όταν θυμόμαστε τον Θεό μόνο στην ανάγκη, στον πόνο, στο νοσοκομείο, στο μνημόσυνο, στη δυσκολία. Ο Θεός μάς καλεί σε γάμο.

Κι εμείς πολλές φορές προτιμάμε το χωράφι μας και την εμπορία μας.

Το χωράφι σήμερα μπορεί να είναι οι δουλειές μας.

Η εμπορία μπορεί να είναι το άγχος μας.

Το κινητό μας.

Οι υποχρεώσεις μας.

Οι αναβολές μας.

Η συνήθεια να ζούμε χωρίς Θεό.

Και έτσι ο άνθρωπος χάνει το τραπέζι της χαράς, γιατί δεν θέλει να αφήσει το τραπέζι της μέριμνας. Ο Χριστός όμως συνεχίζει να καλεί.

Δεν κλείνει την πόρτα.

Δεν σταματά την πρόσκληση.

Δεν παραιτείται από τον άνθρωπο.

Λέει στους δούλους Του: «Πηγαίνετε στους δρόμους.

Καλέστε όσους βρείτε». Και μαζεύτηκαν όλοι.

Καλοί και κακοί.

Άνθρωποι κουρασμένοι.

Άνθρωποι πληγωμένοι.

Άνθρωποι αμαρτωλοί.

Άνθρωποι που ίσως κανείς δεν τους υπολόγιζε.

Αυτό είναι η Εκκλησία. Η Εκκλησία δεν είναι λέσχη τελείων.

Δεν είναι χώρος μόνο για τους «καλούς». Δεν είναι για όσους τα κατάφεραν όλα. Η Εκκλησία είναι νοσοκομείο ψυχών.

Είναι σπίτι μετανοούντων.

Είναι λιμάνι κουρασμένων.

Είναι τραπέζι για πεινασμένες καρδιές.

Εδώ χωράει ο άνθρωπος που πάλεψε και λύγισε.

Εδώ χωράει εκείνος που αμάρτησε και ντρέπεται.

Εδώ χωράει εκείνος που κουβαλά βάρη που δεν τα ξέρει κανείς.

Εδώ χωράει εκείνος που κλαίει κρυφά.

Εδώ χωράει εκείνος που λέει: «Θεέ μου, δεν είμαι όπως πρέπει, αλλά θέλω να επιστρέψω». Αυτόν τον άνθρωπο ο Θεός τον θέλει.

Τον καλεί.

Τον περιμένει.

Όμως η παραβολή δεν σταματά εδώ.

Ο βασιλιάς μπαίνει να δει τους καλεσμένους και βρίσκει έναν άνθρωπο χωρίς ένδυμα γάμου.

Και του λέει: «Φίλε, πώς μπήκες εδώ χωρίς ένδυμα γάμου;» Κι εκείνος σιώπησε.

Αδελφοί μου, αυτό το ένδυμα δεν είναι ρούχο εξωτερικό.

Είναι η κατάσταση της ψυχής.

Το ένδυμα του γάμου είναι η μετάνοια.

Είναι η ταπείνωση.

Είναι η συγχώρηση.

Είναι η καθαρή προσπάθεια.

Είναι το φιλότιμο να πω: «Κύριε, με κάλεσες όπως είμαι, αλλά δεν θέλω να μείνω όπως είμαι». Ο Θεός μάς δέχεται αμαρτωλούς.

Αλλά δεν μας καλεί να μείνουμε αμετανόητοι.

Μας παίρνει όπως είμαστε, για να μας κάνει όπως θέλει Εκείνος.

Μας αγκαλιάζει μέσα στη λάσπη, όχι για να αγαπήσουμε τη λάσπη, αλλά για να σηκωθούμε.

Γι’ αυτό δεν φτάνει απλώς να λέμε: «Πιστεύω». Δεν φτάνει να ανάβουμε ένα κερί.

Δεν φτάνει να ερχόμαστε στην Εκκλησία μόνο από συνήθεια.

Δεν φτάνει να στεκόμαστε στο ναό με σώμα παρόν και καρδιά μακριά. Ο Χριστός ζητά ένδυμα γάμου.

Ζητά καρδιά που μετανοεί.

Ζητά άνθρωπο που παλεύει.

Ζητά ψυχή που δεν βολεύεται στο σκοτάδι της.

Και εδώ ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας: Με τι ένδυμα ερχόμαστε ενώπιον του Θεού; Με ένδυμα συγχώρησης ή κρατάμε κακίες; Με ένδυμα αγάπης ή πληγώνουμε ανθρώπους; Με ένδυμα ταπείνωσης ή γεμίσαμε εγωισμό; Με ένδυμα προσευχής ή ζούμε χωρίς Θεό όλη την εβδομάδα; Με ένδυμα μετανοίας ή απλώς λέμε «έτσι είμαι εγώ»; Αδελφοί μου, το πιο φοβερό στην παραβολή είναι ότι ο άνθρωπος χωρίς ένδυμα γάμου ήταν μέσα στον γάμο.

Ήταν μέσα στην αίθουσα.

Αλλά δεν ήταν έτοιμος.

Αυτό είναι συγκλονιστικό.

Μπορεί κάποιος να είναι μέσα στην Εκκλησία, αλλά η καρδιά του να είναι έξω.

Μπορεί να ακούει ψαλμούς, αλλά να μη συγκινείται.

Μπορεί να βλέπει το Άγιο Ποτήριο, αλλά να μένει ψυχρός.

Μπορεί να λέει «είμαι χριστιανός», αλλά να μη ζει ως χριστιανός.

Και ο Χριστός σήμερα μας φωνάζει με αγάπη, όχι για να μας φοβίσει, αλλά για να μας σώσει: Μην αφήνεις την πρόσκληση αναπάντητη.

Μην έρχεσαι χωρίς μετάνοια.

Μην αναβάλλεις την επιστροφή σου.

Η καμπάνα κάθε Κυριακή είναι η πρόσκληση του Βασιλιά.

Δεν χτυπά απλώς για να μας θυμίσει μια ώρα.

Χτυπά για να μας πει: «Έλα στο τραπέζι.

Έλα στη χαρά.

Έλα στη Θεία Λειτουργία.

Έλα να κοινωνήσεις ζωή.

Έλα να αφήσεις τα βάρη σου.

Έλα να ντυθείς με το ένδυμα της χάριτος». Και εμείς τι θα απαντήσουμε; «Έχω δουλειές»; «Δεν προλαβαίνω»; «Άλλη φορά»; «Αργότερα»; Πόσες φορές είπαμε στον Θεό «αργότερα»; Και πόσες φορές αυτό το «αργότερα» έγινε χρόνια ολόκληρα; Αδελφοί μου, η ζωή περνά.

Οι μέρες φεύγουν.

Οι ευκαιρίες δεν είναι ατελείωτες.

Και ο Χριστός σήμερα μάς καλεί τώρα.

Όχι αύριο.

Όχι κάποτε.

Όχι όταν γεράσουμε.

Όχι όταν έρθει ο πόνος. Τώρα.

Να επιστρέψουμε στην Εκκλησία.

Να αγαπήσουμε τη Θεία Λειτουργία.

Να φέρουμε τα παιδιά μας κοντά στον Χριστό.

Να μη μεγαλώνουν γενιές που ξέρουν τα πάντα για τον κόσμο, αλλά τίποτα για την προσευχή.

Να μη μένουν τα σπίτια μας χωρίς εικόνα, χωρίς καντήλι, χωρίς σταυρό, χωρίς ευχή.

Γιατί ο Θεός μάς καλεί σε γάμο.

Όχι σε δικαστήριο.

Όχι σε φόβο.

Σε γάμο.

Σε χαρά.

Σε κοινωνία μαζί Του.

Αλλά δεν υπάρχει αληθινή χαρά χωρίς μετάνοια.

Δεν υπάρχει Θεία Κοινωνία χωρίς προετοιμασία.

Δεν υπάρχει χριστιανική ζωή χωρίς απόφαση.

Και στο τέλος ο Κύριος λέει: «Πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί». Πολλοί είναι καλεσμένοι.

Λίγοι όμως απαντούν με όλη τους την καρδιά.

Πολλοί ακούνε.

Λίγοι αλλάζουν.

Πολλοί γνωρίζουν τον δρόμο.

Λίγοι τον περπατούν.

Πολλοί λένε «Θεέ μου». Λίγοι λένε «γενηθήτω το θέλημά Σου». Ας μη μείνουμε μόνο στους κλητούς.

Ας παλέψουμε να γίνουμε εκλεκτοί.

Όχι γιατί είμαστε άξιοι.

Αλλά γιατί μετανοούμε.

Όχι γιατί είμαστε τέλειοι.

Αλλά γιατί επιστρέφουμε.

Όχι γιατί δεν πέφτουμε.

Αλλά γιατί κάθε φορά ζητούμε το χέρι του Χριστού να μας σηκώσει.

Αδελφοί μου αγαπητοί, ο Βασιλιάς μάς καλεί.

Το τραπέζι είναι έτοιμο. Η Εκκλησία είναι ανοιχτή. Η Θεία Λειτουργία τελείται. Το Άγιο Ποτήριο μας περιμένει.

Η συγχώρηση υπάρχει.

Η χαρά υπάρχει. Η Βασιλεία ανοίγεται μπροστά μας.

Ας μην αδιαφορήσουμε.

Ας μην αναβάλουμε.

Ας μην πάμε πάλι στο χωράφι και στην εμπορία μας, ξεχνώντας την ψυχή μας.

Ας πούμε σήμερα μέσα μας: «Κύριε, με κάλεσες. Ήρθα.

Δεν έχω ένδυμα καθαρό, αλλά θέλω να με ντύσεις Εσύ.

Δεν έχω καρδιά όπως πρέπει, αλλά θέλω να την αλλάξεις Εσύ.

Δεν είμαι άξιος, αλλά θέλω να μη φύγω μακριά Σου». Και τότε ο Θεός, που δεν περιφρονεί την ταπεινή καρδιά, θα μας ντύσει με το ένδυμα της χάριτος.

Θα μας καθίσει στο τραπέζι της χαράς.

Θα μας κάνει δικούς Του.

Γιατί ο Θεός δεν ζητά ανθρώπους που δεν έπεσαν ποτέ.

Ζητά ανθρώπους που, όταν τους καλεί, σηκώνονται και έρχονται.

Ας σηκωθούμε λοιπόν.

Ας απαντήσουμε στην πρόσκληση.

Ας επιστρέψουμε στον Χριστό.

Ας γίνουμε άνθρωποι της Θείας Λειτουργίας, της μετάνοιας και της αγάπης.

Και ας ευχηθούμε όλοι, όταν έρθει η μεγάλη ώρα και σταθούμε μπροστά στον Βασιλιά, να μη σωπάσουμε ντροπιασμένοι, αλλά να ακούσουμε τη φωνή Του: «Είσελθε στη χαρά του Κυρίου σου». Αμήν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους